Perikelen rond het huis.

Een huis huren in Indonesië is totaal anders dan in Nederland. Het huis dat je wilt huren, wordt eerst aan je wensen aangepast en dan ga je over tot het tekenen van het huurcontract. Nu worden alle veranderingen die gedaan moeten worden niet klakkeloos door de eigenaar geaccepteerd. Gelukkig werd er over het bekleden van de meubels niet moeilijk gedaan en ik mocht zelfs zelf de stof uitzoeken. Even was daar nog een kink in de kabel, want er bleek niet genoeg stof te zijn voor de 2 banken en de fauteuil, dus ik zou nieuwe uit moeten zoeken. Tine komt dan weer om de hoek en zorgt dat de desbetreffende stof uit een ander filiaal gehaald gaat worden. Op dit soort dingen komen de Indonesiërs zelf vaak niet, daar heb ik al meer voorbeelden van. Bekleding is dus geregeld.
Het gasfornuis dat we nieuw krijgen, krijgen we pas als het contract getekend is en de eigenaar het geld gekregen heeft. Je moet de huur voor een heel jaar in het voren betalen. Dus afwachten maar.

Dan het schilderwerk!!! Het plafond in de masterbedroom zou in ieder geval geschilderd moeten worden. Tine had mij vorige week al verteld, dat het plafond geschilderd was. Toen wij er zaterdag samen met haar waren, bleek dat er nog niets geschilderd was. Tine zei dat het geschilderd was. Ik heb toen gevraagd wat voor verf ze hier gebruiken, want dan zou het resultaat 0,0 zijn. Het mannetje er bij gehaald, die op het moment voor het huis zorgt. We hadden nog zo gevraagd hem niets te laten doen, want we hadden al een beetje voorzien dat het dan niets zou worden.
Het is een ontzettend klein mannetje, met heel vieze kleertjes en blote voeten. Als hij tussen Theo en mij door moet lopen, dan buigt hij helemaal voorover minimaal onder een hoek van 90 graden, bijna met zijn neus boven de grond, met zijn hoofd schuin omhoog wisselend naar Theo en mij kijkend met een heel brede lach. Door die lach krijg je zijn 2 bruine tanden te zien die schots en scheef in zijn mond staan . Elke keer als dit gebeurd moet ik echt mijn best doen om niet te lachen, want het is een heel komisch gezicht. Aan de andere kant natuurlijk erg dat mensen zo ontzettend nederig naar jou reageren. Je hebt dan ook de neiging om hem rechtop te zetten, maar aanraken vind ik niet zo aanlokkelijk gezien zijn vieze kleren.
Tine aan hem gevraagd of hij het plafond geverfd heeft en hij met een glashard gezicht zeggen dat hij dat gedaan heeft, maar dat het plafond lek is en dat het er weer doorheen gekomen is. Dus Tine tegen mij het plafond is lek, Theo en ik kijken elkaar aan en denken allebei dan hebben we een groter probleem. Gauw genoeg weten we allebei dat hier gelogen wordt, want het plafond zag er werkelijk exact hetzelfde uit als de vorige keren. Door nog een betere inspectie van het plafond, zag ik nog overal spinnenwebben zitten over het hele plafond. Dus zeg ik tegen Tine kunnen ze hier in Indonesië om alle spinnenwebben heen verfen, dat vind ik toch ontzettend knap. Hoe doen jullie dat?
Tine en ook haar dochter hadden op dat moment ook door, dat ze door het mannetje beetgenomen werden en dat hij nog nooit een roller tegen dat plafond gehouden had. Toen ontstond er een discussie tussen Tine en het mannetje, die voor ons helemaal niet meer te volgen was, maar die door het komische toedoen van het mannetje bij zowel Theo als bij mij voor een enorme slappe lach zorgde. De dochter van Tine die wel de discussie kon volgen, maar bij ons de tranen over de wangen zag rollen moest ook om het tafereel lachen en zij en Theo liepen de kamer maar uit om bij te komen. Nadat Tine en het mannetje uitgerateld waren, zei Tine tegen mij dat hij het plafond niet geverfd had, omdat de stok aan de roller te kort was.
Dit is dus nu Indonesië, ze gaan eerst van alles verzinnen en in onze ogen glashard liegen, om zelf hun trots niet te moeten verliezen, doordat ze iets niet hebben kunnen doen. Uiteindelijk krijgt de stok ook nog de schuld. Dit zal echt niet de laatste keer zijn, dat we zoiets meemaken.
By the way: ze hebben hier wel trappen hoor, zelfs in het huis!!

Hoera!!! We hebben een kokkie/maid.

Tine de "makelaar" (de huizen die ze aanbiedt zijn veelal van vriendinnen) had ook nog een kokkie/maid voor ons. Dit was iemand die heel goed kon koken en ook wilde poetsen. Niet alle kokkies willen ook poetsen en dan moet je dus naast een kokkie ook een maid hebben. Daarnaast was ze heel betrouwbaar en dat was natuurlijk wel het belangrijkste.

