Afscheid in Bandung en Kerst in Nederland.

Morgen vliegen we van Hong Kong naar Jakarta om dan daar vandaan misschien wel voor de laatste keer tijdens onze uitzending met Agus in de auto naar Bandung te rijden. Het is nog niet helemaal duidelijk of het nu in Indonesië einde oefening is. In Nederland is men daar nog niet helemaal uit. Dat maakt het extra moeilijk om afscheid te nemen van het personeel. Toch gaan we maar afscheid van hen nemen als zijnde dat we niet meer terug komen. Dit zal niet mee vallen om hen dit goed uit te leggen.

We zullen met lood in onze schoenen afscheid van Ibu Yayah, Pak Handi, Agus en Lilis moeten nemen. Ze hebben toch dag en nacht voor ons klaar gestaan op een enorme loyale wijze. Het zal heel erg moeilijk voor ze zijn om weer ander werk te vinden en zeker werk bij expats ligt niet voor het oprapen. Het aantal expats in Bandung neemt alleen maar af. Ik heb de afgelopen weken al wel wat lijnen uitgezet, maar het zal niet mee vallen. Ik zal toch proberen via vrienden ze nog wel een beetje in de gaten te houden. Je weet als je aan zoiets als dit begint er ooit een moment zal komen, dat je afscheid moet nemen van: je personeel, je vrienden die we daar gemaakt hebben en van het land zelf, maar toch zal het niet meevallen. Wat we er aan over gehouden hebben is een enorme rijkdom aan sociale en culturele ervaringen, waar we ons hele leven nog heel erg van kunnen genieten en op kunnen teren.

Natuurlijk moeten we ook nog alles inpakken en proberen zoveel mogelijk zelf mee te nemen en de rest te laten versturen. Er zal ook veel voor het personeel achter blijven, want wie kunnen we er nu gelukkiger mee maken dan het personeel.

Ook Theo zal afscheid moeten nemen van zijn team wat hij heeft opgebouwd in die 1,5 jaar. Jongens die allemaal gedreven zijn en graag voor hem en met hem wilden werken. Daarnaast natuurlijk ook van zijn collega’s waar hij met enorm veel plezier mee samen gewerkt heeft. Ook dit alles zal niet meevallen. Al met al zal het nog een emotionele tijd worden voor ons deze laatste dagen in Bandung.

Maandag 14 december is het dan zover en vliegen we van Jakarta naar Amsterdam, om dan de kerstdagen en oud en nieuw met familie en vrienden door te brengen. Theo gaat nog tot 19 december werken en daarna zijn we 2 hele weken vrij.

We verheugen ons er enorm op om weer lekker op onze eigen bank neer te ploffen en rond te neuzen in ons appartement. We gaan Den Bosch weer onveilig maken, maar vooral enorm genieten van de mensen die ons zo na aan het hart liggen in Nederland. Het blog wordt weer vervolgd in januari, want zoals het er nu uitziet vliegen we 4 januari weer naar Hong Kong om onze uitzending te vervolgen in China. Voor iedereen heel fijne kerstdagen en goede jaarwisseling gewenst door ons beiden.



Ondanks dat de Chinezen eigenlijk geen kerst kennen, hebben ze wel alles heel erg mooi versierd. Zie hier een paar foto's.

Leuk Sinterklaaskado!!!

Iedereen zal wel gedacht hebben, komen Robbert Jan en Aldonus bij hen op bezoek in China en staan er helemaal geen foto's van hen op het blog. Dat vonden Robbert Jan en Aldonus ook en daarom hebben ze ons dan gisteravond ook maar wat foto's opgestuurd. Voor ons was dat een geweldig Sinterklaas cadeau. Ondanks dat we ze toch regelmatig spreken, skypen en mailen, zitten ze toch ver van ons vandaan. Om dan foto's van je dierbaren te krijgen en te hebben is toch iets wat heel veel vreugde geeft. Bij deze staan ze dan ook op onze blog.

Schildpaddennatuurreservaat en hotsprings, maar vooral een lange busreis.

Zaterdag hadden we een uitje. Dit was georganiseerd door mensen van het appartementencomplex waar we in wonen. We hadden ons 2 weken geleden voor de trip opgegeven en men vond het zo bijzonder dat we mee gingen, dat ik al een paar keer gezegd had tegen Theo, dat wij waarschijnlijk de enige blanken zouden zijn die meegingen.

Wij waren inderdaad het enige blanke koppel in de bus en de rest was Chinees. Er waren nog 2 blanke mannen die naar later bleek uit Libanon kwamen, 1 van deze mannen was getrouwd met een Chinese. Dus ons vermoeden klopte wel een beetje, maar we zijn in China en wat is er dan leuker dan alleen maar met Chinezen op stap te zijn.
Er was ons vooraf meegedeeld dat de busreis minstens 2 uur zou duren, maar we zaten nog geen 5 minuten in de bus of ons werd al meegedeeld dat het minstens een busreis van 3 uur zou worden.

We zouden een schildpaddennatuurreservaat bezoeken en aansluitend zouden we naar een hotspring-complex gaan met 72 verschillende hotspringbaden. Nou was het ons niet zo te doen om het hotspring gebeuren, zeker ook al met de gedachte aan de Mexicaanse griep en de Chinese hygiëne in ons achterhoofd, maar de schildpadden en vooral de busreis leek ons een geweldige ervaring.

We hadden een reisleidster, die bijna geen woord Engels sprak en dus ging dat allemaal aan ons voorbij. Ze kletste meer dan een kwartier en Theo had mij al verteld dat ze ons dat straks vrij vertaald in 3 zinnen Engels zouden uitleggen. Dit was inderdaad het geval, Theo maakt dat dus dagelijks mee, dat de Chinezen maar kletsen en kletsen en als hij dan vraagt wat ze allemaal gezegd hebben dan zijn ze vaak in 1 of 2 zinnen Engels klaar.

De bus was gemaakt voor kleine Chineesjes en dus zaten we erg bekrompen. Theo zijn lange benen konden geen kant op en uiteindelijk is hij maar overdwars gaan zitten zodat zijn benen een heel eind het gangpad in konden steken.

De busreis was geweldig, eindelijk kregen we het echte China te zien en hoe de mensen op het platteland leven. Nadat de reisleidster uitgesproken was, gingen de Chinezen zich bezig houden met zingen. Karaoke is hier een heel geliefde bezigheid, wij vonden het allemaal goed, zolang we maar geen tulpen uit Amsterdam hoefden te zingen.

We hadden tussen de middag een gezamenlijke lunch.

In China zit je altijd aan een ronde tafel en op die tafel zit een glazen draaischijf, daar worden dan gaande weg de maaltijd de gerechten opgezet. Elke keer komt er weer een gerecht bij. Je ziet ook nog op die schijf een theepot staan, daar zit geen thee in om op te drinken, maar met die hete thee die daar in zit maak je je bestek en je kommetjes schoon voordat je ze gebruikt. Er is dus een kommetje waar je uit gaat eten en een wat groter kommetje om je eetgerei schoon te maken. Boven het grootste kommetje spoel met de hete thee je bestek en je kommetje af, als je dat gedaan hebt dan gooi je het kommetje waar de thee nu in zit leeg in een hele grote kom. Deze kom wordt daarna dan opgehaald. Ze doen dit om hun bestek en serviesgoed te desinfecteren.

Dan komen de gerechten op tafel en iedereen vist elke keer iets uit de schalen die op het draaiplateau staan. Dit doen ze met hun eigen bestek(stokjes) en dus niet met opscheplepels(hygiëne is weer ver te zoeken).
De vissen liggen er nog in zijn geheel op en verder garnalen, gestoomde ei, paksoi, inktvis, onderhuids varkensspek en ga zo maar door. Het ene was wel lekker en het andere was weer iets minder heb ik mij laten vertellen (ik had boterhammen meegenomen). De rijst was wel heel lekker, die is zowel in Indonesië als in China veel smaakvoller dan in Nederland. Theo heeft ook nog een foto gemaakt van de keuken waar het allemaal bereid werd. Daar moest je niet te veel over nadenken.

De hotspringbaden waren heel erg lekker en je kon kiezen voor verschillende toevoegingen. Er mocht niet gefotografeerd worden, dat zal ongetwijfeld weer met de censuur en pornografie- en privacy wetgeving in China te maken hebben.

De terugreis ging over een stuk snelweg die al in 1 richting klaar was en daarom duurde die rit niet langer dan 2,5 uur, maar we hadden die andere route niet willen missen, want we hebben enorm veel gezien van het echte China.

Chinese gewoontes: spugen en poepen.

Ik liep al een paar dagen rond met de gedachte een blog te maken over het Chinese leven, maar ik kon geen goed begin vinden. Voor het schrijven van een stukje op het blog heb je af en toe toch wel een beetje inspiratie nodig. Dat was er tot nu toe even niet, maar vanmorgen vroeg kwam daar verandering in.
Er zijn een aantal dingen hier in China waar je toch bepaalde gedachtes over kunt hebben en 1 daarvan is het rochelen en het spugen van de Chinese mensen. Je weet als je naar China gaat dat je daar veelvuldig mee geconfronteerd zal gaan worden en dat je daar maar tegen moet kunnen (cultuurshock). Nou gaat dat over het algemeen ook wel goed bij mij, maar vanmorgen werd ik toch wel een beetje misselijk.

Net na 8 uur kwam de poetsvrouw. Ze staat dan met haar schoonmaakspullen en schone handdoeken recht tegenover mijn kamerdeur op de gang. Het was me van de week ook al een keer opgevallen dat ze dan heftig haar keel loopt te rochelen en dan spuugt in de mand vuile handdoeken. Dat was aan het eind van de middag en dan kan je daar beter tegen dan ’s morgens vroeg bleek vanmorgen.


Ook nu stond ze weer uitgebreid haar keel schoon te rochelen en te spugen, ik zag het niet maar hoorde het des te beter. Ik moet heel eerlijk zeggen dat mijn maag begon te draaien en bij de gedachte dat ze zo direct bij mij binnen zou komen om te poetsen, werd ik nog een beetje misselijker. Ze kwam inderdaad binnen en ook in de badkamer bleef ze rochelen en spugen. Ik denk in het toilet ook daar wil ik niets van weten. Gelukkig had ze vandaag niet zoveel zin in poetsen of zag ze dat ik het toch niet zo kon waarderen, want ze was vrij snel weer weg om vervolgens weer op de gang verder te gaan met het rochelen.

