Tiwi en ......

Gelukkig gaat het met Tiwi weer de goede kant op. Ze is nog steeds thuis en blijft dat ook tot wij weer terug uit Nederland komen. We hebben onder tussen zo rond de 600.000 Rp (€ 45,00) aan dokters- en internistenrekeningen betaald.

Aan de hand van de medicijnen heb ik de conclusie getrokken, dat ze een maagzweer heeft. Nou heeft ze een hele spannende periode achter de rug, want het is volgens mij heel erg voor deze mensen, om afscheid te moeten nemen van je werkgever waar je 6 jaar lang met plezier voor gewerkt hebt.
Daarnaast zitten ze ook nog de hele tijd in spanning of ze na het vertrek van hun werkgever wel weer werk hebben en zo ja bij wie. De pembantu's die bij een buitenlander en dan vooral voor niet-Aziaten werken hebben een "goed" inkomen en zijn thuis de kostwinner.
Nou zeg ik wel dat het voor het personeel erg is als de werkgever weggaat, maar ik krijg nu al tranen in mijn ogen, als ik er aan denk, dat ik afscheid van Agus moet nemen en eigenlijk geldt dat ook al voor Tiwi.
Nou is Agus ook wel een heel bijzondere jongen, want menig vrouwelijke expat die bij mij in de auto zit, zegt waar heb je die in godsnaam vandaan. Hij is gewoon zo gemanierd, lief, attent en zorgzaam, dat dat heel erg opvalt. Daarnaast rijdt hij als de beste. Het is dan ook mijn Agus.

Wat je dan ook wil als je als expat weggaat, is dat deze mensen weer een goede werkgever krijgen en dat je met een gerust hart terug naar huis kan gaan. Zo ook Margriet en Ton die gaan half november definitief terug naar Nederland en hebben een pembantu en een kokkie. We hadden even met hen afgesproken, dat we zouden kijken hoe het ziekteproces zich bij Tiwi zou ontwikkelen, anders zouden we hun pembantu over willen nemen. Nu gaat het met Tiwi gelukkig de goede kant op, dus zij moeten nog zorgen dat hun pembantu onderdak krijgt.

Hun kokkie daarentegen heeft een nieuwe werkgever gevonden en raad eens wie? Juist ja, wij!!!. Na veel overwegingen en afwegingen hebben we toch maar weer een sollicitatiegesprek gevoerd met Ibu Yayah. Een kokkie die zo geweldig kan koken, iets wat we al 2 x hebben mogen ervaren bij Margriet en Ton, dat je het idee hebt, dat je in een heel goed restaurant eet.

Waarom er nog een personeelslid erbij zou je zeggen. Nou we hebben nu al 3 keer meegemaakt, dat we te pas en te onpas zonder pembantu kunnen komen te zitten en dat is een vervelende situatie. Nu deden de pembantu's van Margriet mijn was, als ik zonder pembantu zat, maar Margriet is straks weg en dan heb ik een probleem. Daarnaast is het hier ook nodig dat eigenlijk dagelijks het huis aangeveegd en gedweild moet worden, dit omdat er door het droge klimaat ontzettend veel stof en fijn zand elke dag binnenkomt.
Ibu Yayah helpt de pembantu van Margriet nu ook. Ze heeft een hekel aan niets doen, dus bij ons zal ze ook samen met Tiwi gaan werken. Als Tiwi nu weer een keer uitvalt, dan heb ik in ieder geval Yayah achter de hand.

Verder is het koken hier toch wel iets anders dan bij ons in Nederland en dat begint al met de groenten, die moeten allemaal heel erg goed gewassen worden en natuurlijk niet met het stromend water uit de kraan.
De bloemkolen en de broccolie moeten hier nog in het zoute water gelegd worden net zoals in oma's tijd, om de rupsen en andere diertjes er uit te krijgen. Het aanrecht is op Indonesische hoogte en dat is niet echt bepaald geweldig voor onze ruggen.
De kant en klaar maaltijden die we in Nederland overal kunnen vinden, moeten hier nog uitgevonden worden. De voorgewassen en gesneden groenten beperken zich tot doperwtjes en worteltjes of een mix hiervan. Een magnetron is hier dan ook niet nodig, want ik zou niet weten wat je er in zou moeten doen.
Al met al hebben we nu toch het idee, dat we er goed aan gedaan hebben om met Ibu Yayah in zee te gaan en hopelijk kunnen die 2 dames straks heel goed met elkaar over weg. Wel weer voor de zekerheid een proeftijd van 2 maanden afgesproken.
De pembantu genaamd Elly, die ik nu even tijdelijk heb, is weer een heel andere vrouw dan Tiwi. Heel nadrukkelijk aanwezig, nieuwsgierig en begon al direct te zeggen dat ze geld nodig had. Ze heeft 2 dochtertjes: 8 jaar en 6 maanden oud. Haar man heeft sinds een maand geen werk meer. Nu hebben we, nadat we ons Australisch geld kwijt zijn geraakt, wat na lang nadenken ongeveer 230 aus dollar (€ 130,00) was, maar een kluisje aangeschaft. Deze wordt dan ook dezer dagen veelvuldig gebruikt, want we zullen Elly niet in de verleiding brengen.

Volgende week is het Idul Fitri, einde van de Ramadan en dan is het hier feest, in die zin dat iedereen terug naar zijn kampong gaat om zijn familie te bezoeken. Er vindt dus een ware landverhuizing plaats. Mensen zitten dagen of halve dagen in een bus om van west Java naar oost Java te komen. Het is dan ook gebruikelijk dat de mensen een extra maandsalaris krijgen en nog een extraatje. We hebben voor iedereen een grote blikken bus vol met koekjes gekocht iets wat hier gebruikelijk is, een zak rijst en verder zullen ze dan nog een extra loonzakje krijgen.

Wij zelf gaan a.s. woensdag ook naar huis, ook om familie en vrienden weer te ontmoeten en te kijken hoe het in Den Bosch er nu uitziet. Wij hebben er ontzettend veel zin in.
Het enige waar we ons nog even zorgen over maken is de rit naar het vliegveld. Het is hier Ramadan en dus geen eten en drinken. De vorige keer toen ik Henk en Jacqueline naar het vliegveld bracht, had Agus het erg zwaar en was het een zeer enerverende rit.
Ze hebben allemaal zo rond 14.00 uur er al last van dat ze duf worden en er niet helemaal meer bij zijn. Wij zelf kunnen Agus wel wakker houden en zeggen dat hij niet zo hard mag rijden, maar om ons heen rijden er nog honderden mensen die niets gegeten en gedronken hebben. Daarnaast is het als het geen Ramadan is, al een hele beproeving, m.a.w. we zullen nu helemaal heel erg blij zijn, als we heelhuids op het vliegveld van Jakarta staan. Nederland we komen er aan!!!