Nog steeds een beetje ziek.

Vandaag is het Koninginnedag, maar alles gaat hier gewoon zijn gangetje. Zaterdag is er zoals gebruikelijk een receptie georganiseerd door het Nederlandse consulaat in een hotel met waarschijnlijk de haringen en andere specifieke Nederlandse produkten.

Ik denk dat ik niet van de partij zal zijn, omdat ik nog steeds last van mijn darmen heb en af en toe hevige diarree heb. Even leek het er van de week op dat ik weer de oude was, maar het is toch weer terug gekomen. Ik heb mezelf nu verplichte rust opgelegd en slaap dan ook erg veel en verder met het eten weer terug bij af. De bekende bananen, thee en rijst staan weer op het menu en zo hoop ik dan weer de goede kant op te gaan met mijn gezondheid. Vandaar ook even een klein blogje.

Ik hoop snel weer te kunnen melden dat ik weer de oude ben.

Pinjammen 2

We hebben even gewacht, maar vanmorgen was het dan zover. We zijn weer met Agus om de tafel gaan zitten. De rest van het personeel komt om 8.00 uur en Ibu Yayah gaat als laatste weer weg om 20.00 uur 's avonds en dan is PakHandi er al weer om 's nachts op te passen. De enige mogelijkheid om dus met Agus apart te praten is 's morgens om 7.00 uur.

We zijn op zijn terrein in de garage gaan zitten, zodat hij zich iets minder onzeker zou voelen. Ik kondigde aan dat we met hem over het geld wilden praten en hij werd gelijk zenuwachtig en zei: "Ibu saya takut(mevr. ik ben bang)". De eerste taak van mij is dan om maar weer te zorgen dat hij niet bang is.
Als dat weer gelukt is, begin ik toch maar de stoute schoenen aan te trekken en vertel hem dat we weten wat hij verdiend en dat daar dan nog de weekeinden bij komen. Dus dat hij ruim 2 miljoen Rp per maand te besteden heeft en dat wij dus niet helemaal begrijpen, waar dat dan heen gaat. Begrijp me goed ik probeer het zo voorzichtig mogelijk te doen, rekening houdend met de cultuur hier. Aan de andere kant zijn wij wel een grote sponsor van hem en daarnaast voorzien wij weer dat hij zich behoorlijk in de nesten aan het werken is.
Het antwoord van hem was het volgende:

• hij had geld van zijn ouders geleend,
• hij had geld van het bedrijf geleend
• en nog kon hij niet rondkomen.

Toen ben ik met hem gaan doornemen waar hij dan zijn geld per maand aan besteed:
380.000 Rp voor zijn huisje all in
200.000 Rp aflossing van zijn lening van kantoor
500.000 Rp aan ons
en dat was het.

Het geld wat hij in de weekeinden verdiende gaf hij af aan Ayu. Nou is het hier gebruikelijk dat de vrouw het geld beheert, dus daar kan je niets van zeggen. Meestal verdient hij 200.000 Rp per weekend en dat is dan de volgende week op vrijdag al weer op. Dat is voor hier wel heel erg snel en ik heb dan ook het vermoeden dat Ayu iets met het geld doet, waar hij niets van af weet.

Ik kan het ook niet laten om tegen hem te zeggen dat dat wel veel geld is voor een week. Ook nog wetende dat ze 5 kilo rijst (60.000 Rp) van ons krijgen en hij hier 's middags ook nog eet.

Zelf vindt hij dat ook, maar dan zegt hij dat hij malu (verlegen) is om aan Ayu te vragen hoe het zit. Natuurlijk heb ik me niet met zijn huwelijk te bemoeien, dus reken ik hem nog een keer voor hoe het zit. In het slechtste geval houdt hij iets minder dan 1 miljoen Rp over om van te leven in een maand, dat is als hij niet voor ons werkt in de weekeinden. Ik vraag hem waar die 1 miljoen dan naar toe gaat en dan blijkt dat hij zijn broer weer geld leent om eten te kopen en dat er ook nog geld naar de jongere zus van Ayu gaat.

