Perikelen rond het huis.

Een huis huren in Indonesië is totaal anders dan in Nederland. Het huis dat je wilt huren, wordt eerst aan je wensen aangepast en dan ga je over tot het tekenen van het huurcontract. Nu worden alle veranderingen die gedaan moeten worden niet klakkeloos door de eigenaar geaccepteerd. Gelukkig werd er over het bekleden van de meubels niet moeilijk gedaan en ik mocht zelfs zelf de stof uitzoeken. Even was daar nog een kink in de kabel, want er bleek niet genoeg stof te zijn voor de 2 banken en de fauteuil, dus ik zou nieuwe uit moeten zoeken. Tine komt dan weer om de hoek en zorgt dat de desbetreffende stof uit een ander filiaal gehaald gaat worden. Op dit soort dingen komen de Indonesiërs zelf vaak niet, daar heb ik al meer voorbeelden van. Bekleding is dus geregeld.
Het gasfornuis dat we nieuw krijgen, krijgen we pas als het contract getekend is en de eigenaar het geld gekregen heeft. Je moet de huur voor een heel jaar in het voren betalen. Dus afwachten maar.

Dan het schilderwerk!!! Het plafond in de masterbedroom zou in ieder geval geschilderd moeten worden. Tine had mij vorige week al verteld, dat het plafond geschilderd was. Toen wij er zaterdag samen met haar waren, bleek dat er nog niets geschilderd was. Tine zei dat het geschilderd was. Ik heb toen gevraagd wat voor verf ze hier gebruiken, want dan zou het resultaat 0,0 zijn. Het mannetje er bij gehaald, die op het moment voor het huis zorgt. We hadden nog zo gevraagd hem niets te laten doen, want we hadden al een beetje voorzien dat het dan niets zou worden.
Het is een ontzettend klein mannetje, met heel vieze kleertjes en blote voeten. Als hij tussen Theo en mij door moet lopen, dan buigt hij helemaal voorover minimaal onder een hoek van 90 graden, bijna met zijn neus boven de grond, met zijn hoofd schuin omhoog wisselend naar Theo en mij kijkend met een heel brede lach. Door die lach krijg je zijn 2 bruine tanden te zien die schots en scheef in zijn mond staan . Elke keer als dit gebeurd moet ik echt mijn best doen om niet te lachen, want het is een heel komisch gezicht. Aan de andere kant natuurlijk erg dat mensen zo ontzettend nederig naar jou reageren. Je hebt dan ook de neiging om hem rechtop te zetten, maar aanraken vind ik niet zo aanlokkelijk gezien zijn vieze kleren.
Tine aan hem gevraagd of hij het plafond geverfd heeft en hij met een glashard gezicht zeggen dat hij dat gedaan heeft, maar dat het plafond lek is en dat het er weer doorheen gekomen is. Dus Tine tegen mij het plafond is lek, Theo en ik kijken elkaar aan en denken allebei dan hebben we een groter probleem. Gauw genoeg weten we allebei dat hier gelogen wordt, want het plafond zag er werkelijk exact hetzelfde uit als de vorige keren. Door nog een betere inspectie van het plafond, zag ik nog overal spinnenwebben zitten over het hele plafond. Dus zeg ik tegen Tine kunnen ze hier in Indonesië om alle spinnenwebben heen verfen, dat vind ik toch ontzettend knap. Hoe doen jullie dat?
Tine en ook haar dochter hadden op dat moment ook door, dat ze door het mannetje beetgenomen werden en dat hij nog nooit een roller tegen dat plafond gehouden had. Toen ontstond er een discussie tussen Tine en het mannetje, die voor ons helemaal niet meer te volgen was, maar die door het komische toedoen van het mannetje bij zowel Theo als bij mij voor een enorme slappe lach zorgde. De dochter van Tine die wel de discussie kon volgen, maar bij ons de tranen over de wangen zag rollen moest ook om het tafereel lachen en zij en Theo liepen de kamer maar uit om bij te komen. Nadat Tine en het mannetje uitgerateld waren, zei Tine tegen mij dat hij het plafond niet geverfd had, omdat de stok aan de roller te kort was.
Dit is dus nu Indonesië, ze gaan eerst van alles verzinnen en in onze ogen glashard liegen, om zelf hun trots niet te moeten verliezen, doordat ze iets niet hebben kunnen doen. Uiteindelijk krijgt de stok ook nog de schuld. Dit zal echt niet de laatste keer zijn, dat we zoiets meemaken.
By the way: ze hebben hier wel trappen hoor, zelfs in het huis!!