Haar Indonesisch koken is ook echt geweldig en ziet er nog indrukwekkender uit. Wij gaan eigenlijk elke avond uit eten, maar dan thuis. Wie wil dat nou niet
.
Het fijne ervan is, dat ze me nooit vraagt wat ik wil eten, tot nog toe maakt zij gewoon iets. Eerst altijd een klein beetje soep, dan hoofdgerecht en dan ons fruithapje (semangka (watermeloen), red melon, ananas, mango en druiven).
De afgelopen tijd begon ons stil alarm diverse keren 's nachts om onverklaarbare redenen te piepen. Dus kwam maandag de man van het alarm.
Op een gegeven moment kwam Agus, die van ons de opdracht had het allemaal te regelen, naar beneden met een bewegingssensor. Deze bleek stuk te zijn. Ik had nog nooit ergens een sensor zien zitten, en Agus wist ook niet waar hij vandaan kwam.
In eerste instantie had ik helemaal geen zin om me daar druk over te maken, maar een nieuwe zou 1,8 miljoen Rp.(€135,00) kosten. Dat geld geef ik veel liever uit aan de gezondheidskosten van mijn personeel, dan aan een bewegingsmelder van Ibu Asep. Dus ik legde direct het werk stil, want ons probleem was in wezen al opgelost met het leggen van een nieuwe kabel en dat kostte 250.000Rp (€18,75) .
Ik zei: "dan maar geen bewegingsmelder", maar er was buiten mij om al weer contact geweest met Ibu Asep en blijkbaar vond die toch dat er een nieuwe moest komen.
Theo gebeld en die heeft Pak Bina van kantoor laten bellen om te zeggen, dat wij niets zouden betalen voor die sensor. Toen wilde ze sam sam doen, maar wij vertikken het om ook nog maar 1 ding in dit huis verder te betalen. Als je kijkt hoe de tegels boven gerepareerd zijn, dan zouden wij ons doodschamen. Uiteindelijk is de bewegingssensor er gekomen en betaald door Ibu Asep.
Wij hebben nu een bewegingssensor ergens zitten, waarvan we allebei zeker weten dat daar nog nooit 1 gezeten heeft. Waarschijnlijk zijn we weer met z'n allen bedonderd en dacht die man die betalen zo'n ding wel. Ik weet het niet en ik wil het ook niet weten.
Nu Yayah er is, is er weer wat rust in huis gekomen en woensdag had ik mij dan ook voorgenomen, om eens die dingen te doen, die ik al heel lang van plan was. Gewoon lekker shoppen, naar de manicure/pedicure (misschien nu eindelijk die massage eens proberen) en al dat soort dingen.
Ik ben met Theo in de auto meegereden richting kantoor en toen met Agus door naar een winkel die weegschalen verkoopt. Ja weegschalen, want nu door het koken van Yayah, wil ik toch wel degelijk mijn gewicht in de gaten houden.
De winkel bleek nog tutup (gesloten) te zijn en Agus ging vragen wanneer die weer open zou gaan. Hij kwam terug en zei iets van: "nog dicht, Ibu".
Dan maar naar het reisbureau, want op 16 november zijn wij 25 jaar getrouwd en dan willen we eigenlijk naar Bali gaan. Ik heb daar informatie gehaald en bij terugkomst in de auto, stelde Agus voor om terug te gaan naar de weegschalen winkel. Daar aangekomen bleek deze nog steeds dicht te zijn. Het was al na negenen en ik dacht dat hij begrepen had, dat de winkel om negen uur open zou gaan.
Hij zei tegen mij, dat ik maar even rond moest gaan kijken, er waren nog wel meer winkels (de meeste waren dicht). Ik dacht wat maakt het uit, ik mag eindelijk rondwandelen. Na een tijdje had ik het wel gehad en besloot om in de auto te gaan wachten. In de buurt van de auto aangekomen, zag ik de bestuurdersstoel helemaal plat liggen met Agus daarop. Ik dacht:"oh, jij wilde even slapen".
Ik ben bij de deur van de winkel gaan staan, al kijkend naar de "slapende" Agus. Hij wist dat ik tegen 10 uur terug zou komen en even voor 10 uur gaat hij rechtop zitten en gooit de deur open. Ik zie, dat hij zich helemaal niet goed voelt en ga naar hem toe.
Hij ziet er heel slecht uit, zijn ogen staan heel raar en zien er ook vreemd uit en hij zegt, dat hij heel erg duizelig is. Ik zeg dat hij weer moet gaan zitten (als Ibu staat dan hoort het personeel ook te staan, tenzij er nadrukkelijk gezegd wordt dat ze moeten gaan zitten). Ik kijk het een tijdje aan en zit me af te vragen hoe dit op te lossen. Ik begrijp dat we naar huis moeten, maar hoe?
Hij zegt dat het wel weer gaat en dat we naar huis kunnen rijden. Ik maak hem duidelijk, dat ik binnen in de auto zit en geen ongelukken wil. Hij rijdt naar huis op de manier, zoals ik hier waarschijnlijk ook zou rondrijden. Rustig, alles en iedereen voorrang gevend.
Thuis aangekomen zeg ik dat hij naar de dokter moet gaan, hij verdwijnt naar de kamar mandi("badkamer") en ik ben hem kwijt. Toen maar tegen Yayah gezegd dat Agus ziek is. Deze ging gelijk kijken, want dat is toch op hun terrein. Yayah ging zich om hem bekommeren en toen ze terugkwam was Agus op bed gaan liggen slapen, omdat hij niet met de motor naar huis durfde. Even later zag ik hem weer zwalken en zei dat hij nou toch echt naar een dokter moest gaan. Maar nee ze hadden met z'n 2-en bedacht, dat hij verkouden zou worden en Yayah kon hem daar vanaf helpen. Helemaal begreep ik het niet, maar ze gaven mij te kennen, dat het allemaal goed kwam. Ik vond hem er nog steeds zo slecht uitzien, dat ik daar wel degelijk heel erg mijn twijfels had en was al een plan aan het maken hoe ik hem bij een dokter kon krijgen. Ik ergerde mij aan het feit, dat er in de garage een auto stond, dat ik meer dan 30 jaar rijervaring heb en dan deze zieke jongen niet naar een dokter of ziekenhuis kon brengen.
Toen ik even daarna weer polshoogte ging nemen bij Yayah zei ze: "mau melihat, Agus?"(wil je agus zien?). Ik dacht: "oh mijn god wat heeft ze nu met hem gedaan?" Ik zei een beetje aarzelend "ja" en ze nam me mee naar hun keukentje en daar zat Agus. Leunend op het aanrecht, nog steeds ziek en ze beval hem om zijn shirt omhoog te doen.
Oké: zwaargelovige moslimman, vreemde vrouw, ook nog Ibu en dan krijg je het bevel om je shirt omhoog te doen. Zowel Agus, als ik hadden hier allebei een beetje een ongemakkelijk gevoel bij. Hij keek mij aan met van die vragende ogen wil je dat echt? Maar resoluut als Yayah is, spoorde ze hem nog een keer aan, om zijn shirt omhoog te doen. Hij deed zijn shirt met behulp van Yayah omhoog en toen....
Ik geloofde mijn ogen niet, over zijn hele rug had hij enorme striemen met onderhuidse bloedinkjes. Aan weerskanten van zijn ruggengraat liepen de striemen van zijn nek tot aan zijn broekriem symmetrisch schuin naar beneden, alsof hij met een zweep goed geslagen was. Ik keek hen beide aan zo van: "en wat moet dit dan zijn?"
Yayah begon heel enthousiast uit te leggen, dat ze met een munt en een eigen gemaakte oplossing, dat in een jampotdekseltje zat, over Agus zijn magere rug had zitten krassen. Volgens hen zou Agus over een kwartiertje weer beter zijn.
Ja ja, dacht ik en vond dat we nu genoeg van dit soort dingen gedaan hadden en vond dat hij maar eens heel snel naar een dokter moest. Ik zag hem even daarna naar buiten zwalken en vroeg hem wat hij ging doen. Toen hij zich omdraaide, knalde hij bijna tegen de garagedeur en moest zich er vervolgens aan vasthouden. Hij wilde met een ojeg(motortaxi) en een angkot(omgebouwd busje die als bus dienst doet) naar huis gaan.
Nou willen wij al helemaal geen gebruik maken van dit soort vervoersmiddelen als we niets mankeren, maar dan nog zo ziek ook, dat dus niet hè.
Ik heb Theo gebeld en gevraagd of er een chauffeur van kantoor was. Deze was er niet, maar er werd een taxi geregeld.
Ik zei tegen Agus, dat hij met de taxi naar de dokter moest gaan. Maar die werken overdag in het ziekenhuis en zijn pas vanaf 16.00 uur huisarts. Hij moest van mij dan maar direct naar het ziekenhuis gaan.
Toen ik geld voor de taxi ging halen, hoorde ik dat Yayah, die ondertussen ook de ernst van de zaak in zag, ook tegen hem zeggen dat hij naar het ziekenhuis moest gaan. Hij riep mahal(duur) en beiden discussieerden wat af. Ik heb 600.000 Rp (€45,00) gepakt, zodat dat voor hem al niet meer een belemmering kon zijn om naar het ziekenhuis te gaan.
's Avonds kreeg ik een sms van Ayu, dat Agus naar een dokter in het ziekenhuis was. Ondertussen is hij aan de beterende hand.
Gisteren is Theo met de chauffeur van Ton en Margriet naar Jakarta gereden voor een weekje India.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten