Diefstal van ons water.

Ons waterprobleem is opgelost. Agus is vorige week, nadat hij 3 keer naar het hotel gebeld had voor ons water, heel erg boos naar het hotel toegegaan. Dit is voor een Indonesiër een hele stap, want boos worden doe je niet als Indonesiër. Hij was echt heel erg kwaad en heeft de grote baas te spreken gevraagd. Deze heeft hij eens voor gerekend hoeveel dagen wij al zonder water zaten(5) en gemeld dat hij al 3 keer gebeld had.

Grote baas, de serviceman erbij gehaald en deze had het nog niet echt nodig gevonden om te komen kijken. Dus deze kreeg weer op zijn donder van de grote baas. De grote baas beloofde Agus dat de serviceman direct zou komen. Nou is direct komen in Indonesië niet mogelijk, waarom is mij nog steeds niet duidelijk, maar het is zo. Dus de serviceman kwam na een goed half uur (hij moet van de achterkant van ons huis komen). Hij begon met het nakijken van onze waterpomp. Deze pomp zuigt het water aan vanuit de leiding die van het hotel komt. Goed na de hele pomp uit elkaar gehad te hebben, kwam hij erachter dat het niet aan de pomp lag. Wij wisten allang dat het daar niet aan lag, maar dat kun je zeggen of niet, ze luisteren niet. Ze gaan toch via hun eigen denkwijze te werk. Dus je gaat daar rustig bij zitten en houdt goed in de gaten, dat ze uiteindelijk daar gaan kijken waar jij denkt dat de fout zit.

De leiding van het hotel loopt achter ons huis, dus eindelijk besloot hij daar maar eens te kijken. Gelukkig, want daar was het volgens ons te doen. Oké hij is achter onze grote muur en begint tegen Agus en Attie, die aan de andere kant van de muur staan, enthousiast in het Indonesisch te brabbelen. Ik ken ze ondertussen goed genoeg, dat ik dan weet, dat er iets niet pluis is. Verder hou ik dan ook nauwlettend de gezichten van Attie en Agus in de gaten, want die zijn inmiddels open boeken voor mij geworden.

Ik vraag aan Attie wat er aan de hand is en die zegt heel schuw: " Tidak(niets) Ibu". Oké ik moet het dus anders vragen en wel met mijn liefste en meest gerustellende gezicht die ik heb: "Attie tidak apa apa ( het geeft niet) you can tell me". Heel timide komt er dan uit:"Very naughty, Ibu" "Oké Attie, tell me please?"

Nou om het kort te maken, schuin achter ons huis zijn ze een huis aan het bouwen en meestal "wonen" de werklui op de bouw. Ze hebben bij de bouw een openbare douche gemaakt met een stuk zeil eromheen. En van wie hebben ze het water geleend(gestolen), juist ja: van ons!!

De serviceman van het hotel heeft de verbinding naar de douche verbroken en heeft ons weer op de leiding aangesloten.

Na overleg met Agus en Attie heb ik de man een tip gegeven van 20000 Rupiah (€ 1,40). Wij konden na 5 dagen eindelijk weer douchen.

Ondertussen hebben Agus en Attie ons waterreservoir in de grond voor de derde keer helemaal schoongemaakt. Wat de Indonesiërs heel erg goed kunnen is zo zitten zoals Agus doet. Dat kunnen ze echt uren volhouden. Dubbelklik op de foto's om ze groter te maken. Attie wilde weer niet op de foto.