Pinjammen 3

De zaterdag voor ons vertrek naar Nederland kwam Lilis bij me en zei: "Ibu saya mau berbicara dengan Ibu."(Mevr. ik wil even met mevr. praten). Uit eerdere ervaringen werd mij gelijk duidelijk, dat er weer geld geleend moest gaan worden. Ik zei tegen haar dat ze maar mee naar buiten moest komen, want Theo zat namelijk op het terras en dan was het maar 1 keer uitleggen. Ze schrok en zei dat ze dat niet wou, maar ik zei dat ze toch maar mee moest komen en dat het niets gaf. Ze zijn banger voor Bapak dan voor Ibu.

Ze gaf mij een papier dat van een school van 1 van haar dochters was. Het was een brief met een algemene aanhef en niet expliciet gericht aan de familie. Ik vroeg haar wat er allemaal in stond en ze vertelde dat de school geld nodig had voor het komende schooljaar. Voor boeken, kleding enz. Ze wilde daarvoor graag 2 miljoen Rp (€ 140,00)van ons lenen. Ik probeerde zo goed mogelijk te lezen wat er in stond, maar dat lukte niet echt. Het enige wat ik raar vond was dat ik nergens die 2 miljoen Rp zag staan, alleen maar 75.000 Rp (€ 5.25). Ik wees haar daar op, maar toch bleef ze een zinnetje aanwijzen waaruit ik op moest maken, dat er voor het nieuwe schooljaar zoveel gekocht moest worden dat ze 2 miljoen Rp nodig had.

Nu hadden Theo en ik naar aanleiding van de voorgaande keren afgesproken om tegen het personeel te zeggen dat we er een nachtje over na willen denken en er dan later wel op terug zullen komen. Zo nu ook. Ik vroeg of ik een kopie van de brief mocht maken en dan zouden we er maandag de dag dat we ook naar Nederland af zouden reizen nog voor die tijd op terug komen. Zij vond het goed en ik maakte een kopie.

's Maandags is Theo met de kopie naar iemand van het kantoor gegaan en heeft het laten vertalen. Er stond helemaal niets in over het komende schooljaar en er was ook uit niets op te maken dat er 2 miljoen Rp betaald moest worden. Theo heeft mij toen zin voor zin uitlegd wat er stond en daarna heb ik Lilis bij mij geroepen.

Ik ben met haar de brief zin voor zin doorgelopen, alleen al om haar duidelijk te maken dat ze ons niet moeten bedonderen. Nu stond er in die brief dat haar dochter aan het eind van het schooljaar deel kon nemen aan een afsluitend examen, als er als examengeld 75.000 Rp betaald werd en er verder geen schulden meer bij de school waren.
Verder werd er uitgelegd wanneer de grote vakantie begon en eindigde. Dus helemaal niets over het komende schooljaar en niets over 2 miljoen Rp.

Nou vind ik het helemaal niet erg als ze komen vragen om iets te lenen, maar ze moeten me niet willen bedonderen. Ik vroeg haar dan ook hoe ze nu bij 2 miljoen Rp kwam. Toen vertelde ze mij dat ze een schuld had bij die school en dat ze die nog moest betalen. Ik vond dat raar, want vanaf januari zijn wij begonnen haar schoolgeld te geven en ik had toen niet van haar te horen gekregen dat ze een schuld bij die school had. Ik vertelde haar dat ook en toen zei ze dat ze die al voor die tijd had. Ik vroeg haar hoeveel dat dan was en dat was 1 miljoen Rp (€ 70,00).

Theo en ik hebben toen besloten om haar 1.075.000 Rp te geven. Ik heb een contractje gemaakt en heb haar verteld dat ik bij terugkomst in juli een kwitantie van de school wilde zien van beide bedragen. Wat zij toen nog niet wist, was, dat als het inderdaad allemaal klopte wij deze lening te niet zouden doen. Het is namelijk gebruikelijk dat je als expat voor je personeel de schoolkosten betaalt, omdat het hier belachelijk geregeld is. Ze pretenderen dat het naar school gaan gratis is, maar dan moeten de ouders b.v. voor onderhoud van de scholen betalen of iets dergelijks. Zo is het voor de gewone bevolking bijna niet mogelijk om hun kinderen naar school te laten gaan. Verder hebben ze hier schoolkleding en ook dat moet aangeschaft worden. Alleen de rijken kunnen hun kinderen laten studeren en de armen niet.

Bij terugkomst waren er inderdaad 2 kwitanties van school voor alletwee de bedragen. We hebben toen samen met Lilis gepraat en haar duidelijk gemaakt dat wij de schoolkosten voor onze rekening nemen en ook het contractje verscheurd. Vorige week kwam ze met een rekening van de school aan voor allerlei dingen, zoals meedoen aan practica en voor een schoolvereniging. Kosten 386.000 Rp dat is bijna een halve maandsalaris van Lilis. Ook dat hebben we betaald en van de week kwam ze netjes de kwitantie laten zien. Nu moeten nog de boeken betaald worden, maar daar was nog geen lijstje van.

Waarom nu 2 miljoen Rp willen lenen? Ibu Yayah is nog steeds met haar volledige salaris haar lening aan het afbetalen en heeft het dus echt wel heel moeilijk. Waarschijnlijk wilden ze wat extra hebben om de maand juni door te komen, daar zullen we nooit achter komen. Toch hoop ik dat ze nu door hebben, dat ze dit soort dingen niet meer moeten doen bij ons.

Wel is het heel erg fijn om te merken dat ze er heel erg blij mee is en ontzettend dankbaar. Ibu Yayah kwam nog apart bedanken voor de financiële hulp die we Lilis geven. Je moet je ook steeds realiseren dat deze mensen het niet gemakkelijk hebben en toch elke keer maar weer de eindjes aan elkaar moeten zien te knopen.