Hoe vaak ik ook al wel niet een taxichauffeur gehad heb, die flink in de auto rochelt en dan bij het eerst volgende stoplicht zijn deur open doet, om dan een flinke kwak spuug naar buiten te spugen. Dat is zeker niet meer op 2 handen te tellen.
Waarom doen die Chinezen dat toch? Ik weet het niet maar geloof me, het is af en toe echt iets om heel misselijk van te worden. Je hoeft op straat ook niet op te passen dat je in hondendrollen stapt, maar je moet oppassen dat je niet in kwakjes spuug stapt.

Dat is 1 nare gewoonte van de Chinezen. Een andere toch ook wel bijzondere gewoonte is, dat ze kleine kinderen op straat laten poepen en plassen. Ik zeg het maar recht voor zijn raap, want zo werd ik er ook mee geconfronteerd. De meeste kinderen hier dragen geen luiers. Ze hebben broeken aan waarvan de naad van achter naar voren open is. Je ziet dan ook 2 blote billetjes lopen als je er achter loopt. Van voren bij de jongetjes zie je natuurlijk ook alles. Als er gepoept moet worden dan ga je gewoon op het trottoir zitten. Ik heb dit al verschillende keren meegemaakt. Nadien worden de billetjes schoongemaakt en wordt het in een afvalbak gegooid. Wordt het bij een boomperkje gedaan dan laat men het ook wel liggen. Als de kinderen in een buggy zitten ligt er een handdoek of een andere doek onder hun billen. Geloof me het blijft elke keer weer een vreemd gebeuren ondanks het feit dat ik het nu toch al een paar keer gezien heb.
De 2 bovenstaande gewoontes van de Chinezen staan mij toch wel het meest tegen. Cultuurshock? Ongetwijfeld!!

Met Robbert Jan en Aldonus in Beijing.

Robbert Jan en Aldonus zijn gisteravond onze tijd in Hong Kong weer op het vliegtuig richting Amsterdam gestapt.

We hebben een schitterende tijd achter de rug met de jeugd. Ze zijn gezellig hier in Shenzhen geweest en we zijn vorige week donderdag met z’n vieren naar Beijing vertrokken. Toen we daar aankwamen was het er 24 graden en volop zon, lekker korte broeken weer. Theo en ik zijn nog even na aankomst in het hotel naar het plein van de hemelse vrede gelopen.


Vrijdag was het rond de 11 graden en zwaar bewolkt, er was regen voorspeld, maar dat kwam laat op de dag, dus daar hadden we geluk mee. Wij hebben eerst een bezoek gebracht aan de verboden stad en later zijn we nog naar het vogelnest en de cube(zwembad) van de Olympische spelen geweest. De taxi chauffeur stopte gewoon op de snelweg om ons foto's van beide gebouwen te laten nemen. Hij bood zelfs nog aan om een foto van ons beiden voor het vogelnest te nemen.


Zaterdag hadden we een tour met ons vieren naar de great wall gepland en het zou spannend worden wat het weer zou doen. Gewapend met 2 dikke winterjassen gekocht in een outlet factory in Beijing zijn we naar de muur gegaan. Robbert Jan en Aldonus hadden zomerjassen en truien bij zich, en hadden daar net genoeg aan. Het was een heerlijke winterse dag volop zon maar een koude wind. Genieten dus.


En zondag…………. een dik pak sneeuw, zoveel was er nog nooit in Beijing gevallen, wat zijn we toch bofkonten. Hier in China zeggen ze, dat als je in Hong Kong aankomt en het regent dan ben je een gelukkig man. In dit geval zullen de Chinezen ook zeggen dat wij gelukkige mensen zijn, omdat het sneeuwt terwijl we in Beijing zijn. Theo en ik (ik meer dan Theo) hebben er wel van genoten, want we zijn alleen maar temperaturen van rond de 30 graden of hoger gewend. Wij zijn de hutongs gaan verkennen dat zijn de woonwijken waar de Chinezen wonen. Vergelijkbaar met de kampongs in Indonesië, maar wel compleet anders gebouwd het is een waar doolhof. We zijn een paar van deze hutongs binnen gelopen en dan kom je dus weer de echte Chinees tegen, die ontzettend vriendelijk en goedlachs is.

’s Avonds zouden we terug vliegen naar Shenzhen, maar op de luchthaven van Beijing had men er helemaal geen verstand van hoe ze met deze weersomstandigheden om moesten gaan. We zijn apart gevlogen omdat we gezorgd hadden dat we wat eerder konden vertrekken dan onze geplande vlucht(20.00 uur). Robbert Jan en Aldonus zaten in een vliegtuig dat officieel om 11 uur ‘s morgens uit Beijing had moeten vertrekken en die zijn ’s nachts om kwart over 12 vertrokken. Wij hadden de vlucht van 18.00 uur en die vertrok om kwart voor 12. Ze kregen het vliegtuig van Robbert Jan en Aldonus maar niet ijsvrij op de vleugels. Vandaar dat ze uiteindelijk nog later vertrokken dan wij.
We hebben op de jongelui gewacht op het vliegveld van Shenzhen waar we om 4 uur ’s nachts landen. Theo en ik hadden een illegale taxi geregeld en zijn nadat ook Robbert Jan en Aldonus geland waren met een echte rammelbak(echt rijp voor de sloop, Theo zei:”ik zal maar niet tegen de deur aanleunen”) naar ons appartement gereden. We waren heel erg bang dat de taxi het niet zou halen en onderweg begaf dan ook 1 van zijn schokdempers het met een enorme knal. Ik keek de chauffeur aan maar hij maakte een gebaar van: Och dat geeft helemaal niet en brabbelde nog iets in het Chinees.
Vanaf dat moment ging hij wel alle putdeksel en kuilen in de weg omzeilen en behoorlijk wat langzamer rijden. Geloof me als je van avontuur houdt en een beetje op het randje wilt leven moet je echt naar China gaan.

Robbert Jan en Aldonus en toelichting onderstaande foto's.

Robbert Jan en Aldonus zijn veilig geland op het vliegveld in Hong Kong en hebben een goede vlucht gehad.
Eindelijk dan ook de beloofde foto's. Het is vele malen moeilijker om je blog in China te beheren dan in Indonesië. Alles wordt gecensureerd.

Dubbelklik op de foto's dan op alles weergeven en daarna linksboven in op diavoorstelling om de foto's groot te zien.

Morgen is het dan zover!!!!

Morgen om 7.35 landen Robbert Jan en zijn vriendin Aldonus op het vliegveld van Hong Kong. Ze blijven 2,5 week bij ons. We gaan met ons vieren nog een paar dagen naar Beijing om de muur te bekijken,het plein van de vrede,de verboden stad en natuurlijk het olympisch bouwwerk. De weersvoorspellingen zijn goed, het is hier op het moment nog steeds rond de 30 graden. Beijing is rond de 22 graden. Dus het komt allemaal goed. We gaan echt van onze kinderen genieten!!!

Weer terug in China.

Uit de vele reacties met de vraag wanneer ik weer iets op het blog ga zetten, blijkt wel weer dat ik mijn afspraken niet nakom en jullie niet op de hoogte houd van al onze belevenissen. Nou kun je denken dat we helemaal niets meer beleven na ruim 1,5 jaar, maar het tegendeel is waar. We beleven zoveel en zijn zo druk met alles dat we gewoon niet weten wat we allemaal wel of niet moeten schrijven.

We hebben de afgelopen 3 weken weer heel wat vlieguren gemaakt. Vorige week maandag hebben we b.v. een reis gemaakt vanaf huis in Bandung naar hotel in Shenzhen van ruim 12 uur. De totale vliegreis was 4,5 uur, de rest ging per auto, bus, en ferry. We zijn vanaf de haven lopend naar het hotel gegaan, want we waren te moe om weer een discussie met een taxichauffeur aan te gaan, omdat ze dat kleine eindje niet willen rijden. Je loopt er gauw een halfuur op en zeker met koffers. Vandaar dat je er toch vaak voor wilt gaan om een taxi te krijgen, maar niet deze keer.

De vakantie in Bali stond toch wel heel erg in het teken van nog begeleiden van werkzaamheden in China en contact (telefonisch of per mail) met Nederland. Daarna een weekje Bandung. Het was weer heerlijk om toch even weer een huis te hebben waar ik alles zomaar kon vinden. We hadden ook echt het gevoel van even weer thuis te komen, dit had ik alleen nog maar in Den Bosch gehad maar niet echt in Bandung, maar nu dus ook in Bandung. Vanaf juli leven we eigenlijk al de hele tijd uit de koffer en dat valt toch af en toe niet mee.

Ibu Yayah moest heel erg huilen toen ze me weer zag en ik was daar toch wel heel erg door verrast. Ze was zo ontzettend blij dat ik weer heelhuids en gezond terug was, helaas moest ik haar toen toch weer vertellen dat ik de week erop al weer naar China zou gaan.

