Kijk ik net naar buiten en zie ik naast onze auto de reserveband staan en zie ik Agus een band van de auto af halen. Ik naar buiten want daar moet ik dan het fijne van weten. Ik vraag aan hem of de band vervangen moet worden, en of hij kapot is. Tegenwoordig door de zware regenbuien zitten er in de weg immens grote gaten, dus is het niet zo verwonderlijk dat er een band sneuvelt.
Agus zegt het volgende: "nee Ibu de band is niet kapot, maar ik wil alle banden even door de reserveband vervangen en dan de velgen van de banden aan de binnenkant schoonmaken". Vervolgens voegt hij er aan toe dat hij een paar stenen gaat zoeken om achter de banden te leggen zodat de auto niet kan verrollen. Ik helemaal uit het veld geslagen door deze onzinnigheid laat hem die stenen opzoeken en dan later nadat ik al weer naar binnen ben gegaan zie ik het al helemaal voor me.
Band niet goed aangedraaid, want we weten allemaal hoe het hier is voor wat betreft onderhoud. Rij ik op de weg en zie de band ineens de auto inhalen, allemaal van die doomscenario's, dus ik als de bliksem weer naar buiten.
Maar hoe vertel ik hem dan heel subtiel dat hij dat maar beter niet kan doen, zonder hem te beschamen en hem gezichtsverlies te laten lijden. Ik heb het afgedaan met: "joh doe het maar niet want het stortregent hier nog dagelijks en dan zijn de banden vanmiddag al weer vies, zonde van het werk en aansluitend zeg ik, dat ik het wel aan Bapak zal gaan vragen". Ik merkte aan zijn reactie (hij begint dan op een zenuwachtige manier een beetje te lachen en strijkt zich dan nog steeds heftig door de haren), dat het niet subtiel genoeg was, maar hoe moet je dan dit soort dingen ondervangen.
In Nederland zou je zeggen ben je nou helemaal gek geworden, wat een onzin.
Hier moet ik maar denken: ach hij bedoelt het goed!!
dinsdag 7 april 2009
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Geen opmerkingen:
Een reactie posten