Weer terug in Bandung.

Dinsdagavond zijn we weer veilig geland op Jakarta. De vlucht verliep vlekkeloos en we waren zelfs eerder in Jakarta dan Agus. Hij had grandioos in de file gestaan en had er daardoor 4,5 uur over gedaan. Dat beloofde niet veel goeds voor de terugreis en dat was ook zo. Ook terug deden we het in 4,5 uur. Waardoor we in totaal weer uit en thuis in 26 uur in Bandung waren. We zijn onderweg even gestopt, want anders zou Agus 9 uur achter elkaar moeten rijden en dat is zeker op de weg van Jakarta naar Bandung niet een geweldige zaak. Je maakt altijd wel een paar bijzondere momenten mee.
Agus was heel erg blij ons weer te zien. De begroeting op het vliegveld was heel bijzonder, normaal als je een Indonesiër groet dan brengt hij zijn rechterhand naar zijn hart, nadat hij jouw hand met 2 handen vast heeft gehad. Wat er nu gebeurde was dat Agus de hand van Theo pakte en deze naar zijn voorhoofd bracht, om even zijn voorhoofd aan te raken. Je ziet dit ook bij kinderen die hun vader begroeten gebeuren. Het was een heel bijzonder gezicht. Bij mij was het het gewone ritueel.
In de auto praatte Agus ons weer helemaal bij over hoe het hen de afgelopen tijd vergaan was.

Bij thuiskomst was daar PakHandi de oude baas die 26 juni jarig was geweest en ondertussen de leeftijd heeft bereikt van 67 jaar. Ook door hem werden we warm verwelkomd.
De volgende morgen waren daar de breedlachende gezichten van Yayah en Lilis. Het deed mij even denken aan die oude films waar je het personeel altijd op het bordes zag staan als meneer en mevrouw weer thuiskomen van een reis. Het was dat we ze niet allemaal op hetzelfde moment weer ontmoeten, maar anders had het er bij ons ook zo uitgezien.

We hebben de afgelopen maand een heerlijke tijd gehad. De vakantie in Frankrijk was weer als vanouds en we hebben samen enorm genoten. Ook de dagen thuis in Den Bosch hadden we ingevuld met het weer ontmoeten van familie en enkele vrienden. Het is zo jammer dat je vanwege tijdgebrek niet iedereen kan ontmoeten.
Het is altijd weer fijn om Robbert Jan en Aldonus in je armen te kunnen sluiten en te zien hoe het met hen gaat.
Hetzelfde geldt voor onze vrienden, allemaal weer leuke dingen mee ondernomen en dat geeft je het gevoel dat je niet weggeweest bent. Iedereen bedankt voor de gezelligheid!

De badkamer is schitterend geworden, Wim, Marjo, Robbert Jan en Aldonus hebben als de besten gepoetst. Ik heb het nog eens dunnetjes over gedaan en daardoor ben ik er achter gekomen dat het toch wel allemaal heel erg onder de stof heeft gezeten. Dat is altijd een heel vervelende bijkomstigheid van zo'n verbouwing.
Theo en ik hebben de badkamer weer opnieuw ingericht en het is nu precies zoals we het wilden hebben. Kortom een geweldig project goed uitgevoerd onder begeleiding van Wim.

We hebben ook onze kledingkasten opgeruimd en 1 grote koffer van ons zat vol met kleren van Theo en mij voor het personeel. We hadden namelijk eenzelfde actie ondernomen toen we naar Nederland gingen, want na een jaar zijn er toch altijd kleren die we hier niet dragen en die hebben we weer mee terug genomen of aan het personeel gegeven. Ondanks dat het allemaal veel te groot voor hen moet zijn, hadden we gemerkt dat ze er ontzettend blij mee waren. Vandaar dat we besloten hadden om de kasten in Den Bosch ook maar eens op te ruimen. Met als eindresultaat 1 hele grote koffer vol met kleren voor het personeel. Toen ik het hen gaf zag je de monden van verbazing opengaan en was het van: " is dat voor ons?" Ik zeg dan altijd: " kijk maar of jullie het willen hebben zo niet dan mogen jullie het weggooien", dit om aan te geven dat het voor mij geen waarde meer heeft en dat ze zich niet al te opgelaten hoeven te voelen. Het woordje weggooien kennen ze hier niet, ze kunnen werkelijk alles gebruiken. Het is altijd aandoenlijk om te zien, hoe ze reageren. Normaal doe je deze zakken in zo'n container voor een arm land en nu kun je het zelf geven aan deze mensen.
Net zoals de vorige keer gingen Yayah en Agus er weer 4 stapeltjes van maken. Agus zorgt dan voor PakHandi en zichzelf en Yayah voor Lilis en haarzelf.
's Avonds zagen we dat Agus PakHandi een rood gestreept overhemd van Theo had toebedeeld en we hadden allebei zoiets van hoe zou dat er uitzien als PakHandi die aan heeft, want de mouwen moeten dan wel op de grond hangen en de onderkant van het overhemd zal ongeveer een rok zijn.