Ze heeft de hele week heerlijke dingen voor ons gekookt, ze wilde niet hebben dat we uit eten gingen. Ook de anderen waren enorm blij ons weer te zien. Het huis en de tuin waren geweldig verzorgd.
We zijn in het weekend nog wat gaan rondtoeren met Agus. Er moest ergens dicht bij ons in de buurt een waterval zijn en we hadden Agus dat al een keertje gevraagd maar hij wist niet waar die zou moeten zijn en volgens hem vergisten we ons. Dit was al heel lang geleden en nu hadden we zoiets van we willen toch eens even kijken of we de waterval zouden kunnen vinden.
We vertelden Agus dat we naar de waterval wilden gaan zoeken en hij vertelde dat hij al was wezen kijken met zijn motor maar dat er geen waterval was. Hij had ook de man van Lilis gevraagd en die had er ook nog nooit van gehoord. Toch wilden die domme Hollanders gaan kijken en hij kreeg het weer heel erg benauwd. Voortdurend door zijn haren wrijvend, zei hij Ibu tidak ada ( mevr. het is er niet), maar wij zeiden laten we het maar proberen. We gingen met de auto een kampung in, dat is al geweldig geloof me, dat is het echte Indonesië. We moesten met de auto door heel smalle straatjes waar hij alle stuurmanskunst nodig had, maar dat is hem wel toevertrouwd. Toen kwam hij op een punt waar hij ook met zijn motor geweest was en volgens hem konden we niet verder.
Ik zei dat hij maar even moest vragen aan de mensen die daar woonden of er een waterval was. Hij vroeg het aan een oud vrouwtje en zij vertelde dat hij nog iets verder moest rijden. De weg was doodlopend en toen zijn we uit de auto gestapt en zijn we de kampung verder ingelopen. Voordat Agus het wist waren we er van tussen. De mensen in de kampung waren heel aardig en ik vroeg hen of er een waterval was. Ze wezen ons de weg en de volgende foto’s zijn het resultaat. We mochten nog bij een oud vrouwtje binnenkomen om iets te drinken, iets wat we maar vriendelijk afgewezen hebben. We hebben ook nog even met een man gepraat die in de gang van zijn huisje met zijn handen rijst zat te eten. Hij zat met zijn rug naar zijn vrouw die verderop in het kleine huisje zat. Indonesiërs zijn echt geen gezellige eters wat dat betreft. Hij zei wel dat het heel erg lekker was. Gewoon alleen maar rijst!!! Wat is het toch jammer dat ik geen Chinees kan praten, want wat zou ik ook deze mensen veel willen vragen.

Weer bij de auto aangekomen heb ik Agus de foto’s van de waterval laten zien en hij vond het zo raar dat hij geboren en getogen was in Bandung en niet wist dat daar een waterval was. Hij baalde dat die Hollanders het weer gevonden hadden.
We hebben weer van iedereen afscheid genomen en gezegd dat we in ieder geval begin december weer naar Bandung komen. Van daar zullen we vervolgens dan weer door reizen naar Nederland, om de kerst en oud en nieuw lekker in het winterse Nederland door te brengen. Het afgelopen weekend hebben we hier in Shenzhen weer lekker op de terrasjes onze koude biertjes kunnen drinken. Het weer is minder heet, het is nu gewoon lekker weer zo rond de 27 graden een echt Zuid-Frankrijk temperatuurtje.

De foto's volgen nog. We blijven problemen houden met de censuur van ons blog.

Na tyfoon Kuppo, vakantie op Bali.

Dinsdag en woensdag was het dan zover we hebben een tyfoon meegemaakt, genaamd Kuppo. Het stormde enorm en het was bar en boos buiten. Er zijn voortdurend waarschuwingsmededelingen op tv en er worden mededelingen gedaan over scholen en overheidsgebouwen of die open gaan en als ze open gaan wanneer dat dan zou kunnen gebeuren. Vanuit ons appartement zag je de koppen op het water en de boten lagen allemaal afgemeerd in de speciaal aangelegde tyfoonhaven. De scholen en overheidsgebouwen bleven woensdag gesloten en ook de winkels en het leven op straat kwam heel langzaam in de loop van de dag weer op gang.

Orla een Ierse vrouw waar ik al een paar weken mee optrek woont in een ander appartementencomplex hier in Shenzhen op de 11de etage en zij vertelde dat hun flat helemaal heen en weer stond te zwiepen.

Ondertussen komt er weer een tyfoon deze kant op maar dan zijn we op vakantie.
Vanmiddag om 17.00 uur vertrekken we vanaf Hong Kong voor een weekje vakantie naar Bali. We komen om 22.10 uur aan op Bali.
Door de drukke werkzaamheden van Theo hier in Shenzhen hebben we de vakantie een beetje ingekort en vertrekken we rechtstreeks naar Bali. Maandag 28 september gaan we weer naar "ons huis” in Bandung. Vanaf dan ga ik jullie weer vertellen wat we allemaal meegemaakt hebben en hoe mooi bruin we zijn geworden.

Pak Tatang en gemene taxichauffeurs.

Afgelopen vrijdag heb ik Pak Tatang van de pier waar de ferry aanlegt afgehaald. Nu klinkt dit gemakkelijk maar dat valt tegen. Pak Tatang is een Indonesiër die van de afdeling van Theo in Bandung hier in Shenzhen komt helpen. Ik kende hem niet en dus is dat een extra handicap. Als hint had ik van Theo te horen gekregen dat hij 2 voortanden mist, maar ja niet iedereen heeft zijn mond open.

De ferry is nogal groot en er kunnen heel erg veel mensen mee vervoerd worden. Ik was op een plek gaan staan waar ik hem niet kon missen. Maar dan komen er allemaal Aziaten van die boot. Normaal gesproken is het meestal niet zo druk maar deze boot zat vol met Japanners en een grote groep Indiërs en natuurlijk Chinezen, Koreanen en Singporezen. Nou wonen wij toch al een tijdje hier in Azië maar het is nog steeds heel erg moeilijk om te zien waar ze vandaan komen en wat hun nationaliteit is.

Ik had natuurlijk 1 geluk ik ben blank en Pak Tatang wist dat ik hem stond op te wachten. Aangezien er verder geen enkele blanke stond te wachten was het voor hem niet moeilijk om uit die grote groep Aziaten op mij af te stappen en te vragen: “Mrs. Titia?” Yes!!! Ik had hem gevonden of eigenlijk hij mij.

We zijn in een taxi gestapt en omdat de ferrypier niet ver van het hotel is, willen de taxichauffeurs je eigenlijk niet in hun auto hebben (verdienen ze te weinig). Maar deze stemde er mee in en begon te rijden nadat hij mijn briefje met de naam van het hotel had gelezen. Ik merkte direct dat hij een omweg ging rijden en zat me al weer aardig op te vreten. Het komt wel vaker voor dat ze denken:”oh een blanke snapt er toch niks van we rijden wel een eindje om”. Ondertussen zat Tatang honderd uit te praten over Agus, want die had hem naar het vliegveld in Jakarta gebracht en natuurlijk veel over ons verteld. Ik maakte Tatang duidelijk dat de chauffeur verkeerd aan het rijden was en ik even moest ingrijpen.

De chauffeur reed heel langzaam en deed net of hij iets aan het zoeken was. Ik maakte hem duidelijk met gebaren dat hij rechtdoor moest rijden en dan linksaf, waardoor hij weer op de weg terecht kwam die hij eigenlijk direct had kunnen nemen. Toen hij door had dat ik wist waar ik was en waar ik naartoe moest, gaf hij ineens een dot gas en reeds feilloos naar het hotel. Ondertussen zag ik ook dat hij zijn meter niet aangezet had en ook daarmee wilde hij me dus beduvelen. Nu weten we ondertussen aardig wat een ritje ongeveer kost, dus ik zat er al helemaal klaar voor toen we bij het hotel gearriveerd waren. Hij riep iets en ik had het geldbedrag waar ik zeker van was dat hij niet meer van mij zou krijgen al klaar en gaf hem dat. Hij was direct stil en durfde volgens mij niets meer te zeggen (had ook geen zin, versta hem toch niet). Sommige taxichauffeurs zijn erg gemeen en proberen je zeker een poot uit te draaien.

Ik had met Theo afgesproken dat ik Tatang nog in Shenzhen zou rondleiden en naar een supermarkt met hem zou gaan om boodschappen te gaan kopen.
Nou is hij moslim en mag dus geen varkensvlees hebben en de Chinezen zijn gek op varkensvlees. Het was dan ook heel erg moeilijk om voor hem producten te vinden die hij wel kon eten. Het leuke was dat hij dacht wel aan het personeel in de winkel iets te kunnen vragen, maar dat valt heel erg tegen vanwege de taal en wat ik merkte was dat de Chinezen in de winkel dachten dat hij een Chinees was. Dat deed me heel erg goed, want daaruit blijkt wel dat het moeilijk te zien is, waar ze vandaan komen.

Aardbeving in Bandung.

De aardbeving die vandaag in Indonesië heeft plaatsgevonden was enorm goed te voelen in Bandung. Carol meldde net dat ze nog nooit zo'n krachtige meegemaakt en gevoeld had en dat het heftig was.
Met Agus, Lilis en Ibu Yayah en hun familie is het allemaal goed. Lilis is vanmiddag nog even naar ons huis gegaan om te kijken of er ook schade was, maar ze heeft niets kunnen constateren. Het Vialis gebouw daarentegen heeft toch wat scheuren in het gebouw. Ook de mensen van Vialis hebben niets, dus het is allemaal goed gegaan met de mensen die wij persoonlijk kennen.

Gelukkig maar dat we op dit moment in China zitten.

Zomaar.

Onze plannen zijn gewijzigd. We vliegen nu direct op de 19de september vanuit Shenzhen naar Bali en we hebben onze vakantie een beetje ingekort. Het is hier zo druk op het werk, dat we maar voor deze oplossing gekozen hebben. We vliegen dan vanuit Bali naar Jakarta op de 28ste september. In deze week is het hier in China dan een feestweek en heeft iedereen vrij en in Bandung is dan net de week van de Idul Fitri voorbij en zijn alle mensen weer terug van weggeweest.

Vanmorgen heb ik Lilis, Ibu Yayah en Pak Handi laten weten dat ze van 19 september tot 28 september vakantie hebben. Dat is eigenlijk hun enige vakantie die ze per jaar hebben. Doordat we af en toe weg zijn, hebben ze wel meer vrij dan gebruikelijk. Het is voor hen dan ook een ongekende luxe.

Agus is vorige week woensdag naar Cirebon geweest, omdat de opa van Ayu onverwachts is overleden. Ondanks dat ik toch wel op afstand zit, lukt het me nog steeds om op de hoogte te blijven. Vanmorgen kreeg ik een sms van Agus waarin die meldde dat hij Lilis en Pak Handi hun salaris namens ons had gegeven en dat het met hen allen goed ging. Ibu Yayah is nog steeds haar lening aan het afbetalen. Ook stond erin dat Theo en ik hier voorzichtig (hati hati di sana Bapak dan Ibu) moesten zijn. Het blijft gewoon een lieve jongen.

