Weer "thuis".

Na een reis van 30 uur zijn we dan weer "thuis" in Bandung. Het vliegtuig had in Kuala Lumpur een storing in het communicatiesysteem en volgens de veiligheidsvoorschriften moest dat goed werken. Dus wij het vliegtuig weer uit na er eerst een goed uur in gezeten te hebben en daarna hebben we nog ruim 3 uur in de lounge zitten wachten, voordat bepaalde onderdelen vervangen waren.

We hebben onderhand 2 "thuizen", waarbij ik nog steeds het gevoel heb, dat Den Bosch mijn thuis is. Volgens mij is dat verschil voor Theo al niet meer zo groot.
We hebben allebei samen met familie en vrienden een heerlijke tijd gehad in Nederland. We hebben daar enorm van genoten. Iedereen heel erg bedankt voor de gezelligheid!!!

Verder was het ook heel erg fijn om in je eigen huis even te kunnen doen en laten wat je wilde, zonder dat er mensen in je huis rondlopen. Het allerfijnste was wel, dat we weer zelf auto konden rijden en op elk moment van de dag weg konden gaan met de auto. We ervaren dat toch wel als de grootste handicap hier. Je moet vooraf eraan denken, wanneer je weg wilt en hoe laat Agus er dan moet zijn. Het spontane van "kom laten we daar even heen gaan", is er helemaal af. Even naar de Praxis(hier Ace hardware) of AH(Setiabudi Supermarket) is er niet bij.

Op donderdag had ik Agus al gesmst: dat ik wilde weten hoe het met Tiwi ging. Hij smste mij terug dat hij dat niet wist. Dan maar weer een tweede sms gemaakt met de volgende opdracht: Agus bel Tiwi en vraag of ze al weer beter is. Twee minuten later smste hij terug, dat Tiwi nog steeds ziek en heel erg mager was, en dat ze mij zondag wilde ontmoeten en met mij wilde praten. Jullie begrijpen dat ik dit dus helemaal niet wilde horen(eigenlijk lezen) en dat ik echt met een beetje lood in mijn schoenen terug naar Bandung ging.

Vanmorgen(zondag) belde Tiwi om te vragen of ze mocht komen praten, want dat wilde ze graag met Ibu dan Bapak (mevr. en meneer) doen. We hebben Agus naar haar toe gestuurd om haar op te halen, zodat ze niet met de angkot (een klein autobusje die als bus dient) naar ons toe hoefde te komen.
Ze was inderdaad mager, maar volgens mij was ze niet méér afgevallen, dan toen ik weg ging. We hebben haar gevraagd, hoe het nu ging en wat de internist gezegd had. Deze had gezegd dat ze eigenlijk opgenomen moest worden in het ziekenhuis, maar zegt ze dan tegen mij: "ibu, rumah sakit mahal, mahal sekali!!! ( ziekenhuis duur, heel erg duur). Tuurlijk weten wij dat, want we hadden de rekeningen van Pak Handi gezien. Nu wordt Tiwi behandeld in een ziekenhuis waar ook veel blanken heen gaan, dus zal die ook nog wel iets duurder zijn, maar het is wel één van de betere ziekenhuizen hier in Bandung.
We hebben haar eerst maar eens gevraagd of ze nog rekeningen had van de dokter. Deze had ze bij zich, het totaal bedrag aan internist, onderzoeken en medicijnen bedroeg: 1.150.000 (1 miljoen 150.000 rupiah, ongeveer 86,00 euro). Dat is voor Tiwi ruim meer dan 1 maandsalaris. We hebben haar het geld gegeven en morgen gaat ze voor controle naar de internist en dan belt ze weer om te zeggen wat er nu moet gaan gebeuren.
We willen haar natuurlijk zeker wel helpen, maar hoe lang ga je daar mee door en tot wat voor een bedrag. We hebben haar gevraagd wat een opname in het ziekenhuis zou kosten en toen zei ze 3 à 4 dagen zou 1 miljoen Rp zijn (75,00 euro weer meer dan een maandsalaris). Goed, we wachten morgen maar af en zullen ons dan verder beraden en natuurlijk weer de nodige inlichtingen vragen bij de andere expats.
Gelukkig komt Ibu Yayah (kokkie) binnenkort en hopelijk wil die het pembantu werk tijdelijk even overnemen. Als dat niet zo is, en met de gezondheid van Tiwi gaat het ook de verkeerde kant op, dan zal ik toch weer op zoek moeten gaan naar een andere pembantu.
Al met al is er niet echt veel veranderd hier in Indonesie en blijf ik dezelfde problemen houden.

We zijn sinds onze thuiskomst ook al 3 kakkerlakken tegen het lijf gelopen, want de regentijd is een klein beetje begonnen en dan vinden ze dat ze ook onderdak moeten hebben. Wij zullen naarstig op zoek gaan naar de plaatsen waar ze binnen kunnen komen.
Verder hebben we weer onze korte broeken en polo's aan en genieten we van het heerlijke warme weer (28C).

Ik was vooraf wel bang, dat als ik weer terug in Nederland zou zijn, ik niet meer terug wilde naar Indonesie. Maar het was juist heel erg goed om even terug te gaan en te zien dat alles nog bij het oude was. Als je van huis bent, ga je alles idealiseren en ga je daar natuurlijk enorm naar terug verlangen en ben je bang dat je dat allemaal mist.
Nu ik weet dat dat niet zo is, zal ik hier in Indonesie ook veel meer kunnen genieten van de dagelijkse dingen, het geeft als het ware een stukje rust. Ik kan hier nog zoveel ervaringen opdoen, want wat dat betreft is het een heel bijzonder land (niet alleen een vakantieland voor velen, maar ook een derde wereldland met heel erg veel armoede en slechte voorzieningen).