Hallo hier China.

We zijn dus donderdag aan het eind van de middag goed aangekomen in Shenzhen. Het was wederom een hele reis, we hadden natuurlijk toch wel wat meer koffers bij ons dan de vorige keer toen we maar 3 daagjes gingen.

De bedoeling is dat we hier blijven tot 11 september en dan weer terug gaan naar Bandung. We hebben namelijk al in het begin van dit jaar een reisje naar Bali geboekt tijdens de Idul Fitri (suikerfeest). Je moet namelijk zorgen dat je dan niet op Java bent. Het personeel gaat dan meestal voor een hele week terug naar de kampung van hun ouders. Ook Agus gaat dan naar Cirebon naar de kampung van zijn vrouw Ayu. Dat houdt dan in dat wij geen vervoer hebben en geen vervoer in Bandung is geen pretje. Dus heb ik in maart al een vliegtuig naar Bali geboekt. We wilden op vrijdag 18 september vertrekken, maar dat vliegtuig zat toen al helemaal vol, dus nu vertrekken we donderdag 17 september. We blijven een week weg en dan blijven we nog een week in Bandung om er voor te zorgen dat we weer een nieuwe re-entry visa krijgen, anders kunnen we Indonesië niet meer in komen en mogen we weer bij de immigratiedienst op het matje komen.

Theo zal ook in deze periode kijken hoe het de softwareafdeling vergaan is tijdens zijn afwezigheid. Vanuit China blijft hij de softwareafdeling in Bandung deels aansturen, zijn klus is daar nog niet helemaal af.
Begin oktober vertrekken we dan weer voor een tijdje naar China.

Gisteren is hij hier in China begonnen. Vrijdag hebben we ons een beetje ingericht en zijn we voornamelijk op zoek gegaan naar de Gouda of Edammer kaas, de Hero jam en niet te vergeten het beroemde potje Nutella en natuurlijk brood.

Ook de Chinezen eten 3x per dag warm en toch zijn ze net zoals de Indonesiërs heel erg dun. De Chinezen eten wel veel minder in olie gebakken eten het is meer gekookt of eigenlijk gestoomd. In Indonesië wordt bijna alles in de olie gebakken. Het beroemde: goreng.

Zondag hadden we uiteindelijk alles gevonden en voelen we ons dus weer helemaal thuis. We zijn zaterdag naar een supermarkt geweest genaamd Walmart. Dit is een hele, maar dan ook echt een hele grote supermarkt van een Amerikaanse keten, die kwaliteit en vriendelijkheid heel hoog in het vaandel hebben staan. Nou is die supermarkt immens groot, maar als er maar 9 van zijn in een stad met 13 miljoen mensen dan snappen jullie dat het op zaterdag één en al Chinees is. Dat gaan we dus echt nooit meer doen.

Hieronder 2 foto's van hoe wij tegenwoordig boodschappen doen. We hebben op het vliegveld van Jakarta nog op de valreep een vertaalcomputertje gekocht. Dit was Theo geadviseerd door collagae in Bandung en ik moet zeggen het was een geweldig advies, want we hebben het ondertussen al veelvuldig gebruikt. Hij kan zowaar van het Nederlands naar het Chinees vertalen. Theo is ondertussen een kei in het vergelijken van de Chinese tekens.

We hebben onze ogen uitgekeken naar de producten die hier allemaal in de winkels liggen. Je gelooft af en toe je ogen gewoon niet. Ik wil dan ook de komende tijd proberen wat foto’s te nemen, zodat duidelijk wordt wat die Chinezen allemaal eten. De foto hieronder laat een tafel zien met allemaal verschillende soorten zeewier. Het is jammer dat jullie de geur die rond de tafel hing niet kunnen ruiken. Het kan ook zijn dat het een combinatie van geuren was van de inktvis op de tafel er naast en het zeewier.

Het zal iedereen wel niet ontgaan zijn dat het weer hier in China erg onstuimig is geweest en dat de tyfoon Morakot heel veel slachtoffers gemaakt heeft. Morakot ging ten noorden van ons langs. Wij hebben er eigenlijk niets van gemerkt, alleen dan dat het sinds gistermiddag regent en het vannacht de hele nacht zwaar geonweerd heeft. We zullen wel zien hoe het verder zal gaan. Het tyfoon seizoen is natuurlijk wel net aangebroken, dus waarschijnlijk zullen we er toch nog een keertje mee te maken krijgen.