Hier in Shenzhen is het nog steeds erg warm en van de week stond dan ook in de krant, dat ze de warmste augustus maand sinds 30 jaar gehad hebben. Dat is dus “boffen” voor ons!!

Gisteren is er een knoop van een broek kapot gegaan en nu ga ik vandaag proberen er achter te komen waar ik een nieuwe knoop zou kunnen bemachtigen. In Bandung zou ik zo 3 adresjes kunnen op noemen, maar hier dus niet. Bijkomend probleem is, dat ik het wel kan vragen met de knoop in mijn hand, maar het antwoord zal voor mij onbegrijpelijk zijn. Echt die taal en het niet of nauwelijks Engels kunnen spreken van de Chinezen hier blijft een groot probleem.

Ik heb een mapje gekocht waar visitekaartjes inpassen en heb hier in het hotel op die kaartjes in het Chinees adressen van gelegenheden waar ik vaak naar toe moet op laten schrijven. Ik stap in de taxi, zeg heel beleefd Ni Hao (hallo), haal mijn mapje te voorschijn en laat de chauffeur het adres lezen. Dan beginnen ze enthousiast iets te roepen en dan zit ik ze echt met een niet begrijpende blik aan te kijken en dan beginnen ze maar te rijden. In de buurt van het adres aangekomen is het vaak met vingerwijzingen mogelijk om aan te geven of je links of rechts af wil slaan of dat hij nog iets verder door moet rijden. Theo en ik zijn nu druk bezig om te leren wat links, rechts en rechtdoor is, maar neem van mij aan dat valt niet mee.

Splendid China.

Afgelopen zaterdag hebben we de stoute schoenen aangetrokken en zijn naar het openluchtmuseum Splendid China gegaan. Waarom stoute schoenen aangetrokken? Het is hier ontzettend warm en je bedenkt je echt wel 2x voordat je je geairconditioneerde appartement verlaat.

We ondervinden nu hoe de mensen in Jakarta leven. Overdag is het hier tussen de 31 en de 35 graden en 's nachts koelt het af naar zo'n 28 C. Nou zijn die temperaturen nog niet zo erg, daar zijn we onderhand wel aangewend, maar de luchtvochtigheid is hier zo ontzettend hoog. De meeste tijd is dat nog meer dan 80%. Terwijl dat in Bandung 35% is.
In Bandung wilden we eigenlijk net een luchtbevochtiger kopen om op onze slaapkamer te zetten, maar hier hebben we een apparaat in het appartement staan waarmee water onttrokken wordt aan de lucht. Elke dag gooien we ongeveer 4x een flinke bak met opgevangen water weg.

Als je hier de deur uitloopt, dan komt de warmte, maar vooral ook de benauwdheid je tegemoet. Binnen de kortste keren transpireer je heel spontaan over heel je lichaam en je ziet dan ook iedereen wel met natte shirtjes of overhemden lopen. In het begin vond ik dat toch wel heel vervelend, maar nu ben ik er aangewend, vooral ook omdat iedereen hetzelfde probleem heeft.

Om me een beetje te wapenen heb ik tegewoordig net zoals alle Chinese dames een paraplu en een waaier (nooit gedacht, dat ik ooit zoiets zou kopen).
Het is niet aan te raden om in de maanden juli of augustus naar China op vakantie te gaan, vanaf september zal het wat koeler worden.

Splendid China heeft een gedeelte wat je kunt vergelijken met onze Madurodam en een gedeelte wat je kunt vergelijken met het Openlucht museum in Arnhem. Het is echt enorm leuk om van elke streek in China de leefgewoontes en de woonvormen te zien en vooral ook de kleding. Daarnaast op het Madurodam gedeelte zie je alle bijzondere bouwwerken die in China staan. Als je daar zo rondloopt dan krijg je ook spontaan het idee om toch een rondreis door China te willen maken. Maar we zijn hier om te werken, ik weet het!!

Theo heeft zich fotografisch uitgeleefd op de kleine bouwwerken. Ze hebben handig gebruik gemaakt van bonsaiboompjes.

Zie foto's hieronder in de slide show. Klik op View all images en dan op original view, dan worden de foto's iets groter.

Ritje achtbaan.

We zijn nou ongeveer 1,5 week in China en het bevalt nog steeds goed. Het land verschilt niet zo heel veel met Indonesië. Het verschil is natuurlijk ook de beleving. In Indonesië was voor ons alles nieuw en moesten we nog ervaren hoe het was om niet meer in Nederland te wonen. Dat is nu natuurlijk niet zo. We vergelijken China nu niet met Nederland maar met Indonesië, terwijl we voorheen Indonesië met Nederland vergeleken.

De Chinezen zijn anders dan de Indonesiërs. Ze zijn directer, soms minder vriendelijk en ze komen zelfs af en toe heel erg bot over. Soms zijn ze ook heel vriendelijk, maar dat vriendelijk en lief lachen wat ze in Indonesië zo goed kunnen is hier niet.

Het zijn harde werkers en dat is toch wel weer een verschil met Indonesië waar ze zich niet zo druk maken.

Wat mis ik nou het meest? Nou dat is Agus die me overal naar toe kan brengen. Het verkeer hier is een ramp. Het oversteken van een weg als voetganger is elke keer weer een uitdaging en je mag blij zijn als je heelhuids de overkant gehaald hebt. Zebrapaden, oversteekplaatsen met verkeerslichten het maakt niet uit, nergens ben je veilig. Ze komen al toeterend hard aanrijden, zo van: “ik kom eraan dus wegwezen”.
In Indonesië moet je niet een voetganger aanrijden, want dan heb je kans dat je daarna in de gevangenis zit, zelfs soms zonder dat je schuld hebt, maar volgens mij is het hier anders. Hier schijnt iedereen even veel schuld te hebben. Dat is natuurlijk wel het gemakkelijkste.

Als ik ergens naar toe wil, moet ik een taxi nemen. Nou is het krijgen van een taxi geen probleem, want je hoeft je hand maar op te steken en je hebt er 1, maar dan begint het.

Ze denken allemaal dat ze op een racebaan zitten en ik heb nog nooit zulke grote driftkikkers bij elkaar gezien. De keren dat ik al als spookrijder in een taxi gezeten heb, zijn al niet meer op 1 hand te tellen. Ze hebben hun hand de hele tijd op de toeter en op de gekste plaatsen wordt ingehaald. Auto’s die voor een stoplicht 3 rijen dik staan te wachten worden gewoon over de tegemoetkomende rijstrook ingehaald en dan wordt er soms door rood voor de wachtende auto's aan doorgereden. Jullie begrijpen dat ik weer heel erg blij ben als ik op de plaats van bestemming ben. De noodstops die we al meegemaakt hebben zijn trouwens ook niet op 1 hand te tellen, maar dat is met deze manier van rijden logisch.
De kosten voor zo’n taxi wordt per afgelegde km en niet voor rijtijd berekend, dat is natuurlijk ook de reden waarom ze zo onwijs rijden. Voor zo’n 5 km achtbaan rijden betaal je ongeveer € 2,00.

Hieronder nog wat foto’s van ons appartement, het appartementencomplex en het uitzicht:

De woonkamer en de keuken.

Het appartementencomplex waar we op de 10de verdieping wonen.
Het uitzicht op de bergen van Hong Kong aan de overkant van het water en het zwembad.

Het uitzicht opzij vanaf het balkon richting
Shenzhen. Het zijn allemaal van die grote torenflats waar al die miljoenen mensen in gehuisvest worden.

Het straatbeeld zondagmorgenvroeg toen we een wandeling aan het maken waren.

Hallo hier China.

We zijn dus donderdag aan het eind van de middag goed aangekomen in Shenzhen. Het was wederom een hele reis, we hadden natuurlijk toch wel wat meer koffers bij ons dan de vorige keer toen we maar 3 daagjes gingen.

De bedoeling is dat we hier blijven tot 11 september en dan weer terug gaan naar Bandung. We hebben namelijk al in het begin van dit jaar een reisje naar Bali geboekt tijdens de Idul Fitri (suikerfeest). Je moet namelijk zorgen dat je dan niet op Java bent. Het personeel gaat dan meestal voor een hele week terug naar de kampung van hun ouders. Ook Agus gaat dan naar Cirebon naar de kampung van zijn vrouw Ayu. Dat houdt dan in dat wij geen vervoer hebben en geen vervoer in Bandung is geen pretje. Dus heb ik in maart al een vliegtuig naar Bali geboekt. We wilden op vrijdag 18 september vertrekken, maar dat vliegtuig zat toen al helemaal vol, dus nu vertrekken we donderdag 17 september. We blijven een week weg en dan blijven we nog een week in Bandung om er voor te zorgen dat we weer een nieuwe re-entry visa krijgen, anders kunnen we Indonesië niet meer in komen en mogen we weer bij de immigratiedienst op het matje komen.

Theo zal ook in deze periode kijken hoe het de softwareafdeling vergaan is tijdens zijn afwezigheid. Vanuit China blijft hij de softwareafdeling in Bandung deels aansturen, zijn klus is daar nog niet helemaal af.
Begin oktober vertrekken we dan weer voor een tijdje naar China.

Gisteren is hij hier in China begonnen. Vrijdag hebben we ons een beetje ingericht en zijn we voornamelijk op zoek gegaan naar de Gouda of Edammer kaas, de Hero jam en niet te vergeten het beroemde potje Nutella en natuurlijk brood.

Ook de Chinezen eten 3x per dag warm en toch zijn ze net zoals de Indonesiërs heel erg dun. De Chinezen eten wel veel minder in olie gebakken eten het is meer gekookt of eigenlijk gestoomd. In Indonesië wordt bijna alles in de olie gebakken. Het beroemde: goreng.