Dus hebben we weer een sollicitatiegesprek moeten voeren. We hebben Attie aangenomen, want we hadden een goed gevoel bij haar. Ze had al bij heel veel expatriates gewerkt en vooral bij Europeanen dus van hygiëne is ze helemaal op de hoogte. Volgens Tine kan ze heel goed poetsen en toen Attie met ons door het huis liep zei ze dat ze alles met vinaigre schoon zal maken en dan zou het brandschoon worden. Ik rook de azijnlucht al.

Ze komt van het platteland van Java, heeft geen man en heeft een dochter die getrouwd is. Ze vertelde nog dat haar dochter een Arabische achternaam heeft. Ik denk niet dat we willen weten hoe dit komt. Over het geld zei ze, dat ze eerst kwam werken en dat wij dan maar moesten beslissen hoeveel wij vonden dat ze waard was. Bettie, haar zus werkt ook bij mensen in Bandung en voor Attie was het belangrijkste, dat Bettie van tijd tot tijd bij haar op bezoek mocht komen.

Ze komt dus bij ons inwonen en we hebben ook de personeelsverblijven(alleen het keukentje) moeten inspecteren en daarvan heb ik echt gezegd, dat die er niet uitziet en dat dat verbeterd moet worden. Terwijl Attie zei dat maak ik allemaal wel schoon. Ik vind, dat deze mensen op z'n minst een beetje schoon en menselijk moeten kunnen wonen, voorzover je dat in dit geval zo kunt noemen.

Nu hebben we gisteren opnieuw naar de vertrekken gekeken, want de vorige keer mochten we niet in het kamertje kijken waar Attie zou moeten verblijven, omdat die nog bewoond was. Er lag een vieze matras op de grond, die ik zelfs nog met handschoenen aan niet zou aanpakken. Geen dekens of lakens alleen een zeer vieze matras. Verder stond er nog iets van een kastje.

Ik heb Tine verteld, dat dat niet kon en dat daar een fatsoenlijk bed met een nieuwe matras moest komen. Eigenaar weer gebeld en die gaf als antwoord, dat het kamertje (hokje) te klein was voor een standaard bed (190/200 m) en dat dat dus niet kon.
Tine heeft haar toen het adres gegeven van iemand, die bedden en matrassen op maat kan maken. Soms is het zeer aangrijpend, hoe ze hier met hun personeel omgaan.
Wij hebben nu tegen elkaar gezegd, dat als Attie maandag komt en dat bed is er nog niet, ze zolang maar op een bed in ons huis moet gaan slapen. Dit zal wel not done zijn, maar af en toe willen we ons gewoon niet aanpassen. Wij hebben echt de laatste tijd het gevoel, dat hier gewoon sprake is van een veredelde slavernij.
Verder was er aan het keukentje van de maid nog niets gedaan en zag het er nog net zo uit als de vorige keer en neem van mij aan dat het echt goor is. Er is ons weer beloofd dat het opgeknapt zal gaan worden, maar mocht dit niet het geval zijn dan zullen wij zelf actie gaan ondernemen. Een gootsteen waarvan de afvoer al zeer lange tijd lek is. Kastjes die verrot zijn en een soort aanrecht van beton wat aan alle kanten kapot is. Een grotere bacteriënbron kun je je niet bedenken bij deze temperaturen.

Wij hebben in ieder geval een kokkie/maid, waar we toch de komende 2 jaar goed voor willen zorgen. Landsgebruiken natuurlijk wel in acht nemende, maar toch ook wel rekening houdend met onze eigen gevoelens.

Ongemakkelijk met film van Wilders

Vanmorgen al een artikel op de voorpagina van de Jakarta Post: “Indonesia, home to the world largest Muslim population, (…) condemned a film by controversial Dutch lawmaker Geert Wilders that claims the Koran incites violence, and urged the Dutch parliament to take actions against Wilders”. De Indonesische regering reageert verder: “The content of Fitna is misleading and full of racism, and we consider its production as an irresponsible action under the blanket of freedom of the press”. Binnenin een verslag van de reacties uit de hele wereld op de film. Er wordt hier heel duidelijk vermeld dat dit niet het standpunt is van de Nederlandse regering of van de Nederlanders in het algemeen. Van Balkenende wordt keurig geciteerd dat de regering de poging om de Islam te koppelen aan geweld ten sterkste afwijst en de film beledigend is.

Wij hebben de afgelopen weken alleen maar een uiterst tolerante maatschappij meegemaakt. Hier leven de moslims, christenen en hindoestanen zéér vreedzaam met elkaar. Er is hier niets extreems aan de islam. Rond de Pasen was dat goed merkbaar. Donderdag voor Pasen was de geboortedag van Mohammed, en daarmee een officiële vrije dag. Vrijdag was het Goede Vrijdag, en dus ook een officiële vrije dag. Op zondag was er hier voor alle (!) kinderen in het hotel een activiteit georganiseerd: eieren zoeken. En de ouders deden allemaal volop mee!