Zoals ik al in het vorige blog gezegd heb, ze helpen elkaar, ze dichten het ene gat met het andere en aan de toekomst denken ze helemaal niet. Ik wijs hem op de toekomst van Rama en dan zegt hij dat hij en Ayu al gesproken hebben met zijn ouders en haar moeder. Daar is uitgekomen dat als ze in juni naar Cirebon gaan, ze Rama bij Ayu haar moeder achterlaten, zodat Ayu werk kan gaan zoeken en kan gaan werken. Ook dat is hier heel gebruikelijk dat kinderen door grootouders of andere familieleden opgevoed worden.

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik met dit alles problemen heb. Wat kan je doen, als je ze geld geeft dan geven zij het weer aan familieleden die ze willen helpen en dan is het weer op, dus dat is geen oplossing. Ik denk en dat is heel erg slecht denken, dat Ayu meer geld achter houdt dan dat hij weet en dat als ze straks weer naar Cirebon gaan haar moeder heel gelukkig zal zijn.

Het is gewoon sneu als hij op een gegeven moment zegt:"Ja Ibu ik snap ook niet dat we niet rond kunnen komen". Theo maakt hem duidelijk dat we hem willen helpen en dat we niet willen dat hij een probleem heeft. Agus zegt dat hij geen probleem heeft en dat hij elke keer naar Allah bidt om hem te vragen hem te helpen met het geld. Allah had hem ook geholpen met het afbetalen van de motor dus dat kwam wel goed. Hij realiseerde zich wel dat de motor ondertussen niet van hem was, maar van ons, want eigenlijk heeft hij zijn motor als onderpand aan ons gegeven. Dit is gewoon voor de vorm, begrijp me goed. Verder vertelde hij nog dat Ayu en hij gelukkig zijn zolang ze maar te eten hebben en tot nu toe had Allah daar goed voor gezorgd.

Even later ga ik naar de driving range en geef het nodige uit, koop nog een handschoentje en nog wat andere dingen. Alles bij elkaar ongeveer 500.000 Rp. Dit is precies het bedrag dat Agus ons zou moeten terug betalen deze maand. Ik vraag me wel eens af wat hij zal denken van onze levensstijl, als ik erover nadenk voel ik me enorm bezwaard, maar ik kan toch ook niet de hele wereld op mijn rug nemen.

Pinjammen 1.