Zondag hadden we uiteindelijk alles gevonden en voelen we ons dus weer helemaal thuis. We zijn zaterdag naar een supermarkt geweest genaamd Walmart. Dit is een hele, maar dan ook echt een hele grote supermarkt van een Amerikaanse keten, die kwaliteit en vriendelijkheid heel hoog in het vaandel hebben staan. Nou is die supermarkt immens groot, maar als er maar 9 van zijn in een stad met 13 miljoen mensen dan snappen jullie dat het op zaterdag één en al Chinees is. Dat gaan we dus echt nooit meer doen.

Hieronder 2 foto's van hoe wij tegenwoordig boodschappen doen. We hebben op het vliegveld van Jakarta nog op de valreep een vertaalcomputertje gekocht. Dit was Theo geadviseerd door collagae in Bandung en ik moet zeggen het was een geweldig advies, want we hebben het ondertussen al veelvuldig gebruikt. Hij kan zowaar van het Nederlands naar het Chinees vertalen. Theo is ondertussen een kei in het vergelijken van de Chinese tekens.

We hebben onze ogen uitgekeken naar de producten die hier allemaal in de winkels liggen. Je gelooft af en toe je ogen gewoon niet. Ik wil dan ook de komende tijd proberen wat foto’s te nemen, zodat duidelijk wordt wat die Chinezen allemaal eten. De foto hieronder laat een tafel zien met allemaal verschillende soorten zeewier. Het is jammer dat jullie de geur die rond de tafel hing niet kunnen ruiken. Het kan ook zijn dat het een combinatie van geuren was van de inktvis op de tafel er naast en het zeewier.

Het zal iedereen wel niet ontgaan zijn dat het weer hier in China erg onstuimig is geweest en dat de tyfoon Morakot heel veel slachtoffers gemaakt heeft. Morakot ging ten noorden van ons langs. Wij hebben er eigenlijk niets van gemerkt, alleen dan dat het sinds gistermiddag regent en het vannacht de hele nacht zwaar geonweerd heeft. We zullen wel zien hoe het verder zal gaan. Het tyfoon seizoen is natuurlijk wel net aangebroken, dus waarschijnlijk zullen we er toch nog een keertje mee te maken krijgen.

Censuur in China.

We zijn goed aangekomen in China en hebben een mooi appartement. Ik zal van de week er nog wel foto's van maken en op het blog zetten.

We hebben namelijk 1 klein probleempje en dat is dat we kennis maken met de censuur in China. Ik kan namelijk niet op een normale manier mijn blog meer aan. Alles wat met blogspot.com te maken heeft wordt direct afgesloten door de Chinezen. Dat zijn van die kleine dingen hier, waardoor je door hebt dat je toch in een volkomen ander land bent.

Maandag zal ik weer een blogje van de afgelopen dagen proberen te plaatsen.

Ni hao!! (Hallo).

Ja jullie lezen het goed. We gaan op de Chinese toer. Wat wil het geval. Ze hebben Theo voor ongeveer 2 weken terug gevraagd om naar China te gaan om daar ondersteuning te verlenen. Natuurlijk gaan we het daar dan eerst met z'n 2-en over hebben en hebben daarna voorgesteld om er maar eens met z'n 2-en te gaan kijken. We wilden weten of het ons iets zou lijken en of Theo ook het gevoel had iets te kunnen bijdragen voor het bedrijf van Vialis daar.

Nou heb ik altijd geroepen naar Theo: "je krijgt me niet naar India en niet naar China, nou roep ik wel vaker iets en dan gebeurt het juist wel. Ik doe daar iets wezenlijks fout, dat begrijp ik." Zo nu dus ook weer.
We hebben 3 dagen in China doorgebracht en zijn tot de conclusie gekomen dat het allemaal reuze meeviel. Nou moet ik heel eerlijk bekennen dat het gebied waar we in verbleven, in het geheel niet representatief voor China is, denk ik. Het is een commerciële zone die tegen Hong Kong aan ligt en meer van Hong Kong overgenomen heeft dan van de binnenlanden van China.


Is het dan vergelijkbaar met Hong Kong? Volgens Annette die ik van de cursus ken en die in Hong Kong woont helemaal niet. Het is ongeorganiseerd, slechte wegen, chaotisch en rommelig. Toen ik dat las dacht ik:" ohjee waar ga ik nu weer naar toe." Daar aangekomen heb ik mijn ogen uitgekeken en het eerste wat wij tegen elkaar zeiden:"Annette moet heel erg gauw eens een keer bij ons in Indonesië komen, want die is het spoor even helemaal kwijt".


In vergelijking met Indonesië is het er netjes, geen vuil op straat. De wegen zijn geweldig vergeleken bij de wegen hier en over chaotisch gesproken, ze rijden een beetje heel erg ruig, ja dat klopt maar verder is Indonesië toch echt veel chaotischer.


Hadden we dan helemaal geen problemen? Ja wel degelijk de taal. Wat een ramp en wat heeft China daar nog een slag in te halen. Natuurlijk spreken we in Indonesië de taal behoorlijk goed en merken eigenlijk niet zo goed meer dat we hier in het begin ons ook helemaal niet verstaanbaar konden maken, maar daar is het helemaal erg omdat onze lettertekens voor de Chinezen Chinees zijn.


We kwamen na een toch wel vermoeiende reis (om 3 uur 's nachts vertrek Bandung, vertraging op Jakarta aankomst 14.30 uur Hong Kong, daarna nog 1 uur met de ferry naar Shenzhen) aan in de haven. We werden belaagd door mensen die ons een taxi aan wilden smeren, maar ondertussen door de wol geverfd wisten we dat er ook legale taxi's moesten zijn.

Toen we deze gevonden hadden werd ons duidelijk, wat we fout gedaan hadden. We hadden het adres van het hotel levensgroot (de Chinese taxichauffeur had niets aan zijn ogen) uitgeprint, maar wel in onze lettertype en niet in Chinese letters. De chauffeur wilde wel, maar begreep er niets van. Een andere Chinese man die een beetje Engels sprak wilde ons helpen, maar ook dat lukte niet. Nou daar zit je dan moe gestreden achter in een taxi en niemand snapt het. Gelukkig was toen de behulpzame Chinees zo slim (bij ons liet het brein het even afweten) om het hotel te bellen en deze te vragen om het adres uit te leggen aan de chauffeur. Naderhand bleek dat we nog geen 5 minuten rijden vanaf de haven in een hotel zaten. De volgende dagen hadden we alleen nog maar adressen in Chinese tekens bij ons voor de taxichauffeurs.

Morgennacht gaan we werderom rond 3 uur vertrekken vanuit Bandung om voor een klein maandje in China te verblijven. Ik zal dan ook de komende verhalen vanuit China verzorgen.

Ga ik Indonesië missen, ja ik denk het wel. Krijg wel veel meer vrijheid, maar de contacten zullen wel veel moeilijker zijn. We hebben wel een zwembad en een gym bij het appartement, dat we voor een maand hebben, dus wie weet wat ik daar allemaal weer tegenkom.
Het golfen in China is schrikbarend duur.

Ondertussen is hier van de week de tegelvloer op het balkon aan de voorkant omhoog gekomen en is net het slot van de schuifdeur aan de achterkant kapot gegaan.

Ibu Yayah en Agus hadden van de week wederom een geldprobleem. Niets nieuws onder de zon dus eigenlijk.

Bommen in Jakarta, maar wij maken ons geen zorgen.

Het thuisfront hoeft zich geen zorgen om ons te maken. We zitten ruim 150 km van Jakarta vandaan. Vooralsnog maken wij ons ook helemaal geen zorgen en verwachten dat dat ook niet hoeft.

Theo gaat dinsdag voor zijn werk naar China en ik mag mee. We verblijven dan een paar dagen in Shenzhen. Dus als ik maandag 27 juli weer terug ben, heb ik waarschijnlijk grote verhalen over China en ongetwijfeld ook wel weer foto's.

Pinjammen 3

De zaterdag voor ons vertrek naar Nederland kwam Lilis bij me en zei: "Ibu saya mau berbicara dengan Ibu."(Mevr. ik wil even met mevr. praten). Uit eerdere ervaringen werd mij gelijk duidelijk, dat er weer geld geleend moest gaan worden. Ik zei tegen haar dat ze maar mee naar buiten moest komen, want Theo zat namelijk op het terras en dan was het maar 1 keer uitleggen. Ze schrok en zei dat ze dat niet wou, maar ik zei dat ze toch maar mee moest komen en dat het niets gaf. Ze zijn banger voor Bapak dan voor Ibu.

Ze gaf mij een papier dat van een school van 1 van haar dochters was. Het was een brief met een algemene aanhef en niet expliciet gericht aan de familie. Ik vroeg haar wat er allemaal in stond en ze vertelde dat de school geld nodig had voor het komende schooljaar. Voor boeken, kleding enz. Ze wilde daarvoor graag 2 miljoen Rp (€ 140,00)van ons lenen. Ik probeerde zo goed mogelijk te lezen wat er in stond, maar dat lukte niet echt. Het enige wat ik raar vond was dat ik nergens die 2 miljoen Rp zag staan, alleen maar 75.000 Rp (€ 5.25). Ik wees haar daar op, maar toch bleef ze een zinnetje aanwijzen waaruit ik op moest maken, dat er voor het nieuwe schooljaar zoveel gekocht moest worden dat ze 2 miljoen Rp nodig had.

Nu hadden Theo en ik naar aanleiding van de voorgaande keren afgesproken om tegen het personeel te zeggen dat we er een nachtje over na willen denken en er dan later wel op terug zullen komen. Zo nu ook. Ik vroeg of ik een kopie van de brief mocht maken en dan zouden we er maandag de dag dat we ook naar Nederland af zouden reizen nog voor die tijd op terug komen. Zij vond het goed en ik maakte een kopie.

's Maandags is Theo met de kopie naar iemand van het kantoor gegaan en heeft het laten vertalen. Er stond helemaal niets in over het komende schooljaar en er was ook uit niets op te maken dat er 2 miljoen Rp betaald moest worden. Theo heeft mij toen zin voor zin uitlegd wat er stond en daarna heb ik Lilis bij mij geroepen.

