Weer terug in China.

Uit de vele reacties met de vraag wanneer ik weer iets op het blog ga zetten, blijkt wel weer dat ik mijn afspraken niet nakom en jullie niet op de hoogte houd van al onze belevenissen. Nou kun je denken dat we helemaal niets meer beleven na ruim 1,5 jaar, maar het tegendeel is waar. We beleven zoveel en zijn zo druk met alles dat we gewoon niet weten wat we allemaal wel of niet moeten schrijven.

We hebben de afgelopen 3 weken weer heel wat vlieguren gemaakt. Vorige week maandag hebben we b.v. een reis gemaakt vanaf huis in Bandung naar hotel in Shenzhen van ruim 12 uur. De totale vliegreis was 4,5 uur, de rest ging per auto, bus, en ferry. We zijn vanaf de haven lopend naar het hotel gegaan, want we waren te moe om weer een discussie met een taxichauffeur aan te gaan, omdat ze dat kleine eindje niet willen rijden. Je loopt er gauw een halfuur op en zeker met koffers. Vandaar dat je er toch vaak voor wilt gaan om een taxi te krijgen, maar niet deze keer.

De vakantie in Bali stond toch wel heel erg in het teken van nog begeleiden van werkzaamheden in China en contact (telefonisch of per mail) met Nederland. Daarna een weekje Bandung. Het was weer heerlijk om toch even weer een huis te hebben waar ik alles zomaar kon vinden. We hadden ook echt het gevoel van even weer thuis te komen, dit had ik alleen nog maar in Den Bosch gehad maar niet echt in Bandung, maar nu dus ook in Bandung. Vanaf juli leven we eigenlijk al de hele tijd uit de koffer en dat valt toch af en toe niet mee.

Ibu Yayah moest heel erg huilen toen ze me weer zag en ik was daar toch wel heel erg door verrast. Ze was zo ontzettend blij dat ik weer heelhuids en gezond terug was, helaas moest ik haar toen toch weer vertellen dat ik de week erop al weer naar China zou gaan.

Ze heeft de hele week heerlijke dingen voor ons gekookt, ze wilde niet hebben dat we uit eten gingen. Ook de anderen waren enorm blij ons weer te zien. Het huis en de tuin waren geweldig verzorgd.
We zijn in het weekend nog wat gaan rondtoeren met Agus. Er moest ergens dicht bij ons in de buurt een waterval zijn en we hadden Agus dat al een keertje gevraagd maar hij wist niet waar die zou moeten zijn en volgens hem vergisten we ons. Dit was al heel lang geleden en nu hadden we zoiets van we willen toch eens even kijken of we de waterval zouden kunnen vinden.
We vertelden Agus dat we naar de waterval wilden gaan zoeken en hij vertelde dat hij al was wezen kijken met zijn motor maar dat er geen waterval was. Hij had ook de man van Lilis gevraagd en die had er ook nog nooit van gehoord. Toch wilden die domme Hollanders gaan kijken en hij kreeg het weer heel erg benauwd. Voortdurend door zijn haren wrijvend, zei hij Ibu tidak ada ( mevr. het is er niet), maar wij zeiden laten we het maar proberen. We gingen met de auto een kampung in, dat is al geweldig geloof me, dat is het echte Indonesië. We moesten met de auto door heel smalle straatjes waar hij alle stuurmanskunst nodig had, maar dat is hem wel toevertrouwd. Toen kwam hij op een punt waar hij ook met zijn motor geweest was en volgens hem konden we niet verder.
Ik zei dat hij maar even moest vragen aan de mensen die daar woonden of er een waterval was. Hij vroeg het aan een oud vrouwtje en zij vertelde dat hij nog iets verder moest rijden. De weg was doodlopend en toen zijn we uit de auto gestapt en zijn we de kampung verder ingelopen. Voordat Agus het wist waren we er van tussen. De mensen in de kampung waren heel aardig en ik vroeg hen of er een waterval was. Ze wezen ons de weg en de volgende foto’s zijn het resultaat. We mochten nog bij een oud vrouwtje binnenkomen om iets te drinken, iets wat we maar vriendelijk afgewezen hebben. We hebben ook nog even met een man gepraat die in de gang van zijn huisje met zijn handen rijst zat te eten. Hij zat met zijn rug naar zijn vrouw die verderop in het kleine huisje zat. Indonesiërs zijn echt geen gezellige eters wat dat betreft. Hij zei wel dat het heel erg lekker was. Gewoon alleen maar rijst!!! Wat is het toch jammer dat ik geen Chinees kan praten, want wat zou ik ook deze mensen veel willen vragen.

Weer bij de auto aangekomen heb ik Agus de foto’s van de waterval laten zien en hij vond het zo raar dat hij geboren en getogen was in Bandung en niet wist dat daar een waterval was. Hij baalde dat die Hollanders het weer gevonden hadden.
We hebben weer van iedereen afscheid genomen en gezegd dat we in ieder geval begin december weer naar Bandung komen. Van daar zullen we vervolgens dan weer door reizen naar Nederland, om de kerst en oud en nieuw lekker in het winterse Nederland door te brengen. Het afgelopen weekend hebben we hier in Shenzhen weer lekker op de terrasjes onze koude biertjes kunnen drinken. Het weer is minder heet, het is nu gewoon lekker weer zo rond de 27 graden een echt Zuid-Frankrijk temperatuurtje.

De foto's volgen nog. We blijven problemen houden met de censuur van ons blog.