De gezondheidszorg in Indonesië.

Agus is weer beter. Hij heeft woensdagavond in het ziekenhuis aan 2 infusen gelegen in elke arm 1. Dit is een veel voorkomend verschijnsel hier in Indonesië en volgens mij is het gewoon een tekort aan voedingsstoffen en mineralen. Door de Ramadan leveren ze natuurlijk ontzettend veel in en blijven ze zoals Agus doet gewoon doorwerken. Daarna dan nog met de Idul Fitri de zeer vermoeiende reis (9 uur durende busreis met een oude overvolle bus over soms slechte wegen) naar de kampung van zijn vrouw.

Hij moest van de dokter 2 dagen in het ziekenhuis blijven om volstrekte rust te houden, maar hij heeft blijkbaar de dokter kunnen overtuigen, dat hij dat thuis wel zou doen en is dus woensdagnacht nog naar huis gegaan. Donderdag meldde hij ons dat hij vrijdag weer kon werken. Zonder dat wij wisten wat hij had en wat ze met hem gedaan hadden, hadden wij hem zelf al gezegd, dat hij niet eerder dan maandag weer mocht komen werken en dat hij moest rusten.
Maandag liet hij mij al zijn medicatie en rekeningen zien en ook het briefje van de dokter, dat hij 2 dagen moest rusten.
Het mag duidelijk zijn, dat hij van mij toch behoorlijk op zijn donder heeft gehad, omdat hij niet naar dit soort dingen luistert en wij en zijn gezin er niets aan hebben dat hij zich voortdurend niet goed voelt. Hij maakte zich zorgen dat Bapak niet naar kantoor kon of naar Jakarta, op zich natuurlijk heel erg lief, maar gezondheid gaat voor.

Daarna heb ik Agus ook Tiwi weer laten bellen en daar kwam nog veel slechter nieuws vandaan. Ze schijnt kanker te hebben. Dit was voor mij een enorme dreun in mijn gezicht en ik had het dan daarna ook behoorlijk gehad. Gelukkig had ik een afspraak met Carol om te gaan golfen en wat was ik blij dat ik even 5 uur iets anders kon doen dan zitten piekeren over Tiwi en mijn pembantu's. Hoewel ik maar weinig ballen goed geslagen heb, was ik er toch even uit.

Dinsdag was ik weer in staat om met Agus te praten over waar Tiwi kanker had en hoe verder. Ik kreeg van Agus uitgelegd hoe kindjes geboren worden en daar had het mee te maken. Ik denk dus dat het de baarmoeder is. Het was nog niet zeker of ze geopereerd kon worden. Ik had Carol natuurlijk vertelt over wat ik te horen had gekregen en die vond het maar raar want haar pembantu had Tiwi 2 dagen daarvoor (zaterdag dus) gebeld en toen had ze niets gezegd. Dus om meer duidelijkheid te krijgen heeft Carol haar pembantu dinsdagmiddag naar Tiwi gestuurd om te vragen of ze kanker had. Op een gegeven moment moet je het op zo'n manier doen, anders zijn we over 2 jaar nog bezig. Die kwam weer terug met dat het haar lever was en dat ze 2 dokters had en de 1 zei van wel kanker en de ander van niet. Voor zover Carol begreep hadden ze alleen maar bloed geprikt en op basis daarvan deze conclusies getrokken.

Al met al weten we nog niks, alleen dat ze steeds magerder en zwakker wordt en veel slaapt en moe is.
Ik heb Carol gevraagd Jutta op de hoogte van alles te stellen om te kijken of we eventueel met hen de kosten kunnen delen. Beter maken kunnen we Tiwi niet, maar haar de medische faciliteiten aanbieden in de vorm van het betalen van de rekeningen kunnen we wel. Ze is gewoon een ontzettend lieve vrouw(45 jaar) en ze is het waard om er voor te zorgen, dat ze die medische behandelingen krijgt, die ze moet hebben.
Dit nu weer meemakend, moeten wij ons in Nederland toch goed realiseren, dat we het maar goed hebben met onze gezondheidszorg. Ik vraag me dus ook af, hoeveel mensen er hier sterven, om de doodeenvoudige reden dat ze het geld niet hebben om naar een dokter of ziekenhuis te gaan.

Jutta heeft in tussen ook al gemaild, dat ze mee wil betalen. Ze bevestigde nog een keer dat Tiwi 6 jaar bij haar had gewerkt en maar 3 dagen ziek was geweest. Ook haar man, die hier nog steeds in Bandung is, heeft geprobeerd te achterhalen, wat er nu aan de hand is bij een goede vriend van Tiwi en die is er ook niet achter gekomen hoe het zit. Het is ontzettend frustrerend, dat je niet die informatie kan krijgen, die je wilt hebben. Het komt omdat de mensen gewoon te verlegen en schuw zijn om jou als blanke daar mee te belasten. Als je vraagt hoe het met ze gaat, zullen ze altijd zeggen: "baik( goed)".

Daarnaast kwam Carol ook nog met de opmerking, dat ze misschien wel verkeerde medicatie krijgt en daardoor misschien nog wel zieker wordt, dan dat ze is. De doktoren geven hier heel gauw maar meerdere soorten medicijnen voor de zekerheid. Dat verklaart dan ook het feit, dat als ze naar de dokter gaan, met handen vol verschillende medicijnen bij mij terug komen. Waarschijnlijk willen de heren doktoren hier ook geen gezichtsverlies lijden, door er naast te zitten met hun diagnose. Dit zit zo ingebakken in hun cultuur, af en toe gewoon eng.

Yayah heeft een schoondochter en die wil graag werken, dus Yayah heeft gevraagd of die dan zolang Tiwi ziek is, hier mag komen werken. Ze zullen dan samen het pembantu werk doen en Yayah natuurlijk ook koken. Ze wil haar schoondochter Lilis geheten, dan wegwijs maken in het pembantu werk. Dus morgen als Theo weer terug is uit India, krijgen we ons zoveelste sollicitatiegesprek en de zesde pembantu zal dan ongetwijfeld maandag beginnen.