Ik ben met haar de brief zin voor zin doorgelopen, alleen al om haar duidelijk te maken dat ze ons niet moeten bedonderen. Nu stond er in die brief dat haar dochter aan het eind van het schooljaar deel kon nemen aan een afsluitend examen, als er als examengeld 75.000 Rp betaald werd en er verder geen schulden meer bij de school waren.
Verder werd er uitgelegd wanneer de grote vakantie begon en eindigde. Dus helemaal niets over het komende schooljaar en niets over 2 miljoen Rp.

Nou vind ik het helemaal niet erg als ze komen vragen om iets te lenen, maar ze moeten me niet willen bedonderen. Ik vroeg haar dan ook hoe ze nu bij 2 miljoen Rp kwam. Toen vertelde ze mij dat ze een schuld had bij die school en dat ze die nog moest betalen. Ik vond dat raar, want vanaf januari zijn wij begonnen haar schoolgeld te geven en ik had toen niet van haar te horen gekregen dat ze een schuld bij die school had. Ik vertelde haar dat ook en toen zei ze dat ze die al voor die tijd had. Ik vroeg haar hoeveel dat dan was en dat was 1 miljoen Rp (€ 70,00).

Theo en ik hebben toen besloten om haar 1.075.000 Rp te geven. Ik heb een contractje gemaakt en heb haar verteld dat ik bij terugkomst in juli een kwitantie van de school wilde zien van beide bedragen. Wat zij toen nog niet wist, was, dat als het inderdaad allemaal klopte wij deze lening te niet zouden doen. Het is namelijk gebruikelijk dat je als expat voor je personeel de schoolkosten betaalt, omdat het hier belachelijk geregeld is. Ze pretenderen dat het naar school gaan gratis is, maar dan moeten de ouders b.v. voor onderhoud van de scholen betalen of iets dergelijks. Zo is het voor de gewone bevolking bijna niet mogelijk om hun kinderen naar school te laten gaan. Verder hebben ze hier schoolkleding en ook dat moet aangeschaft worden. Alleen de rijken kunnen hun kinderen laten studeren en de armen niet.

Bij terugkomst waren er inderdaad 2 kwitanties van school voor alletwee de bedragen. We hebben toen samen met Lilis gepraat en haar duidelijk gemaakt dat wij de schoolkosten voor onze rekening nemen en ook het contractje verscheurd. Vorige week kwam ze met een rekening van de school aan voor allerlei dingen, zoals meedoen aan practica en voor een schoolvereniging. Kosten 386.000 Rp dat is bijna een halve maandsalaris van Lilis. Ook dat hebben we betaald en van de week kwam ze netjes de kwitantie laten zien. Nu moeten nog de boeken betaald worden, maar daar was nog geen lijstje van.

Waarom nu 2 miljoen Rp willen lenen? Ibu Yayah is nog steeds met haar volledige salaris haar lening aan het afbetalen en heeft het dus echt wel heel moeilijk. Waarschijnlijk wilden ze wat extra hebben om de maand juni door te komen, daar zullen we nooit achter komen. Toch hoop ik dat ze nu door hebben, dat ze dit soort dingen niet meer moeten doen bij ons.

Wel is het heel erg fijn om te merken dat ze er heel erg blij mee is en ontzettend dankbaar. Ibu Yayah kwam nog apart bedanken voor de financiële hulp die we Lilis geven. Je moet je ook steeds realiseren dat deze mensen het niet gemakkelijk hebben en toch elke keer maar weer de eindjes aan elkaar moeten zien te knopen.

Zwarte cobra op de golfbaan.

In Frankrijk kwamen we eekhoorntjes en salamanders tegen op de golfbaan, in Leende kwamen we vorige week legio konijntjes tegen, maar gisteren werd ons pad letterlijk en figuurlijk gekruist door een zwarte cobra. Hij had een lengte van minstens 2 meter. Het is ondertussen de derde slang die ik hier op een golfbaan gezien heb, maar dit was wel een hele grote jongen in vergelijking met die andere twee.
Je ziet ze vaak helemaal niet en dan ineens zie je iets voor je in het gras bewegen. Gelukkig zijn zij nog banger voor ons dan wij voor hen, hoewel?
Tot nu toe gaan ze er ontzettend snel vandoor. Het verbaast mij steeds dat ze zo ontzettend snel over de grond kunnen bewegen met van die slingerende bewegingen. De caddy's zijn er als de dood voor en staan dan ook direkt klaar met een golfclub om ze te verjagen.

Weer terug in Bandung.

Dinsdagavond zijn we weer veilig geland op Jakarta. De vlucht verliep vlekkeloos en we waren zelfs eerder in Jakarta dan Agus. Hij had grandioos in de file gestaan en had er daardoor 4,5 uur over gedaan. Dat beloofde niet veel goeds voor de terugreis en dat was ook zo. Ook terug deden we het in 4,5 uur. Waardoor we in totaal weer uit en thuis in 26 uur in Bandung waren. We zijn onderweg even gestopt, want anders zou Agus 9 uur achter elkaar moeten rijden en dat is zeker op de weg van Jakarta naar Bandung niet een geweldige zaak. Je maakt altijd wel een paar bijzondere momenten mee.
Agus was heel erg blij ons weer te zien. De begroeting op het vliegveld was heel bijzonder, normaal als je een Indonesiër groet dan brengt hij zijn rechterhand naar zijn hart, nadat hij jouw hand met 2 handen vast heeft gehad. Wat er nu gebeurde was dat Agus de hand van Theo pakte en deze naar zijn voorhoofd bracht, om even zijn voorhoofd aan te raken. Je ziet dit ook bij kinderen die hun vader begroeten gebeuren. Het was een heel bijzonder gezicht. Bij mij was het het gewone ritueel.
In de auto praatte Agus ons weer helemaal bij over hoe het hen de afgelopen tijd vergaan was.

Bij thuiskomst was daar PakHandi de oude baas die 26 juni jarig was geweest en ondertussen de leeftijd heeft bereikt van 67 jaar. Ook door hem werden we warm verwelkomd.
De volgende morgen waren daar de breedlachende gezichten van Yayah en Lilis. Het deed mij even denken aan die oude films waar je het personeel altijd op het bordes zag staan als meneer en mevrouw weer thuiskomen van een reis. Het was dat we ze niet allemaal op hetzelfde moment weer ontmoeten, maar anders had het er bij ons ook zo uitgezien.

We hebben de afgelopen maand een heerlijke tijd gehad. De vakantie in Frankrijk was weer als vanouds en we hebben samen enorm genoten. Ook de dagen thuis in Den Bosch hadden we ingevuld met het weer ontmoeten van familie en enkele vrienden. Het is zo jammer dat je vanwege tijdgebrek niet iedereen kan ontmoeten.
Het is altijd weer fijn om Robbert Jan en Aldonus in je armen te kunnen sluiten en te zien hoe het met hen gaat.
Hetzelfde geldt voor onze vrienden, allemaal weer leuke dingen mee ondernomen en dat geeft je het gevoel dat je niet weggeweest bent. Iedereen bedankt voor de gezelligheid!

De badkamer is schitterend geworden, Wim, Marjo, Robbert Jan en Aldonus hebben als de besten gepoetst. Ik heb het nog eens dunnetjes over gedaan en daardoor ben ik er achter gekomen dat het toch wel allemaal heel erg onder de stof heeft gezeten. Dat is altijd een heel vervelende bijkomstigheid van zo'n verbouwing.
Theo en ik hebben de badkamer weer opnieuw ingericht en het is nu precies zoals we het wilden hebben. Kortom een geweldig project goed uitgevoerd onder begeleiding van Wim.

We hebben ook onze kledingkasten opgeruimd en 1 grote koffer van ons zat vol met kleren van Theo en mij voor het personeel. We hadden namelijk eenzelfde actie ondernomen toen we naar Nederland gingen, want na een jaar zijn er toch altijd kleren die we hier niet dragen en die hebben we weer mee terug genomen of aan het personeel gegeven. Ondanks dat het allemaal veel te groot voor hen moet zijn, hadden we gemerkt dat ze er ontzettend blij mee waren. Vandaar dat we besloten hadden om de kasten in Den Bosch ook maar eens op te ruimen. Met als eindresultaat 1 hele grote koffer vol met kleren voor het personeel. Toen ik het hen gaf zag je de monden van verbazing opengaan en was het van: " is dat voor ons?" Ik zeg dan altijd: " kijk maar of jullie het willen hebben zo niet dan mogen jullie het weggooien", dit om aan te geven dat het voor mij geen waarde meer heeft en dat ze zich niet al te opgelaten hoeven te voelen. Het woordje weggooien kennen ze hier niet, ze kunnen werkelijk alles gebruiken. Het is altijd aandoenlijk om te zien, hoe ze reageren. Normaal doe je deze zakken in zo'n container voor een arm land en nu kun je het zelf geven aan deze mensen.
Net zoals de vorige keer gingen Yayah en Agus er weer 4 stapeltjes van maken. Agus zorgt dan voor PakHandi en zichzelf en Yayah voor Lilis en haarzelf.
's Avonds zagen we dat Agus PakHandi een rood gestreept overhemd van Theo had toebedeeld en we hadden allebei zoiets van hoe zou dat er uitzien als PakHandi die aan heeft, want de mouwen moeten dan wel op de grond hangen en de onderkant van het overhemd zal ongeveer een rok zijn.

Vrienden uit Nederland en binnenkort zelf naar Nederland.

Zondagavond hebben we onze vrienden Dick en Ans van het vliegveld in Jakarta opgehaald. Ze blijven hier tot volgende week vrijdag en gaan dan weer terug naar Nederland. Wijzelf gaan dan pinkstermaandag 1 juni naar Nederland vliegen. Theo gaat eerst een weekje in Nederland werken en dan vertrekken wij 10 juni voor 2 weekjes naar ons geliefde Frankrijk. Daarna nog een halve week vakantie in Nederland en dan vertrekken we 29 juni weer richting Indonesië.

