Yayah, onze super kokkie!!!

Ton en Margriet zijn voordat ze definitief naar Nederland afreizen, afgelopen woensdag nog voor 3 weken op vakantie gegaan naar Australië. Daardoor kon Ibu Yayah donderdag gelukkig al bij ons beginnen te werken.
Ibu Yayah is een gezellige, stevige dame, die ook altijd een lach op haar gezicht heeft en niks te veel vindt. Ze heeft heel goede referenties van diverse Nederlandse en andere buitenlandse expats in haar bezit.

Woensdag had ik Yayah gevraagd om donderdagmorgen om 7.30 uur te komen, omdat Theo om 8.00 uur naar de Ambassade van India in Jakarta moest voor een visum. Ik vind dan natuurlijk dat ik mee moet. Eerst 2,5 uur naar de ambassade rijden en dan 1,5 uur op je beurt wachten.
Ik had dan ook door onze reis op en neer naar Jakarta tegen Yayah gezegd, dat we donderdag nog buiten de deur zouden eten en we vrijdag graag voor het eerst van haar kookkunsten gebruik wilden maken.
Komende zaterdag gaat Theo voor een week richting India en ik heb er voor gekozen om niet mee te gaan. Ik heb namelijk niet zo veel met India en daarnaast gaat Theo ook in India nog reizen.

Donderdag is Yayah gelijk begonnen mijn huis anders in te richten en natuurlijk de keuken zo in te richten dat zij er gemakkelijk kan werken. Ik moet zeggen dat ze enorm veel gevoel voor vormgeving en symmetrie heeft en dat ze het erg gezellig heeft gemaakt, door kleine dingetjes te veranderen. Een heel gezellige fruitschaal op de tafel met diverse inheemse vruchten, zo neergelegd, dat ik tegen Theo zei: "dat is een mooi stilleven om te schilderen." Zij kan voor mooie composities zorgen, dat is al wel duidelijk.

Vrijdag had ik gepland om thuis te blijven, om Yayah beter te leren kennen en daar waar nodig nog wat wegwijs te maken in huis. Op vrijdag moet ik er ook om denken dat Agus om 11.30 uur naar de moskee kan. Verder vond ik het ook wel goed, dat Agus voor de 5de keer weer een beetje kennis kon maken met ons nieuw personeelslid. Het is voor ons natuurlijk elke keer weer een beproeving om nieuw personeel in huis te hebben, maar voor Pak Handi en voor Agus zeker is het ook niet gemakkelijk.

Vrijdagmorgen vroeg was Yayah voordat ze naar ons toe kwam naar de markt gegaan, om allerlei groenten en fruit te kopen. Ze had alle boodschappen met de bedragen erbij, keurig netjes opgeschreven in een schriftje.
Hierdoor werd voor ons nogmaals duidelijk, dat Ibu Tati ons beduveld had, want Yayah had minstens zoveel, zo niet meer, dan Tati gekocht, maar was voor nog minder dan de helft kwijt van wat Tati kwijt was.

Gelukkig gaat het allemaal heel erg goed met hen drieën. Ik had Yayah voor haar zelf twee bosjes bloemen uit laten zoeken bij de bloemenman Pak Deden. Deze komt elke vrijdagmorgen om 9 uur met achterop zijn motor een lading bloemen. Later zei ze tegen mij, toen Agus al naar huis was: "ik heb Agus ook een bosje gegeven".
Zaterdag bedankte Agus mij, namens Ayu, voor het mooie bosje bloemen. Leuk toch, dat is toch een teken, dat ze het goed met elkaar kunnen vinden.





Agus mocht 's middags al kennismaken met de kookkunsten van Yayah en toen hij later met mij in de auto zat had hij "enak sekali"(erg lekker) gegeten.
Tussen de middag werd mij gevraagd, wanneer ik wilde lunchen, normaal gesproken nam ik het niet zo nauw met mijn middagmaal, maar goed, nu besloot ik maar te zeggen, dat ik om 12 uur wilde lunchen. Ook werd mij gevraagd of ik warm wilde eten, hier wordt namelijk 3x per dag warm gegeten. Als ik daar aan zou beginnen, dan word ik volgens mij tonnetje rond, lijkt me dus niet zo'n goed idee.

Di dalam atau di luar, Ibu?( binnen of buiten). Ach, als ik dan toch ga lunchen, dan ook maar lekker buiten. Om 12 uur werd er gezegd: "sudah, ibu" of te wel uw lunch staat klaar.
De tafel was gedekt, alsof ik in een restaurant zat. Helemaal super!!! Op een schaaltje was op een sierlijke manier stukjes mango en watermeloen gelegd en verder was er geperst sinaasappelsap.
Op dat moment had ik even zoiets van:” nu begrijp ik waarom mensen die hier wonen niet meer terug willen”.
Trouwens nu ik dit aan het typen ben, wordt mij gevraagd of ik juice wil. Ik zeg overal maar ja op en wat krijg ik? Een glaasje juice van mango, watermeloen en rode meloen in de blender gemaakt. Heerlijk!! De blender was een wens van haar, want daar werkt ze heel veel mee.

Vrijdag hadden we afgesproken om rond 18.30 uur te eten en we begonnen met een paddestoelensoep en aansluitend rendang daging en diverse groentes in een overheerlijk saus. Diverse soorten zelf gebakken kroepoek, eigen gemaakte sambal en natuurlijk nasi putih( witte rijst). Of te wel een echte Indonesische maaltijd. Aansluitend weer ons fruithapje op een bordje. Als wij niet gezond worden, dan weet ik het niet. Na het eten wordt er nog door haar afgewassen en de keuken gedweild en dan gaat ze zo tegen 20.00 uur naar huis.

Een foto van onze dis heb ik nog niet gemaakt, omdat ik dat nog niet zo gepast vond, maar die komt zeker nog wel.


Tiwi (zie foto hierboven toen ze nog niet ziek was, ze heeft inmiddels 7 kilo verloren) moet zich elke maandag bij de internist melden, dus vandaag ook weer en morgen zal ik haar weer bellen. We hebben besloten haar deze maand nog gewoon door te betalen en dan per 1 november te stoppen met betalen van haar salaris. We hebben haar laten weten dat als ze weer beter is, we haar met open armen verwelkomen. Daarmee geven we ook aan, dat we haar plekje vrij houden. Wat we met de medische kosten gaan doen, weten we nog niet. Ik heb Carol en Margriet gevraagd, hoe zij het zouden doen en beiden kwamen afzonderlijk met dit advies. Beiden wonen al meer dan 10 jaar in Indonesië, maar hadden dit nog nooit meegemaakt.

Yayah doet nu ook het pembantu werk erbij en heeft het daardoor toch wel heel erg druk. Eerst dacht ik 2 dames voor het werk is wel veel, maar nu blijkt dat als ze dus ook het koken en de keuken doet en allerlei andere dingen zoals voorraad en boodschappen, dan zullen ze straks allebei voldoende werk hebben.

Met Yayah hebben we zeker ook een gouden troef in huis.