Yes!!!! We hebben weer ons eigen internet en dus kunnen we het thuisfront weer een beetje dichter naar ons toe halen. Het is jammer dat ik niet eerder iets op het blog heb kunnen zetten, want onze dagen lijken wel uit 48 uur te bestaan, zoveel beleven we. Ik heb toch al 51 jaar levenservaring, maar wat ik hier de laatste week allemaal meegemaakt heb, heeft het nog vele malen rijker gemaakt. Ik zal proberen er een niet te lang verhaal van te maken.
We hebben dinsdag 1 april het huis dus definitief gekregen. Op die dag hebben we allemaal dingen geregeld voor Attie(kokkie/maid) en voor het huis zelf. Woensdag zouden we onze spullen gaan verhuizen van het hotel naar het huis, zelf zouden we die nacht nog in het hotel slapen, omdat we donderdagmorgen al om 5.00 uur 's ochtends naar Singapore zouden vertrekken voor onze visa. We hadden een strak plan gemaakt, zoals altijd.
Woensdagmorgen kwam ik vol goede moed het huis ingelopen, om samen met Attie het eens even lekker te gaan poetsen. Ik kom via de voordeur binnen, want dat schijnt zo te horen. (Hebben we ze al afgeleerd). Komt Attie heel enthousiast mij een soort motblik met daarop een hele hele grote, met zijn poten in de lucht spartelende kakkerlak laten zien. Geloof me ik heb in mijn hele leven nog geen kakkerlak in levende lijve gezien, maar al bij het woord kakkerlak heb ik al een naar gevoel, maar bij het zien van zo'n gigantisch groot spartelend beest, heb ik het helemaal gehad. Attie vond het helemaal niet eng en vond het heel normaal. Ik dacht jongens waar zijn we toch in vredesnaam aan begonnen.
Ik had mezelf weer een beetje op de rail gezet en vroeg aan Attie waar hij vandaan kwam en of er meerdere waren. Heel enthousiast vertelde ze dat achter de grote kast(zie foto hiernaast) in de woonkamer er heel erg veel zaten en in haar keukentje ook. Het eerste wat je dan denkt: "oké dan en hoe komen we er weer vanaf". Dus aan Attie gevraagd wat we er aan moesten doen om ze het huis uit te krijgen. Nou daar hebben ze hier iets voor en dat heet kapur, dat is kalk met een beetje vergif in de vorm van een krijtje. Als ze hier een krijtstreep mee zetten, dan schijnen de kakkerlakken het allemaal op een lopen te zetten. Agus en ik hebben dat spul gekocht, eigenlijk heeft Agus het in de winkel opgezocht, omdat hij niet wou dat ik het moest doen. Zij is het in haar keukentje gaan gebruiken. In de woonkamer wilde ze het niet doen, omdat Ibu Titia thuis was en omdat ik toch naar Singapore zou gaan op donderdag.
Toen ze het in haar keukentje gedaan had wilde ze niet dat ik daar kwam, want eigenlijk schaamden zij en Agus zich er voor dat er zoveel in het huis zaten.
Later kwam ze weer binnen en ik vroeg haar hoeveel het er waren geweest. Ze had 20 hele grote en wel 100 baby kakkerlakken zien rennen en die had ze allemaal geprobeerd dood te slaan. Zien jullie het al voor je? Nou ik wel op dat moment. Goed over de kakkerlakken later nog wel meer, want we hebben daar nog veel meer mee beleefd.
Naast het feit dat ze me heel enthousiast die kakkerlak had laten zien. Had ze nog een enthousiaste boodschap over dezelfde kast. Deze was voor ruim de helft opgegeten door termieten!! Wederom huisdieren waar we niet op zaten te wachten. Toen Theo toch maar eens even op zijn werk gebeld en gevraagd wat te doen. Tine gebeld en er zou een bijeenkomst komen met Ibu Asep(huiseigenaresse), Tine en ondergetekende. Dan wordt er een tijd afgesproken en dan is het welkom in Indonesie!!!! Je maakt een afspraak om 9.00 uur 's morgens dan zijn ze er sowieso niet om 9.00 uur, maar als je geluk hebt om 10.00 uur. Als ze er dan nog niet zijn, dan ga je bellen. Dan krijg je altijd het antwoord: "ik ben naar jou onderweg, ik ben er bijna". Als je dan weet dat ze hoogstens door het verkeer een half uur van jou vandaan wonen, dan weet je al dat er iets niet klopt. Goed om 11.00 uur nog niemand, dan nog maar een keer gebeld, dan zijn ze nog ineens boodschappen aan het doen ergens in de stad, maar gaan nu onderweg naar jou. Werkelijk dit kunnen ze een hele dag volhouden. Zo ook nu om 18.00 uur kwamen ze binnen, ik de hele dag gewacht, de kast nauwlettend in de gaten houdend. Oké ze hadden wel donuts uit de stad meegenomen, want ze wisten, dat ik de hele dag door hun slechte manier van afspraken maken, niet ergens had kunnen eten. Werkelijk afspraken in Indonesie zijn geen afspraken.
Goed Theo en ik hadden het al helemaal gehad met die kast, dus Ibu Asep mocht hem van ons wel meenemen. Dan krijg je het onderhandelen, in de tijd dat wij weg zouden zijn, zouden zij de kast opknappen en zorgen dat onze ongewenste huisdieren verwijderd zouden worden. Wij hier dan maar in toegestemd, hopende dat het allemaal goed zou komen.
We zijn 's avonds om 20.00 uur nog onze bagage van het hotel gaan verhuizen en hebben daarna nog een kleinigheidje gegeten in het hotel. Van het strakke plan is niets terecht gekomen.
We waren allebei zo moe van de afgelopen tijd, dat we zoiets hadden eerst maar eens lekker een dagje Singapore en dan gaan we er andermaal nog maar eens tegenaan. Gelukkig niet wetende wat ons allemaal nog te wachten stond.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten