Zomaar.

Onze plannen zijn gewijzigd. We vliegen nu direct op de 19de september vanuit Shenzhen naar Bali en we hebben onze vakantie een beetje ingekort. Het is hier zo druk op het werk, dat we maar voor deze oplossing gekozen hebben. We vliegen dan vanuit Bali naar Jakarta op de 28ste september. In deze week is het hier in China dan een feestweek en heeft iedereen vrij en in Bandung is dan net de week van de Idul Fitri voorbij en zijn alle mensen weer terug van weggeweest.

Vanmorgen heb ik Lilis, Ibu Yayah en Pak Handi laten weten dat ze van 19 september tot 28 september vakantie hebben. Dat is eigenlijk hun enige vakantie die ze per jaar hebben. Doordat we af en toe weg zijn, hebben ze wel meer vrij dan gebruikelijk. Het is voor hen dan ook een ongekende luxe.

Agus is vorige week woensdag naar Cirebon geweest, omdat de opa van Ayu onverwachts is overleden. Ondanks dat ik toch wel op afstand zit, lukt het me nog steeds om op de hoogte te blijven. Vanmorgen kreeg ik een sms van Agus waarin die meldde dat hij Lilis en Pak Handi hun salaris namens ons had gegeven en dat het met hen allen goed ging. Ibu Yayah is nog steeds haar lening aan het afbetalen. Ook stond erin dat Theo en ik hier voorzichtig (hati hati di sana Bapak dan Ibu) moesten zijn. Het blijft gewoon een lieve jongen.

Hier in Shenzhen is het nog steeds erg warm en van de week stond dan ook in de krant, dat ze de warmste augustus maand sinds 30 jaar gehad hebben. Dat is dus “boffen” voor ons!!

Gisteren is er een knoop van een broek kapot gegaan en nu ga ik vandaag proberen er achter te komen waar ik een nieuwe knoop zou kunnen bemachtigen. In Bandung zou ik zo 3 adresjes kunnen op noemen, maar hier dus niet. Bijkomend probleem is, dat ik het wel kan vragen met de knoop in mijn hand, maar het antwoord zal voor mij onbegrijpelijk zijn. Echt die taal en het niet of nauwelijks Engels kunnen spreken van de Chinezen hier blijft een groot probleem.

Ik heb een mapje gekocht waar visitekaartjes inpassen en heb hier in het hotel op die kaartjes in het Chinees adressen van gelegenheden waar ik vaak naar toe moet op laten schrijven. Ik stap in de taxi, zeg heel beleefd Ni Hao (hallo), haal mijn mapje te voorschijn en laat de chauffeur het adres lezen. Dan beginnen ze enthousiast iets te roepen en dan zit ik ze echt met een niet begrijpende blik aan te kijken en dan beginnen ze maar te rijden. In de buurt van het adres aangekomen is het vaak met vingerwijzingen mogelijk om aan te geven of je links of rechts af wil slaan of dat hij nog iets verder door moet rijden. Theo en ik zijn nu druk bezig om te leren wat links, rechts en rechtdoor is, maar neem van mij aan dat valt niet mee.