Morgen gaan we met z'n vieren met de trein naar Yogyakarta, om nog een keertje de Borobudur, de Prambanan en het kraton van de sultan te bezoeken. Dit is een treinreis van 8 uur met een gemiddelde snelheid van rond de 50 km/uur. De trein gaat langs berghellingen door schitterende landschappen. Het enige wat een groot nadeel is, is dat de trein ontzettend smerig is. Je moet van te voren niet drinken, want naar het toilet gaan is een immens grote beproeving die je eigenlijk echt niet wilt ondergaan. Verder moet je ook in de trein nergens aankomen en voor dat je je boterhammetjes wilt nuttigen je handen goed schoonmaken met wetties.

Toch is dit de beste manier om op en neer van Bandung naar Yogyakarta te gaan omdat met de auto je er zonder tussenstops minsten 14 uur over doet en dan vaak over slechte wegen met een gemiddelde snelheid van rond de 60 km/uur.

Dus morgen gaan we weer survivallen en laten we ons weer verrassen met alles wat we tegenkomen.

Jullie begrijpen het al ik zal voor een 1,5 maand even uit de lucht zijn en begin juli jullie weer op de hoogte brengen van al onze belevenissen.

Hieronder en boven nog een aantal foto's van het afscheid van Denise (de internist) die 12 juni met haar gezin weer definitief terug naar Nederland gaat. Dit waren de Dutch ladies: Dolly, Ieme, Denise en ondergetekende.
Denise is door haar donkere huidskleur hier een bezienswaardigheid voor de mensen. Toch blijft ze een bule (blanke) voor de Indonesiërs.

Specifiek straatbeeld Indonesië.

Hier boven zijn een heleboel foto's te zien die heel goed het straatbeeld weergeven zoals wij hier dagelijks aantreffen. Geloof me, we zien op het moment wekelijks nog dingen die het fotograferen waard zijn en die ons toch ook weer steeds doen verbazen.

Een police tidur (slapende politieagent) is een drempel op de weg. Als je hier een doos op zijn kant legt dan zeggen ze 'doos tidur'. Dus een drempel op de weg is een liggende politieagent. Maar tidur betekent letterlijk in het Indonesisch 'slapen'.
De demonstratie (voor het winkelcentrum 'Parijs van Java') stelde niets voor en werd vooral gehouden door vrouwen, maar kijk naar de overmacht van politie. De mannelijke agenten leunden tegen de auto en even zoveel vrouwelijke agenten zaten ergens anders op een muurtje. Ik denk dat de verhouding demonstrant : politie bijna 1 op 1 was. Iedereen is hier behoorlijk bang voor de politie, maar er bestaat de mogelijkheid te demonstreren. Prima toch?

Als je op all images klikt dan worden de foto's groot. Ik zou zeggen veel kijkplezier.

4 kilo lichter, een beetje slapjes, nu alleen nog weer een beetje aansterken en we zijn weer de oude.

Afgelopen week goed ziek geweest en vier kilo lichter geworden, nu alleen nog wat slapjes. Gelukkig is mijn darmstelsel weer tot rust gekomen. De grootste rijkdom op deze planeet is toch wel gezondheid.
Ik had me even helemaal terug getrokken van alles, afspraken afgezegd en Theo heeft 2 dagen thuis zitten werken om zo toch zijn vrouwtje een beetje in de gaten te kunnen houden.

Ik durf nog niet weer aan het Indonesische voedsel te beginnen, vanwege de pittigheid en hou me dan ook nog even bij de gewone Nederlandse aardappelen. Ibu Yayah heeft daar heel erg veel moeite mee, want voor mij moet ze elke dag een paar aardappelen koken. Als je hier aardappelen eet dan bak je die en niet koken. Daarnaast heeft ze problemen met het feit dat als je geen nasi eet dan heb je niet gezond gegeten. Dus elke morgen krijg ik zo'n gezicht van: al weer aardappelen!!! Maar helaas voor haar wil ik dit toch even doorzetten. Gisteren ook nog even met Denise(onze internist) er over gehad en die raadde mij ook aan om even te wachten met al het voedsel wat de darmen weer zou kunnen triggeren.

Iedereen die heel lief gereageerd heeft en mij beterschap gewenst hebben, wil ik heel erg bedanken. Want als je zo ver weg zit van je eigen haard en land, dan vind je je toch al gauw wat meer zieliger dan gewoonlijk. Dat waren dus echte opstekertjes. Wel moet ik zeggen dat ook de expatvrouwen hier zich ook wel om mij bekommerden en dat deed ook goed.

Nog steeds een beetje ziek.

Vandaag is het Koninginnedag, maar alles gaat hier gewoon zijn gangetje. Zaterdag is er zoals gebruikelijk een receptie georganiseerd door het Nederlandse consulaat in een hotel met waarschijnlijk de haringen en andere specifieke Nederlandse produkten.

Ik denk dat ik niet van de partij zal zijn, omdat ik nog steeds last van mijn darmen heb en af en toe hevige diarree heb. Even leek het er van de week op dat ik weer de oude was, maar het is toch weer terug gekomen. Ik heb mezelf nu verplichte rust opgelegd en slaap dan ook erg veel en verder met het eten weer terug bij af. De bekende bananen, thee en rijst staan weer op het menu en zo hoop ik dan weer de goede kant op te gaan met mijn gezondheid. Vandaar ook even een klein blogje.

Ik hoop snel weer te kunnen melden dat ik weer de oude ben.

Pinjammen 2

We hebben even gewacht, maar vanmorgen was het dan zover. We zijn weer met Agus om de tafel gaan zitten. De rest van het personeel komt om 8.00 uur en Ibu Yayah gaat als laatste weer weg om 20.00 uur 's avonds en dan is PakHandi er al weer om 's nachts op te passen. De enige mogelijkheid om dus met Agus apart te praten is 's morgens om 7.00 uur.

We zijn op zijn terrein in de garage gaan zitten, zodat hij zich iets minder onzeker zou voelen. Ik kondigde aan dat we met hem over het geld wilden praten en hij werd gelijk zenuwachtig en zei: "Ibu saya takut(mevr. ik ben bang)". De eerste taak van mij is dan om maar weer te zorgen dat hij niet bang is.
Als dat weer gelukt is, begin ik toch maar de stoute schoenen aan te trekken en vertel hem dat we weten wat hij verdiend en dat daar dan nog de weekeinden bij komen. Dus dat hij ruim 2 miljoen Rp per maand te besteden heeft en dat wij dus niet helemaal begrijpen, waar dat dan heen gaat. Begrijp me goed ik probeer het zo voorzichtig mogelijk te doen, rekening houdend met de cultuur hier. Aan de andere kant zijn wij wel een grote sponsor van hem en daarnaast voorzien wij weer dat hij zich behoorlijk in de nesten aan het werken is.
Het antwoord van hem was het volgende:

• hij had geld van zijn ouders geleend,
• hij had geld van het bedrijf geleend
• en nog kon hij niet rondkomen.

Toen ben ik met hem gaan doornemen waar hij dan zijn geld per maand aan besteed:
380.000 Rp voor zijn huisje all in
200.000 Rp aflossing van zijn lening van kantoor
500.000 Rp aan ons
en dat was het.

Het geld wat hij in de weekeinden verdiende gaf hij af aan Ayu. Nou is het hier gebruikelijk dat de vrouw het geld beheert, dus daar kan je niets van zeggen. Meestal verdient hij 200.000 Rp per weekend en dat is dan de volgende week op vrijdag al weer op. Dat is voor hier wel heel erg snel en ik heb dan ook het vermoeden dat Ayu iets met het geld doet, waar hij niets van af weet.

Ik kan het ook niet laten om tegen hem te zeggen dat dat wel veel geld is voor een week. Ook nog wetende dat ze 5 kilo rijst (60.000 Rp) van ons krijgen en hij hier 's middags ook nog eet.

Zelf vindt hij dat ook, maar dan zegt hij dat hij malu (verlegen) is om aan Ayu te vragen hoe het zit. Natuurlijk heb ik me niet met zijn huwelijk te bemoeien, dus reken ik hem nog een keer voor hoe het zit. In het slechtste geval houdt hij iets minder dan 1 miljoen Rp over om van te leven in een maand, dat is als hij niet voor ons werkt in de weekeinden. Ik vraag hem waar die 1 miljoen dan naar toe gaat en dan blijkt dat hij zijn broer weer geld leent om eten te kopen en dat er ook nog geld naar de jongere zus van Ayu gaat.

Zoals ik al in het vorige blog gezegd heb, ze helpen elkaar, ze dichten het ene gat met het andere en aan de toekomst denken ze helemaal niet. Ik wijs hem op de toekomst van Rama en dan zegt hij dat hij en Ayu al gesproken hebben met zijn ouders en haar moeder. Daar is uitgekomen dat als ze in juni naar Cirebon gaan, ze Rama bij Ayu haar moeder achterlaten, zodat Ayu werk kan gaan zoeken en kan gaan werken. Ook dat is hier heel gebruikelijk dat kinderen door grootouders of andere familieleden opgevoed worden.

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik met dit alles problemen heb. Wat kan je doen, als je ze geld geeft dan geven zij het weer aan familieleden die ze willen helpen en dan is het weer op, dus dat is geen oplossing. Ik denk en dat is heel erg slecht denken, dat Ayu meer geld achter houdt dan dat hij weet en dat als ze straks weer naar Cirebon gaan haar moeder heel gelukkig zal zijn.

Het is gewoon sneu als hij op een gegeven moment zegt:"Ja Ibu ik snap ook niet dat we niet rond kunnen komen". Theo maakt hem duidelijk dat we hem willen helpen en dat we niet willen dat hij een probleem heeft. Agus zegt dat hij geen probleem heeft en dat hij elke keer naar Allah bidt om hem te vragen hem te helpen met het geld. Allah had hem ook geholpen met het afbetalen van de motor dus dat kwam wel goed. Hij realiseerde zich wel dat de motor ondertussen niet van hem was, maar van ons, want eigenlijk heeft hij zijn motor als onderpand aan ons gegeven. Dit is gewoon voor de vorm, begrijp me goed. Verder vertelde hij nog dat Ayu en hij gelukkig zijn zolang ze maar te eten hebben en tot nu toe had Allah daar goed voor gezorgd.

