De tuinman en de maid.

Zowel de tuinman als de maid zorgen de laatste weken voor enige frustratie. De tuinman, omdat hij niet wil doen waar hij voor aangenomen is en de maid omdat ze denkt ons de les te kunnen lezen en haar eigen gang gaat.
PakHandi (tuinman) zorgt er telkens voor dat de voortuin er goed uitziet en dat het gras daar heel goed verzorgd wordt, maar de tuin achter het huis daar heeft hij geen zin in. Gevolg is dat het onkruid vrij spel krijgt en al op diverse plaatsen het gras en een aantal planten verdreven heeft.
Nadat ik tegen Attie gezegd had, dat hij dat ook moest doen, kwam ze bij mij dat hij dat niet wilde doen en dat hij ook vond, dat hij dat niet hoefde te doen. Wat een tuinman dan wel moet doen was mij niet geheel duidelijk, dus na enige moed verzameld te hebben, omdat hij alleen maar Sundanees (dialect) praat en geen Indonesisch, ben ik naar hem toe gestapt en heb hem duidelijk gemaakt dat hij het onkruid moest verwijderen in de achtertuin. Hij ging ermee akkoord, maar niet vandaag dan kwam hij morgen wel terug.
Nou waren ook al om duistere redenen voor mij zijn werkdagen verkort van 2 ochtenden naar 1 ochtend, dus was het een goede zaak dat hij de volgende dag weer terug kwam.
Om het wat kracht bij te zetten en ook om duidelijk te maken dat werken bij een blanke niet altijd oneindig hoeft te zijn, heb ik Attie duidelijk gemaakt, dat als hij het niet ging doen, ik op zoek zou gaan naar een andere tuinman en geloof me die zijn er hier genoeg.
Ze schrok wel van een dergelijke reactie, maar op een gegeven moment komt zo'n reactie vanzelf boven dwarrelen, zeker als je in een paar weken tijd de hele tijd deze mensen maar moet aansturen als kleine kinderen.
Ze zijn echt hun grenzen aan het zoeken en de kwaliteit die ze leveren wordt steeds slechter.

Inmiddels is hij begonnen de achtertuin weer te ontginnen en begint het er weer een beetje goed uit te zien en ook werkt hij nu weer 2 ochtenden in de week. Verder hebben we een goot voor ons huis lopen waar de afvoeren van alle huizen in onze straat op uitkomen. Nou hebben ook alle huizen een soort bak bij het huis waar de vuilnis in gegooid wordt, de opening van zo'n bak komt boven de goot uit. Overdag komen er altijd mannen langs die dan in jouw vuilnis gaan zitten porren om te kijken of er nog iets in zit wat zij kunnen gebruiken.
Gevolg is dat het vuilnis in de goot terecht komt, en dit het rioolwater tegenhoudt en het dus gaat stinken en het natuurlijk geen gezonde toestand meer is. Op een gegeven moment komt Attie mij vertellen dat de goot schoongemaakt moet worden, maar dat zij daar niet de aangewezen persoon voor is, omdat het bij de tuin hoort en de tuinman dat dus moet doen.
Lijkt mij inderdaad ook heel plausibel, dus zeg ik tegen haar dat ze dat maar tegen PakHandi moet zeggen. Blijkt dat ze dat al gedaan had, maar ook daarover had hij gezegd, dat hij het niet wilde doen.
Theo zou binnenkort weer thuis komen van een weekje Australië en ik maak met haar de afspraak dat Theo dat dan wel weer met PakHandi zou regelen. Ze zegt, dat ze daar niet langer meer als tolk bij wil functioneren. Waarom niet is mij niet geheel duidelijk, maar ondertussen kunnen wij het ook wel alleen af.
Theo heeft het ondertussen geregeld en als het goed is, wordt de goot vanmorgen schoon gemaakt door PakHandi.

Attie onze maid, is voor mij een groter probleem. Ze denkt af en toe dat ze het hier voor het zeggen heeft en doet gewoon ook dingen die ik haar zelfs expliciet verboden heb. Theo en ik zijn de afgelopen dagen aan het kijken hoe we hier moeten gaan handelen.
Mijn grootste probleem met haar is, dat als ze voor ons kookt zij haar handen niet wast. Gewoon even onder de kraan houden waar sowieso al vervuild water uitkomt. Wij hebben bij alle wastafels en het aanrecht dettol zeep staan die dus de bacteriën in het water moeten doden, maar als je dat niet gebruikt dan schiet het natuurlijk niet op. Nou ben ik in mijn opleiding als diëtiste natuurlijk tot in den treure gewezen op het hygiënisch werken in de keuken, maar dan nog zal iedereen het met mij eens zijn, dat als je van het toilet komt en je gaat met kippenvlees aan de gang je toch heel erg goed je handen moet wassen.

Laat ik nog even iets over het toiletgebruik van de Indonesiërs vertellen. Ze gebruiken geen toiletpapier, ze doen het met water en hun linkerhand, dat is ook de reden dat een Indonesiër je ook nooit iets zal aangeven met zijn linkerhand dat hoort niet zo. Is dat wat hij je wilt aangeven zo groot dat hij het niet alleen met zijn rechterhand kan aangeven, dan geeft hij het met 2 handen op een speciale manier aan jou, soms verontschuldigend dat hij het met links moet doen.

In het begin heb ik haar een aantal dagen gezegd, dat ze haar handen moet wassen met zeep voordat ze met ons eten aan de gang gaat en natuurlijk ook tussentijds. Vooral ook omdat wij bijna dagelijks kippenvlees eten. Ze gaf toen te kennen, dat ze dat allemaal wel wist en dat ze dat altijd deed. Helaas heb ik haar nu de laatste tijd al diverse keren betrapt op het niet wassen van de handen met zeep. Op een gegeven moment zag ik het weer en Theo heeft haar toen gevraagd of ze haar handen met zeep had gewassen. Ze zei toen dat ze dat gedaan had en dat hij zich geen zorgen hoefde te maken, omdat ze dat altijd deed. Laatst betrapte ik haar weer en schrok ze dat ik het zag en ging toen alsnog haar handen wassen met zeep.
Gevolg van dit alles is, dat ik afgelopen week besloten heb zelf weer te gaan koken, omdat ik niet elke keer als een politieagent in de keuken wil gaan staan.

Verder verbieden we haar dingen om te doen en dan doet ze het toch.
Er moest volgens haar een waterslang komen in de achtertuin, ik was van mening dat ze de slang ook van voor konden gebruiken. Ze zei toen dat ze Ibu Asep wel zou vragen, natuurlijk ontevreden over mijn antwoord. Waarop zowel Theo als ik tegen haar zeiden, dit niet te doen. Toen Agus een aantal dingen op ging halen bij Ibu Asep kwam daar ook een waterslang te voorschijn. Toen ik haar er naar vroeg zei ze met een lachend gemeen gezicht: "Ja dat heb ik geregeld bij Ibu Asep". Ik was des duivels, maar dan is mijn Indonesisch nog niet goed genoeg om haar dit duidelijk te maken en doe ik het in het Engels, dan verstaat ze het zogenaamd niet.

Afgelopen week was Agus zijn telefoon verloren en kwam ze mij vertellen dat wij een nieuwe telefoon voor hem moesten kopen. Geloof me hij had van mij 's middags nog een nieuwe telefoon gekregen, had zij mij niet zo directief te kennen gegeven, dat hij een nieuwe telefoon moest krijgen van mij. We hebben het de eerste dagen maar op zijn beloop gelaten. De eerste 2 dagen had hij de telefoon van zijn vrouw bij zich en toen ineens niet meer.
Door met Agus te praten merkte ik dat het kopen van een nieuwe telefoon voor hem een rib uit zijn lijf zou zijn en dus hebben wij maar besloten er toch 1 voor hem te kopen, maar dan "zogenaamd" in bruikleen. Zo hebben we toch een beetje het idee dat Attie niet helemaal haar zin heeft gekregen. Toen Agus hem kreeg begon hij te huilen van dankbaarheid. Totale kosten € 28,00. Die 2 zijn zo ontzettend verschillend.

Afgelopen weekend heb ik met Carol over mijn probleem gesproken en het schijnt dat ze Attie kent. Attie heeft bij Marisha een Australische gewerkt en die is helemaal in de stress geraakt van haar. Ze had dezelfde problemen met haar gehad, die ik nu ook heb en heeft haar op een gegeven moment de deur gewezen. Iets waarvan ze later zei, dat ze dat zeker een jaar eerder had moeten doen. Zover wil ik het niet laten komen, dus Carol is aan het kijken of ze een andere pembantu voor mij kan vinden en ik ga kijken hoe ik Attie de komende tijd zo kan laten werken dat ik niet gestresst in mijn eigen huis rondloop.