Ni hao!! (Hallo).

Ja jullie lezen het goed. We gaan op de Chinese toer. Wat wil het geval. Ze hebben Theo voor ongeveer 2 weken terug gevraagd om naar China te gaan om daar ondersteuning te verlenen. Natuurlijk gaan we het daar dan eerst met z'n 2-en over hebben en hebben daarna voorgesteld om er maar eens met z'n 2-en te gaan kijken. We wilden weten of het ons iets zou lijken en of Theo ook het gevoel had iets te kunnen bijdragen voor het bedrijf van Vialis daar.

Nou heb ik altijd geroepen naar Theo: "je krijgt me niet naar India en niet naar China, nou roep ik wel vaker iets en dan gebeurt het juist wel. Ik doe daar iets wezenlijks fout, dat begrijp ik." Zo nu dus ook weer.
We hebben 3 dagen in China doorgebracht en zijn tot de conclusie gekomen dat het allemaal reuze meeviel. Nou moet ik heel eerlijk bekennen dat het gebied waar we in verbleven, in het geheel niet representatief voor China is, denk ik. Het is een commerciële zone die tegen Hong Kong aan ligt en meer van Hong Kong overgenomen heeft dan van de binnenlanden van China.


Is het dan vergelijkbaar met Hong Kong? Volgens Annette die ik van de cursus ken en die in Hong Kong woont helemaal niet. Het is ongeorganiseerd, slechte wegen, chaotisch en rommelig. Toen ik dat las dacht ik:" ohjee waar ga ik nu weer naar toe." Daar aangekomen heb ik mijn ogen uitgekeken en het eerste wat wij tegen elkaar zeiden:"Annette moet heel erg gauw eens een keer bij ons in Indonesië komen, want die is het spoor even helemaal kwijt".


In vergelijking met Indonesië is het er netjes, geen vuil op straat. De wegen zijn geweldig vergeleken bij de wegen hier en over chaotisch gesproken, ze rijden een beetje heel erg ruig, ja dat klopt maar verder is Indonesië toch echt veel chaotischer.


Hadden we dan helemaal geen problemen? Ja wel degelijk de taal. Wat een ramp en wat heeft China daar nog een slag in te halen. Natuurlijk spreken we in Indonesië de taal behoorlijk goed en merken eigenlijk niet zo goed meer dat we hier in het begin ons ook helemaal niet verstaanbaar konden maken, maar daar is het helemaal erg omdat onze lettertekens voor de Chinezen Chinees zijn.


We kwamen na een toch wel vermoeiende reis (om 3 uur 's nachts vertrek Bandung, vertraging op Jakarta aankomst 14.30 uur Hong Kong, daarna nog 1 uur met de ferry naar Shenzhen) aan in de haven. We werden belaagd door mensen die ons een taxi aan wilden smeren, maar ondertussen door de wol geverfd wisten we dat er ook legale taxi's moesten zijn.

Toen we deze gevonden hadden werd ons duidelijk, wat we fout gedaan hadden. We hadden het adres van het hotel levensgroot (de Chinese taxichauffeur had niets aan zijn ogen) uitgeprint, maar wel in onze lettertype en niet in Chinese letters. De chauffeur wilde wel, maar begreep er niets van. Een andere Chinese man die een beetje Engels sprak wilde ons helpen, maar ook dat lukte niet. Nou daar zit je dan moe gestreden achter in een taxi en niemand snapt het. Gelukkig was toen de behulpzame Chinees zo slim (bij ons liet het brein het even afweten) om het hotel te bellen en deze te vragen om het adres uit te leggen aan de chauffeur. Naderhand bleek dat we nog geen 5 minuten rijden vanaf de haven in een hotel zaten. De volgende dagen hadden we alleen nog maar adressen in Chinese tekens bij ons voor de taxichauffeurs.

Morgennacht gaan we werderom rond 3 uur vertrekken vanuit Bandung om voor een klein maandje in China te verblijven. Ik zal dan ook de komende verhalen vanuit China verzorgen.

Ga ik Indonesië missen, ja ik denk het wel. Krijg wel veel meer vrijheid, maar de contacten zullen wel veel moeilijker zijn. We hebben wel een zwembad en een gym bij het appartement, dat we voor een maand hebben, dus wie weet wat ik daar allemaal weer tegenkom.
Het golfen in China is schrikbarend duur.

Ondertussen is hier van de week de tegelvloer op het balkon aan de voorkant omhoog gekomen en is net het slot van de schuifdeur aan de achterkant kapot gegaan.

Ibu Yayah en Agus hadden van de week wederom een geldprobleem. Niets nieuws onder de zon dus eigenlijk.