Pinjam is het Indonesische woord voor lenen. Toen ik tijdens de cursus ter voorbereiding op ons vertrek met Marjan de landendeskundige sprak, waarschuwde ze mij voor het woordje pinjam. Ondertussen is het bij ons goed doorgedrongen dat dat woord bij de Indonesiërs inderdaad heel belangrijk is.
Ik had al in een eerdere blog gemeld dat op een avond Ibu Yayah bij ons kwam en vroeg of ze even met ons mocht praten. Nou neem van mij aan dat als het personeel dat aan je vraagt dan moet er weer geleend worden.
Zo ook nu. Ze heeft een klein huisje op de kampung, maar die schijnt heel geliefd te zijn en daarom moest ze per 1 april de huur voor dat huisje in 1 keer voor 2 jaar betalen. Totaal 7 miljoen Rp( 490 euro). Per maand verdient ze bij ons 1 miljoen. Nu kreeg ze dus haar salaris van maart betaald (1 miljoen Rp) en moest ze dus nog 6 miljoen Rp ergens anders vandaan halen.
Nu komen ze met zo'n probleem bijna altijd op de laatste dag aanzetten, iets wat wij ook al niet zouden doen. Als ik haar vraag wat er gebeurt als ze dat niet kan betalen, zegt ze dat ze zou moeten verhuizen.
Ze stelt zelf voor om dan 6 maanden geen salaris te krijgen en dat ze het op die manier afbetaald. Wij zouden lijkt mij al eerder zijn gaan sparen, maar dat gedrag kennen ze hier niet volgens mij. Ze hebben meer zoiets van: "oh, ik moet morgen mijn huur voor 2 jaar betalen hoe ga ik dat doen?"
Het klinkt raar maar het is echt zo, dit is een cultuurverschijnsel waar ik maar heel moeilijk aan kan wennen, dat geef ik gelijk toe.
Nou woont Lilis naast haar en we zagen het al gebeuren dat die de dag erna zou komen, maar die had haar huur (4 miljoen Rp) al voor een jaar betaald. Ik vroeg haar hoe het kon dat Lilis het voor 1 jaar kon huren en zij het direkt voor 2 jaar moest betalen. Ze zei dat haar woning heel erg geliefd was en dat de verhuurder het voor 2 jaar betaald wilde hebben. Dit kan zijn maar het volgende is ook mogelijk: ze werkt bij een blanke, heeft een goede boterham en de verhuurder wil daar ook van profiteren, ze zei dat de verhuurder het geld zelf nodig had. Het kan natuurlijk ook zijn dat ze zelf heel erg goed heeft nagedacht en denkt: ik verdien nu goed en als ik op deze manier mijn huur voor 2 jaar betaal, heb ik het huisje in ieder geval nog voor 2 jaar. Dit laatste is erg on-Indonesisch, maar Yayah is natuurlijk wel wat beïnvloed door al die expats. Daarnaast heeft ze een ernstig gehandicapte dochter, die in deze kampung heel erg goed opgenomen wordt door de andere dorpelingen en dat is natuurlijk geweldig.
Wij hadden 1 dag bedenktijd gevraagd en zijn de volgende dag weer met haar rond de tafel gaan zitten. Wat we vooral wilden weten, was, hoe ze de komende 6 maanden door wilde komen, als daar ineens een inkomen van 1 miljoen Rp weg zou vallen. Wat er dan vaak gebeurt, is dat er voor het onderhoud weer bij de familie geleend moet worden. Ze zei dat het wel zou gaan lukken, want ze kregen ook al altijd halverwege de maand 5 kilo rijst van ons.

Nou is Yayah een schat van een vrouw en ze werkt heel erg goed, dus wij hadden zoiets van als we haar op die manier aan een huisje kunnen helpen voor 2 jaar dan doen we dat. Ze heeft het geld van ons gekregen en kwam de volgende morgen keurig netjes het contract laten zien en de kwitantie van de betaling van de huur. We hebben met haar afgesproken, dat zo gauw er zich financiële problemen zouden voordoen ze bij ons moest komen. We willen namelijk niet dat ze zich in de nesten gaat werken. Dezelfde afspraak hebben we ook met Agus.

Agus kwam gisteren bij mij en vroeg of hij even met ons kon praten en dus hebben we gisteren weer met Agus aan de tafel gezeten. Deze moet elke maand 500.000 Rp (35 euro) aan ons betalen om zijn lening (6miljoen Rp) af te lossen. Zijn vraag was nu of hij deze maand niet die 500.000 Rp hoefde te betalen, want hij wilde graag 2 nieuwe banden kopen voor zijn motor. Ik vroeg hem hoe duur die dan waren en die waren 600.000 Rp met z'n 2-en. Nou hebben we met Agus wat meer moeite, want wij weten precies wat hij verdient en dat is tegen de 2 miljoen Rp per maand. Daarnaast krijgt hij voor de weekenden ook nog 200.000 Rp.
Hoe kan het dan dat hij niet die 500.000 Rp kan betalen? Toen hij zich de vorige keer zo in de nesten had gewerkt, heeft hij zowel van ons als van het bedrijf te horen gekregen dat als er financiële problemen waren dat hij dan bij ons moest komen.
Vandaar ook dat hij gisteren zei:"ik moest bij jullie komen als het om geld gaat". Dus oké, maar ik blijf er problemen mee hebben en ik begrijp niet goed waar hij nu eigenlijk al zijn geld aan uit geeft. Wel weet ik dat hij een oudere broer heeft, die 3 kinderen heeft en geen werk. Ik heb een klein vermoeden dat Agus deze broer en zijn gezin ook onderhoud. Dit klinkt allemaal raar maar zo werkt het hier. Degene die het meeste verdient, heeft de taak om de rest van de familie te ondersteunen. Heel erg sociaal, maar ze raken daardoor vaak zelf wel in de problemen. Ik heb me wel voorgenomen om een dezer dagen nog een keer met hem rond de tafel te gaan zitten en hem dit toch nog eens voor te leggen. We zijn er mee akkoord gegaan, maar of ik er de volgende keer mee akkoord ga weet ik nog niet zo zeker.
Carol die hier al een zeer lange tijd verblijft, heeft mij er al eerder voor gewaarschuwd, want ze blijven namelijk lenen en dichten eigenlijk het ene gat met het andere. Op die manier leren ze natuurlijk ook helemaal niet om te sparen.
Toen Agus zijn salaris in januari kreeg en hij de eerste keer mij moest betalen kwam hij direct met het geld aanzetten, terwijl we de afspraak hadden van betalen per de eerste van de maand. Ik vertelde hem toen dat het nog niet de eerste was, maar hij wilde graag betalen want anders kon het wel eens habis (op) zijn. Notabene 3 dagen later!!! Dit is ook een gebruikelijk verschijnsel hier. Zo gauw ze hun salaris hebben, is het ook binnen de korste keren weer op. Het mag gewoon duidelijk zijn ze leven hier bij de dag en toekomst dat kennen ze eigenlijk niet. Natuurlijk wordt dit ook ingegeven door de omstandigheden, waar ze zich in bevinden. Doordat ze hier natuurlijk bijna helemaal geen sociale voorzieningen hebben, is de toekomst ook wel heel onvoorspelbaar.

