We zijn op zijn terrein in de garage gaan zitten, zodat hij zich iets minder onzeker zou voelen. Ik kondigde aan dat we met hem over het geld wilden praten en hij werd gelijk zenuwachtig en zei: "Ibu saya takut(mevr. ik ben bang)". De eerste taak van mij is dan om maar weer te zorgen dat hij niet bang is.
Als dat weer gelukt is, begin ik toch maar de stoute schoenen aan te trekken en vertel hem dat we weten wat hij verdiend en dat daar dan nog de weekeinden bij komen. Dus dat hij ruim 2 miljoen Rp per maand te besteden heeft en dat wij dus niet helemaal begrijpen, waar dat dan heen gaat. Begrijp me goed ik probeer het zo voorzichtig mogelijk te doen, rekening houdend met de cultuur hier. Aan de andere kant zijn wij wel een grote sponsor van hem en daarnaast voorzien wij weer dat hij zich behoorlijk in de nesten aan het werken is.
Het antwoord van hem was het volgende:
- hij had geld van zijn ouders geleend,
- hij had geld van het bedrijf geleend
- en nog kon hij niet rondkomen.
Toen ben ik met hem gaan doornemen waar hij dan zijn geld per maand aan besteed:
380.000 Rp voor zijn huisje all in
200.000 Rp aflossing van zijn lening van kantoor
500.000 Rp aan ons
en dat was het.
Het geld wat hij in de weekeinden verdiende gaf hij af aan Ayu. Nou is het hier gebruikelijk dat de vrouw het geld beheert, dus daar kan je niets van zeggen. Meestal verdient hij 200.000 Rp per weekend en dat is dan de volgende week op vrijdag al weer op. Dat is voor hier wel heel erg snel en ik heb dan ook het vermoeden dat Ayu iets met het geld doet, waar hij niets van af weet.
Ik kan het ook niet laten om tegen hem te zeggen dat dat wel veel geld is voor een week. Ook nog wetende dat ze 5 kilo rijst (60.000 Rp) van ons krijgen en hij hier 's middags ook nog eet.
Zelf vindt hij dat ook, maar dan zegt hij dat hij malu (verlegen) is om aan Ayu te vragen hoe het zit. Natuurlijk heb ik me niet met zijn huwelijk te bemoeien, dus reken ik hem nog een keer voor hoe het zit. In het slechtste geval houdt hij iets minder dan 1 miljoen Rp over om van te leven in een maand, dat is als hij niet voor ons werkt in de weekeinden. Ik vraag hem waar die 1 miljoen dan naar toe gaat en dan blijkt dat hij zijn broer weer geld leent om eten te kopen en dat er ook nog geld naar de jongere zus van Ayu gaat.
Zoals ik al in het vorige blog gezegd heb, ze helpen elkaar, ze dichten het ene gat met het andere en aan de toekomst denken ze helemaal niet. Ik wijs hem op de toekomst van Rama en dan zegt hij dat hij en Ayu al gesproken hebben met zijn ouders en haar moeder. Daar is uitgekomen dat als ze in juni naar Cirebon gaan, ze Rama bij Ayu haar moeder achterlaten, zodat Ayu werk kan gaan zoeken en kan gaan werken. Ook dat is hier heel gebruikelijk dat kinderen door grootouders of andere familieleden opgevoed worden.
Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik met dit alles problemen heb. Wat kan je doen, als je ze geld geeft dan geven zij het weer aan familieleden die ze willen helpen en dan is het weer op, dus dat is geen oplossing. Ik denk en dat is heel erg slecht denken, dat Ayu meer geld achter houdt dan dat hij weet en dat als ze straks weer naar Cirebon gaan haar moeder heel gelukkig zal zijn.
Het is gewoon sneu als hij op een gegeven moment zegt:"Ja Ibu ik snap ook niet dat we niet rond kunnen komen". Theo maakt hem duidelijk dat we hem willen helpen en dat we niet willen dat hij een probleem heeft. Agus zegt dat hij geen probleem heeft en dat hij elke keer naar Allah bidt om hem te vragen hem te helpen met het geld. Allah had hem ook geholpen met het afbetalen van de motor dus dat kwam wel goed. Hij realiseerde zich wel dat de motor ondertussen niet van hem was, maar van ons, want eigenlijk heeft hij zijn motor als onderpand aan ons gegeven. Dit is gewoon voor de vorm, begrijp me goed. Verder vertelde hij nog dat Ayu en hij gelukkig zijn zolang ze maar te eten hebben en tot nu toe had Allah daar goed voor gezorgd.
Even later ga ik naar de driving range en geef het nodige uit, koop nog een handschoentje en nog wat andere dingen. Alles bij elkaar ongeveer 500.000 Rp. Dit is precies het bedrag dat Agus ons zou moeten terug betalen deze maand. Ik vraag me wel eens af wat hij zal denken van onze levensstijl, als ik erover nadenk voel ik me enorm bezwaard, maar ik kan toch ook niet de hele wereld op mijn rug nemen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten