Bandung Expat Golfclub.

Zoals jullie allemaal wel weten, zijn we allebei hele grote golffanaten. Nu eindelijk alles een beetje op orde is, kunnen we ons daar dan ook volop mee bezig houden in de weekenden. We hebben ondertussen al een drietal golfbanen verkend. Zondag waren we net een greenfee aan het kopen bij de bali van Bandung Indah Golfclub, toen Theo daar Bas (een Nederlander) tegenkwam, die hij door het werk hier al ontmoet had. Van Mike hoorde Theo dat deze een clubje van buitenlanders heeft, genaamd de Bandung Expat Golfclub en dat die elke maand een wedstrijd organiseerden op verschillende banen. Nou precies iets voor ons.

Aangezien (en waarom verbaast ons dat niet meer) Theo zijn telefoon het na 1,5 maand begeven had en het nummer van Bas daar in zat, had hij Bas nog niet kunnen bellen. Toevallig lopen we hem dus tegen het lijf en mogen we nog deelnemen aan de wedstrijd die ze georganiseerd hadden. Er was 1 dame (Carol) bij en die was erg blij, dat er weer een dame aan het clubje toegevoegd werd. Volgens mij zijn we nu in totaal met 3 dames 1 Engelse, 1 Indonesische en 1 Nederlandse.
De heren zijn met een veel grotere groep bestaande uit Duitsers, een Zwitser, 2 Nederlanders(nu met Theo 3), 1 Deen, een aantal Engelsen, 1 Indiër en volgens mij nog een Australiër.

De golfbaan ligt naast een grote luchtmachtbasis en toen wij aan het golfen waren vond de legerleiding dat er geoefend moest worden. Er werden bommen tot ontploffing gebracht en met mitrailleurs geschoten. De militairen moesten door het water heen waden met het geweer omhoog. (Dat water is zo ontzettend smerig daar laat je nog geen hond in zwemmen, bij wijze van spreken.) Als ze dat niet snel genoeg deden, kregen ze slaag met een stuk waterslang. Ik weet niet of onze mariniers dat ook krijgen, ik hoop voor ze van niet. Op een gegeven moment liepen ze gewoon op de golfbaan met het geweer in de aanslag en waren daar oorlogje aan het voeren. Wij maar hopen dat het in ieder geval geen echte kogels waren.

Gevolg van de ontmoeting met Carol is, dat ik nu in het expatcircuut terecht gekomen ben: dinsdag gegolfd met een Koreaanse (NSoon) en Carol en een Amerikaan (Steve), woensdag lunchen met een grote damesgroep, verder kon ik nog deelnemen aan een wandelclubje op donderdag en werd er nog gemountainbiked. Die laatste 2 dingen heb ik maar afgeslagen, omdat ik mezelf ook al lid heb gemaakt van een fitness club hier. En eerlijk gezegd ik vind die laatste 2 onderdelen ook niet zo leuk.
Daarnaast ook alle dagen met die dames optrekken lijkt me ook niet zo'n goed idee. Uit alles blijkt dat er in Bandung maar heel weinig buitenlanders zijn, als we de Koreanen niet meetellen. Voor wat betreft het aantal Nederlanders zijn dat er misschien 10 in totaal op een populatie van 2 miljoen mensen(speld in een hooiberg). Gelukkig gaan we allemaal naar dezelfde winkels. Voordat de crisis hier uitbrak in 1998 waren er rond de 200 Nederlanders. Dus mijn kennissen kring zal nu bestaan uit Engelsen, Koreanen en Japanners, Chinezen, Denen, Amerikanen en een paar Nederlanders voor wat betreft de buitenlanders.
Nog even een update van hoe het hier gaat:

• Telefoon Theo rusak.
• Internet rusak al meer dan een week.
• Een hele middag geen electriciteit.
• Al vanaf zaterdag geen of weinig water.

Agus heeft diverse malen naar het hotel gebeld waar wij het water vandaan krijgen, maar tot vanmorgen geen respons. Het is steeds heel spannend of we de toiletten nog door kunnen trekken. Gelukkig hebben we er 3. We hebben Agus verboden de auto met de waterslang te wassen en Attie mag niet meer wassen en spaarzaam poetsen.

De office van Vialis heeft maandagmiddag de hele middag geen stroom gehad en dinsdagmiddag had ons huis geen stroom. Wat doen ze in Indonesie als ze een tekort aan electriciteit hebben, dan sluiten ze iedere dag een wijk af van de stroomvoorziening en dat dan gedurende 4 à 5 uur.

Dit zijn dingen daar beginnen we onderhand al wel aan te wennen, maar soms verlang je dan terug naar die heerlijke douche thuis in Den Bosch.