Ton en Margriet te logeren.

Helaas ben ik sinds vrijdag zelf weer ziek en heb weer een aardige darminfectie, maar als je dat zo 2 keer per jaar hier hebt, dan is dat gewoon. Hoe goed je ook oppast, het overkomt je gewoon een keertje. Gelukkig ben ik weer aan de beterende hand en verwacht eerdaags weer de oude te zijn. De afgelopen dagen heb ik dan ook verplicht binnen gezeten met onze vrije dagen en dat was natuurlijk wel heel erg wrang. Ik heb door de week genoeg tijd om ziek te zijn, maar nee dan moet het net met onze vrije dagen zijn. Maar goed we hebben het allemaal niet voor het zeggen. Vandaag is het in Nederland nog een vrije dag maar Paasmaandag kennen ze hier niet. De verkiezingen zijn heel rustig verlopen, dus dat was helemaal geen probleem.

Zoals al eerder beloofd nu nog even een update van de afgelopen weken. Ik begin met het logeren van Ton en Margriet. Ton moest voor zijn werk nog 1 keer afreizen naar Indonesië en dus hebben ze dat gecombineerd met nog een korte vakantie hier en op Bali.

Het was weer als vanouds. Margriet en ik zijn in de week dat Ton hier aan het werk was al weer op pad gegaan. We zijn samen naar Diana gegaan, om te kijken hoe ver die gevorderd was met haar project.

Verder hebben we met de Nederlandse dames hier in Bandung een gezamelijke lunch gehad bij Dolly.

De dag daarna zijn we met het artgroepje op stap geweest naar 2 hele beroemde kunstenaars hier in Indonesië. Kunstwerken van deze personen zijn behoorlijk prijzig en een goede investering. Gecombineerd met weer een lunch.

Verder zijn we nog lekker samen gaan shoppen, met z'n 2-en is dat natuurlijk altijd leuker dan alleen.

Ook Yayah genoot van het feit dat ze voor haar oude werkgevers weer een lekkere maaltijd mocht bereiden. De avonden werden gevuld met bridgen en in het weekend zijn we gezellig samen gaan golfen. Ik laat de foto's voor zich spreken.

Yayah was natuurlijk op zondag vrij en dus gingen we gezellig met z'n vieren lekker eten bij My Little Kitchen.

Ton en Margriet waren net voor 3 weken terug voor de eerste keer Opa en Oma geworden en dus moest er via Skype gekeken worden hoe het met Emma en haar moeder ging. Gelukkig ging alles goed!!!!

Even uitrusten, het is heel erg warm en de luchtvochtigheid is in het regenseizoen enorm hoog waardoor het extra benauwd is.

Subtiel!!!

Kijk ik net naar buiten en zie ik naast onze auto de reserveband staan en zie ik Agus een band van de auto af halen. Ik naar buiten want daar moet ik dan het fijne van weten. Ik vraag aan hem of de band vervangen moet worden, en of hij kapot is. Tegenwoordig door de zware regenbuien zitten er in de weg immens grote gaten, dus is het niet zo verwonderlijk dat er een band sneuvelt.
Agus zegt het volgende: "nee Ibu de band is niet kapot, maar ik wil alle banden even door de reserveband vervangen en dan de velgen van de banden aan de binnenkant schoonmaken". Vervolgens voegt hij er aan toe dat hij een paar stenen gaat zoeken om achter de banden te leggen zodat de auto niet kan verrollen. Ik helemaal uit het veld geslagen door deze onzinnigheid laat hem die stenen opzoeken en dan later nadat ik al weer naar binnen ben gegaan zie ik het al helemaal voor me.
Band niet goed aangedraaid, want we weten allemaal hoe het hier is voor wat betreft onderhoud. Rij ik op de weg en zie de band ineens de auto inhalen, allemaal van die doomscenario's, dus ik als de bliksem weer naar buiten.
Maar hoe vertel ik hem dan heel subtiel dat hij dat maar beter niet kan doen, zonder hem te beschamen en hem gezichtsverlies te laten lijden. Ik heb het afgedaan met: "joh doe het maar niet want het stortregent hier nog dagelijks en dan zijn de banden vanmiddag al weer vies, zonde van het werk en aansluitend zeg ik, dat ik het wel aan Bapak zal gaan vragen". Ik merkte aan zijn reactie (hij begint dan op een zenuwachtige manier een beetje te lachen en strijkt zich dan nog steeds heftig door de haren), dat het niet subtiel genoeg was, maar hoe moet je dan dit soort dingen ondervangen.

In Nederland zou je zeggen ben je nou helemaal gek geworden, wat een onzin.

Hier moet ik maar denken: ach hij bedoelt het goed!!

Plannen maken.

Meestal maak ik geen planning hier, omdat ik de ervaring heb dat dat hier vaak niet werkt. Toch moet het af en toe. Deze week zijn er hier een aantal vrije dagen en dan moet ik wel een beetje plannen.

Donderdag moet er gestemd worden en dat is hier altijd een hele happening. Dan is het ook gebruikelijk dat het personeel vrij krijgt. Vrijdag is het goede vrijdag en dan is het hier een rode dag op de kalender en dat houdt in dat iedereen dan vrij is. Geweldig hè zo'n land die alle religieuze dagen vrij geeft. Het leuke ervan is dat Ibu Yayah (moslim) vanmorgen al aan me vroeg of ze vrijdag (goede vrijdag) vrij was.

Vanmorgen toen ik op stond had ik een hele dag volgepland met van alles en nog wat, rekening houdend met de vrije donderdag.

Maar zoals bijna altijd was er natuurlijk weer iets dat mijn hele planning weer in het honderd liet lopen. En wel een deurkozijn bij de schuifdeur van de garage. Ik had zaterdagavond laat gezien, dat er allemaal zwart spul tegen het kozijn aan zat. Theo er bij gehaald en we dachten dat het een mierennest was.

Vanmorgen ging Agus met een schroevedraaier het zwarte spul wegsteken en het was me toch een troep. Agus en Yayah vertelden mij dat mieren van hout houden, waarop ik zei: "in Nederland eten mieren echt geen hout". Toen ik Agus vertelde dat hij de afdekkap weg moest halen omdat hij er dan beter bij kon, bleek deze al voor een deel opgegeten te zijn en ook het kozijn was van boven al helemaal opgegeten en van binnen helemaal hol. Hij hoefde er maar een heel klein beetje tegen aan te drukken en de gaten vielen er spontaan in.

Nou had ik ook nog nooit termieten gezien maar geloof me ook dat zijn niet echt beestjes waar je warm van wordt. Ze lijken wel op grote mieren en zijn een beetje glazig. De broer van Ibu Asep is al weer geweest en er wordt actie ondernomen. Ik ben heel benieuwd hoe het zal gaan worden. Stom genoeg zei ik gisteren net tegen Theo dat we het beter voor elkaar hadden dan vorig jaar, toen we om deze tijd het huis dagelijks aan het opknappen waren.

We kunnen dus weer een nieuw wezentje aan ons huisdieren arsenaal toevoegen: rayap (termiet, in het Engels white ant).

Donderdag zijn hier dus verkiezingen en heel veel expats zijn weg, maar wij blijven hier, ook al omdat we onze paspoorten nog niet terug hebben. Soms staat er in de krant dat het een rommeltje kan worden en dan staat er weer in dat ze geen onlusten verwachten. Ik moet heel eerlijk toegeven dat we ons dat niet gerealiseerd hebben, maar we hebben besloten om niet het huis uit te gaan. We kunnen dan ook nooit op het verkeerde moment op de verkeerde plek zijn. Verder hebben wij als buitenlanders ook niets met die verkiezingen te maken. Het grote probleem zit hem in het geknoei met verkiezingslijsten en er is b.v. gebleken dat er wel 10 dezelfde identiteitskaarten zijn bij verschillende personen. De onrust zou dan ten gevolge van dat wel eens bij de stembureau's kunnen zijn, want wie van deze mensen mag er dan gaan stemmen of te wel wie heeft het juiste identiteitsbewijs?

Verder onderstaande foto's van weer een uitzonderlijk vervoer:

Maaf, maaf!!!

Maaf, maaf (sorry, sorry) voor het feit dat ik de vaste lezers van mijn blog even in de steek heb gelaten, maar geloof het of niet ik heb het ontzettend druk gehad. Dus alle zorgen dat er iets met ons aan de hand zou zijn, waren gelukkig ongegrond, maar toch doet het ons goed dat iedereen zo bezorgd om ons is.

Even een kleine opsomming:

• we hebben Ton en Margriet te logeren gehad,
• ik ben bij een art groepje gegaan,
• ik ben wat meer in de weer met Kubca Samakta (het doveninstituut),
• Verder ben ik aardig op weg om invulling te geven aan het vooroordeel die er soms is over het leven van een expatvrouw. Ik heb een paar gezellige lunches achter de rug.
• We hebben een aantal vrije dagen gehad, omdat hier een Bhoedistisch feest gevierd werd.
• We zijn weer op bezoek geweest bij de immigratiedienst, onze paspoorten liggen daar al weer een aantal weken.

Ibu Yayah heeft ons op 31 maart 's avonds om 6 miljoen Rp. (420 euro) gevraagd voor haar huisje, anders moest ze verhuizen. Dit was de huur voor 2 jaar die ze ineens moest betalen.

Op 1 april hebben we gevierd:

• dat Theo en ik elkaar 31 jaar kennen,
• dat wij een jaar in het huis hier in Bandung wonen,
• dat het huurcontract weer voor een jaar verlengd is en
• dat Pak Handi een jaar bij ons in dienst was.

Daarnaast natuurlijk op de vrije dagen gegolfd en we hebben een bezoek naar Nederland en een vakantie naar Frankrijk gepland.

Verder was mijn computer ziek en had last van een hardnekkig virus. We hebben er met z'n 2-en heel wat tijd achter doorgebracht, maar nu is hij weer helemaal beter en volledig geüpdate, dus ik kan weer op een veilige manier mijn verhaal kwijt.

Het mag duidelijk zijn dat als ik over al deze dingen in 1 blog zou uitwijden, het een ellenlange blog zou worden, dus ik ben van plan om het allemaal in aparte kleine blogjes te vermelden.

De komende dagen zal ik dan ook proberen al mijn belevenissen weer met iedereen te delen.

Aan het weer hier zal het niet liggen. Hieronder volgen een aantal foto's die aangeven wat er met regenseizoen bedoeld wordt. Zo rond 12.00 uur is het raak en dat houdt vaak de hele middag een beetje aan. Grote delen van Bandung staan dan onder water, zo erg zelfs dat er mensen verdrinken. (dubbelklik op de foto's)