Even later ga ik naar de driving range en geef het nodige uit, koop nog een handschoentje en nog wat andere dingen. Alles bij elkaar ongeveer 500.000 Rp. Dit is precies het bedrag dat Agus ons zou moeten terug betalen deze maand. Ik vraag me wel eens af wat hij zal denken van onze levensstijl, als ik erover nadenk voel ik me enorm bezwaard, maar ik kan toch ook niet de hele wereld op mijn rug nemen.

Pinjammen 1.

Pinjam is het Indonesische woord voor lenen. Toen ik tijdens de cursus ter voorbereiding op ons vertrek met Marjan de landendeskundige sprak, waarschuwde ze mij voor het woordje pinjam. Ondertussen is het bij ons goed doorgedrongen dat dat woord bij de Indonesiërs inderdaad heel belangrijk is.
Ik had al in een eerdere blog gemeld dat op een avond Ibu Yayah bij ons kwam en vroeg of ze even met ons mocht praten. Nou neem van mij aan dat als het personeel dat aan je vraagt dan moet er weer geleend worden.
Zo ook nu. Ze heeft een klein huisje op de kampung, maar die schijnt heel geliefd te zijn en daarom moest ze per 1 april de huur voor dat huisje in 1 keer voor 2 jaar betalen. Totaal 7 miljoen Rp( 490 euro). Per maand verdient ze bij ons 1 miljoen. Nu kreeg ze dus haar salaris van maart betaald (1 miljoen Rp) en moest ze dus nog 6 miljoen Rp ergens anders vandaan halen.
Nu komen ze met zo'n probleem bijna altijd op de laatste dag aanzetten, iets wat wij ook al niet zouden doen. Als ik haar vraag wat er gebeurt als ze dat niet kan betalen, zegt ze dat ze zou moeten verhuizen.
Ze stelt zelf voor om dan 6 maanden geen salaris te krijgen en dat ze het op die manier afbetaald. Wij zouden lijkt mij al eerder zijn gaan sparen, maar dat gedrag kennen ze hier niet volgens mij. Ze hebben meer zoiets van: "oh, ik moet morgen mijn huur voor 2 jaar betalen hoe ga ik dat doen?"
Het klinkt raar maar het is echt zo, dit is een cultuurverschijnsel waar ik maar heel moeilijk aan kan wennen, dat geef ik gelijk toe.
Nou woont Lilis naast haar en we zagen het al gebeuren dat die de dag erna zou komen, maar die had haar huur (4 miljoen Rp) al voor een jaar betaald. Ik vroeg haar hoe het kon dat Lilis het voor 1 jaar kon huren en zij het direkt voor 2 jaar moest betalen. Ze zei dat haar woning heel erg geliefd was en dat de verhuurder het voor 2 jaar betaald wilde hebben. Dit kan zijn maar het volgende is ook mogelijk: ze werkt bij een blanke, heeft een goede boterham en de verhuurder wil daar ook van profiteren, ze zei dat de verhuurder het geld zelf nodig had. Het kan natuurlijk ook zijn dat ze zelf heel erg goed heeft nagedacht en denkt: ik verdien nu goed en als ik op deze manier mijn huur voor 2 jaar betaal, heb ik het huisje in ieder geval nog voor 2 jaar. Dit laatste is erg on-Indonesisch, maar Yayah is natuurlijk wel wat beïnvloed door al die expats. Daarnaast heeft ze een ernstig gehandicapte dochter, die in deze kampung heel erg goed opgenomen wordt door de andere dorpelingen en dat is natuurlijk geweldig.
Wij hadden 1 dag bedenktijd gevraagd en zijn de volgende dag weer met haar rond de tafel gaan zitten. Wat we vooral wilden weten, was, hoe ze de komende 6 maanden door wilde komen, als daar ineens een inkomen van 1 miljoen Rp weg zou vallen. Wat er dan vaak gebeurt, is dat er voor het onderhoud weer bij de familie geleend moet worden. Ze zei dat het wel zou gaan lukken, want ze kregen ook al altijd halverwege de maand 5 kilo rijst van ons.

Nou is Yayah een schat van een vrouw en ze werkt heel erg goed, dus wij hadden zoiets van als we haar op die manier aan een huisje kunnen helpen voor 2 jaar dan doen we dat. Ze heeft het geld van ons gekregen en kwam de volgende morgen keurig netjes het contract laten zien en de kwitantie van de betaling van de huur. We hebben met haar afgesproken, dat zo gauw er zich financiële problemen zouden voordoen ze bij ons moest komen. We willen namelijk niet dat ze zich in de nesten gaat werken. Dezelfde afspraak hebben we ook met Agus.

Agus kwam gisteren bij mij en vroeg of hij even met ons kon praten en dus hebben we gisteren weer met Agus aan de tafel gezeten. Deze moet elke maand 500.000 Rp (35 euro) aan ons betalen om zijn lening (6miljoen Rp) af te lossen. Zijn vraag was nu of hij deze maand niet die 500.000 Rp hoefde te betalen, want hij wilde graag 2 nieuwe banden kopen voor zijn motor. Ik vroeg hem hoe duur die dan waren en die waren 600.000 Rp met z'n 2-en. Nou hebben we met Agus wat meer moeite, want wij weten precies wat hij verdient en dat is tegen de 2 miljoen Rp per maand. Daarnaast krijgt hij voor de weekenden ook nog 200.000 Rp.
Hoe kan het dan dat hij niet die 500.000 Rp kan betalen? Toen hij zich de vorige keer zo in de nesten had gewerkt, heeft hij zowel van ons als van het bedrijf te horen gekregen dat als er financiële problemen waren dat hij dan bij ons moest komen.
Vandaar ook dat hij gisteren zei:"ik moest bij jullie komen als het om geld gaat". Dus oké, maar ik blijf er problemen mee hebben en ik begrijp niet goed waar hij nu eigenlijk al zijn geld aan uit geeft. Wel weet ik dat hij een oudere broer heeft, die 3 kinderen heeft en geen werk. Ik heb een klein vermoeden dat Agus deze broer en zijn gezin ook onderhoud. Dit klinkt allemaal raar maar zo werkt het hier. Degene die het meeste verdient, heeft de taak om de rest van de familie te ondersteunen. Heel erg sociaal, maar ze raken daardoor vaak zelf wel in de problemen. Ik heb me wel voorgenomen om een dezer dagen nog een keer met hem rond de tafel te gaan zitten en hem dit toch nog eens voor te leggen. We zijn er mee akkoord gegaan, maar of ik er de volgende keer mee akkoord ga weet ik nog niet zo zeker.
Carol die hier al een zeer lange tijd verblijft, heeft mij er al eerder voor gewaarschuwd, want ze blijven namelijk lenen en dichten eigenlijk het ene gat met het andere. Op die manier leren ze natuurlijk ook helemaal niet om te sparen.
Toen Agus zijn salaris in januari kreeg en hij de eerste keer mij moest betalen kwam hij direct met het geld aanzetten, terwijl we de afspraak hadden van betalen per de eerste van de maand. Ik vertelde hem toen dat het nog niet de eerste was, maar hij wilde graag betalen want anders kon het wel eens habis (op) zijn. Notabene 3 dagen later!!! Dit is ook een gebruikelijk verschijnsel hier. Zo gauw ze hun salaris hebben, is het ook binnen de korste keren weer op. Het mag gewoon duidelijk zijn ze leven hier bij de dag en toekomst dat kennen ze eigenlijk niet. Natuurlijk wordt dit ook ingegeven door de omstandigheden, waar ze zich in bevinden. Doordat ze hier natuurlijk bijna helemaal geen sociale voorzieningen hebben, is de toekomst ook wel heel onvoorspelbaar.

Ton en Margriet te logeren.

Helaas ben ik sinds vrijdag zelf weer ziek en heb weer een aardige darminfectie, maar als je dat zo 2 keer per jaar hier hebt, dan is dat gewoon. Hoe goed je ook oppast, het overkomt je gewoon een keertje. Gelukkig ben ik weer aan de beterende hand en verwacht eerdaags weer de oude te zijn. De afgelopen dagen heb ik dan ook verplicht binnen gezeten met onze vrije dagen en dat was natuurlijk wel heel erg wrang. Ik heb door de week genoeg tijd om ziek te zijn, maar nee dan moet het net met onze vrije dagen zijn. Maar goed we hebben het allemaal niet voor het zeggen. Vandaag is het in Nederland nog een vrije dag maar Paasmaandag kennen ze hier niet. De verkiezingen zijn heel rustig verlopen, dus dat was helemaal geen probleem.

Zoals al eerder beloofd nu nog even een update van de afgelopen weken. Ik begin met het logeren van Ton en Margriet. Ton moest voor zijn werk nog 1 keer afreizen naar Indonesië en dus hebben ze dat gecombineerd met nog een korte vakantie hier en op Bali.

Het was weer als vanouds. Margriet en ik zijn in de week dat Ton hier aan het werk was al weer op pad gegaan. We zijn samen naar Diana gegaan, om te kijken hoe ver die gevorderd was met haar project.

Verder hebben we met de Nederlandse dames hier in Bandung een gezamelijke lunch gehad bij Dolly.

De dag daarna zijn we met het artgroepje op stap geweest naar 2 hele beroemde kunstenaars hier in Indonesië. Kunstwerken van deze personen zijn behoorlijk prijzig en een goede investering. Gecombineerd met weer een lunch.

Verder zijn we nog lekker samen gaan shoppen, met z'n 2-en is dat natuurlijk altijd leuker dan alleen.

Ook Yayah genoot van het feit dat ze voor haar oude werkgevers weer een lekkere maaltijd mocht bereiden. De avonden werden gevuld met bridgen en in het weekend zijn we gezellig samen gaan golfen. Ik laat de foto's voor zich spreken.

Yayah was natuurlijk op zondag vrij en dus gingen we gezellig met z'n vieren lekker eten bij My Little Kitchen.

Ton en Margriet waren net voor 3 weken terug voor de eerste keer Opa en Oma geworden en dus moest er via Skype gekeken worden hoe het met Emma en haar moeder ging. Gelukkig ging alles goed!!!!

Even uitrusten, het is heel erg warm en de luchtvochtigheid is in het regenseizoen enorm hoog waardoor het extra benauwd is.