Pinjammen 1.

Pinjam is het Indonesische woord voor lenen. Toen ik tijdens de cursus ter voorbereiding op ons vertrek met Marjan de landendeskundige sprak, waarschuwde ze mij voor het woordje pinjam. Ondertussen is het bij ons goed doorgedrongen dat dat woord bij de Indonesiërs inderdaad heel belangrijk is.
Ik had al in een eerdere blog gemeld dat op een avond Ibu Yayah bij ons kwam en vroeg of ze even met ons mocht praten. Nou neem van mij aan dat als het personeel dat aan je vraagt dan moet er weer geleend worden.
Zo ook nu. Ze heeft een klein huisje op de kampung, maar die schijnt heel geliefd te zijn en daarom moest ze per 1 april de huur voor dat huisje in 1 keer voor 2 jaar betalen. Totaal 7 miljoen Rp( 490 euro). Per maand verdient ze bij ons 1 miljoen. Nu kreeg ze dus haar salaris van maart betaald (1 miljoen Rp) en moest ze dus nog 6 miljoen Rp ergens anders vandaan halen.
Nu komen ze met zo'n probleem bijna altijd op de laatste dag aanzetten, iets wat wij ook al niet zouden doen. Als ik haar vraag wat er gebeurt als ze dat niet kan betalen, zegt ze dat ze zou moeten verhuizen.
Ze stelt zelf voor om dan 6 maanden geen salaris te krijgen en dat ze het op die manier afbetaald. Wij zouden lijkt mij al eerder zijn gaan sparen, maar dat gedrag kennen ze hier niet volgens mij. Ze hebben meer zoiets van: "oh, ik moet morgen mijn huur voor 2 jaar betalen hoe ga ik dat doen?"
Het klinkt raar maar het is echt zo, dit is een cultuurverschijnsel waar ik maar heel moeilijk aan kan wennen, dat geef ik gelijk toe.
Nou woont Lilis naast haar en we zagen het al gebeuren dat die de dag erna zou komen, maar die had haar huur (4 miljoen Rp) al voor een jaar betaald. Ik vroeg haar hoe het kon dat Lilis het voor 1 jaar kon huren en zij het direkt voor 2 jaar moest betalen. Ze zei dat haar woning heel erg geliefd was en dat de verhuurder het voor 2 jaar betaald wilde hebben. Dit kan zijn maar het volgende is ook mogelijk: ze werkt bij een blanke, heeft een goede boterham en de verhuurder wil daar ook van profiteren, ze zei dat de verhuurder het geld zelf nodig had. Het kan natuurlijk ook zijn dat ze zelf heel erg goed heeft nagedacht en denkt: ik verdien nu goed en als ik op deze manier mijn huur voor 2 jaar betaal, heb ik het huisje in ieder geval nog voor 2 jaar. Dit laatste is erg on-Indonesisch, maar Yayah is natuurlijk wel wat beïnvloed door al die expats. Daarnaast heeft ze een ernstig gehandicapte dochter, die in deze kampung heel erg goed opgenomen wordt door de andere dorpelingen en dat is natuurlijk geweldig.
Wij hadden 1 dag bedenktijd gevraagd en zijn de volgende dag weer met haar rond de tafel gaan zitten. Wat we vooral wilden weten, was, hoe ze de komende 6 maanden door wilde komen, als daar ineens een inkomen van 1 miljoen Rp weg zou vallen. Wat er dan vaak gebeurt, is dat er voor het onderhoud weer bij de familie geleend moet worden. Ze zei dat het wel zou gaan lukken, want ze kregen ook al altijd halverwege de maand 5 kilo rijst van ons.

Nou is Yayah een schat van een vrouw en ze werkt heel erg goed, dus wij hadden zoiets van als we haar op die manier aan een huisje kunnen helpen voor 2 jaar dan doen we dat. Ze heeft het geld van ons gekregen en kwam de volgende morgen keurig netjes het contract laten zien en de kwitantie van de betaling van de huur. We hebben met haar afgesproken, dat zo gauw er zich financiële problemen zouden voordoen ze bij ons moest komen. We willen namelijk niet dat ze zich in de nesten gaat werken. Dezelfde afspraak hebben we ook met Agus.

Agus kwam gisteren bij mij en vroeg of hij even met ons kon praten en dus hebben we gisteren weer met Agus aan de tafel gezeten. Deze moet elke maand 500.000 Rp (35 euro) aan ons betalen om zijn lening (6miljoen Rp) af te lossen. Zijn vraag was nu of hij deze maand niet die 500.000 Rp hoefde te betalen, want hij wilde graag 2 nieuwe banden kopen voor zijn motor. Ik vroeg hem hoe duur die dan waren en die waren 600.000 Rp met z'n 2-en. Nou hebben we met Agus wat meer moeite, want wij weten precies wat hij verdient en dat is tegen de 2 miljoen Rp per maand. Daarnaast krijgt hij voor de weekenden ook nog 200.000 Rp.
Hoe kan het dan dat hij niet die 500.000 Rp kan betalen? Toen hij zich de vorige keer zo in de nesten had gewerkt, heeft hij zowel van ons als van het bedrijf te horen gekregen dat als er financiële problemen waren dat hij dan bij ons moest komen.
Vandaar ook dat hij gisteren zei:"ik moest bij jullie komen als het om geld gaat". Dus oké, maar ik blijf er problemen mee hebben en ik begrijp niet goed waar hij nu eigenlijk al zijn geld aan uit geeft. Wel weet ik dat hij een oudere broer heeft, die 3 kinderen heeft en geen werk. Ik heb een klein vermoeden dat Agus deze broer en zijn gezin ook onderhoud. Dit klinkt allemaal raar maar zo werkt het hier. Degene die het meeste verdient, heeft de taak om de rest van de familie te ondersteunen. Heel erg sociaal, maar ze raken daardoor vaak zelf wel in de problemen. Ik heb me wel voorgenomen om een dezer dagen nog een keer met hem rond de tafel te gaan zitten en hem dit toch nog eens voor te leggen. We zijn er mee akkoord gegaan, maar of ik er de volgende keer mee akkoord ga weet ik nog niet zo zeker.
Carol die hier al een zeer lange tijd verblijft, heeft mij er al eerder voor gewaarschuwd, want ze blijven namelijk lenen en dichten eigenlijk het ene gat met het andere. Op die manier leren ze natuurlijk ook helemaal niet om te sparen.
Toen Agus zijn salaris in januari kreeg en hij de eerste keer mij moest betalen kwam hij direct met het geld aanzetten, terwijl we de afspraak hadden van betalen per de eerste van de maand. Ik vertelde hem toen dat het nog niet de eerste was, maar hij wilde graag betalen want anders kon het wel eens habis (op) zijn. Notabene 3 dagen later!!! Dit is ook een gebruikelijk verschijnsel hier. Zo gauw ze hun salaris hebben, is het ook binnen de korste keren weer op. Het mag gewoon duidelijk zijn ze leven hier bij de dag en toekomst dat kennen ze eigenlijk niet. Natuurlijk wordt dit ook ingegeven door de omstandigheden, waar ze zich in bevinden. Doordat ze hier natuurlijk bijna helemaal geen sociale voorzieningen hebben, is de toekomst ook wel heel onvoorspelbaar.