En ach, je hoort de imam, die vijf keer per dag het gebed via de luidsprekers uitspreekt, ook al niet meer. In Nederland hoor je op sommige plaatsen de kerkklokken 48 keer per dag.

Wij voelen ons nu toch wel een beetje ongemakkelijk. Hoe gaat men hier reageren in de dagelijkse omgang? Het gevoel bekruipt je dat je hiervoor nu door iedereen aangekeken wordt. Laten we maar hopen dat dat alleen maar ons gevoel is....

Schat van een man.

Hoezo, Theo een schat van een man. Eerst zorgt hij ervoor dat ik in Indonesie beland, om dan vervolgens mij hier maar een hele week alleen achter te laten in het hotel en zelf naar Australie te gaan. Wees gerust, het gaat nog steeds goed hoor!! Dinsdag 1 april kennen we elkaar 30 jaar!!!

Voor het werk is Theo deze week in Melbourne om te kijken of Vialis mee kan doen aan een tender, wederom voor het openbaar vervoer. Wederom met een Franse partner.

Al vanaf maandag had men hier in het hotel door, dat Bapak Theo er niet was en vonden ze het nogal wat, dat ik helemaal alleen achter gebleven was. Vanaf dinsdag word ik 's avonds gebeld, dat het buffet klaar staat en dat ik verwacht word. Als ik dan aan tafel gebracht word (wat deze week ook voor het eerst door de manager van het restaurant gedaan wordt), wordt voor de zoveelste keer aan mij gevraagd, wanneer Bapak Theo terugkomt en waar hij is. Eén van de obers heeft maandag tegen mij gezegd, dat hij mijn beschermheer zal zijn deze week. Hij is zo iel en klein, dat als ik volgens mij heel hard zou blazen hij om zal vallen, maar het is natuurlijk wel heel lief.
De menukaart hoeven ze mij niet meer te geven, want die heb ik al sneller uit mijn hoofd geleerd, dan mijn Indonesisch. Het mag duidelijk zijn, dat het tijd wordt, dat we ons huis gaan betrekken. Het is een schitterend hotel met schatten van mensen en we worden aan alle kanten in de watten gelegd, maar toch eigen haard is goud waard.

Vanaf 1 april krijgen we het huis. Ze zijn het nu aan het poetsen en schilderen en we krijgen een nieuw fornuis!!!.
Gisteren met Tine (dat is de makelaar en soms denk ik wel de burgemeester van Bandung) op stap geweest om beddegoed uit te zoeken en nieuwe bekleding voor alle meubels in het huis. De lakens en de dekbedovertrekken koop je niet in een winkel, nee dan ga je naar een illustere wijk met een Indonesisch bouwsel en dat is dan een stoffenfabriek. Daar maken ze lakens en dekbedovertrekken. Je zoekt de stof en het motief uit en ik heb mij laten vertellen dat ik volgende week een dubbel paar lakens van mijn keuze heb. Ik heb in alles een beetje rekening gehouden met de kleur, want het is al een heel klinisch huis waar kleur ontbreekt.
Er heeft een Australische familie met kinderen in gezeten en die hebben nogal flink huis gehouden. Vandaar dat alles vernieuwd moet worden. Ik blij dat we ons appartement niet verhuurd hebben. De verhuurder was heel blij met ons, Nederlanders en geen kinderen in huis. De Nederlanders en de Duitsers zijn hier heel geliefd als huurders. Ik heb ook gezegd, dat als ze het nu mooi opknappen het er over 2 jaar nog zo zal uitzien. Natuurlijk ook een beetje in de hoop dat ze hun best doen.

Anders dan Nederland

We zijn er nog maar even en dan hoor, zie en lees je al zoveel dingen dat je denkt dat moet ik toch op de blog zetten.

De volgende dingen uit de krant:
-Het geld wat de Goverments krijgen voor projecten om Aids te bestrijden worden door de meesten gebruikt voor de aanstaande verkiezingen, terwijl het Aids probleem hier in rap tempo groter wordt. Er is hier een Nederlandse internist door het Radboud ziekenhuis gestationeerd voor een project om Aids te bestrijden en dan gebruiken ze zelf het geld voor de verkiezingscampagnes. Aids is hier bijna niet bespreekbaar, vanwege de moslimcultuur, maar ook omdat je je familie er mee te schande maakt. Het zal dan ook in de meeste gevallen verzwegen worden.

-De Indonesische vliegtuigmaatschappijen hebben sinds kort besloten hun vliegtuigen zo vol te tanken, dat ze net voldoende hebben voor de vlucht die ze moeten maken, daarbij nog wel rekening houdend met een emergency case. De reden hiervan is de hoge brandstofprijs. Van de IATA mag er geen enkel Indonesisch vliegtuig boven Europa vliegen, maar als je dit leest dan is dat ook wel begrijpelijk.

-Als je leest dat er in Indonesie 5 kindjes van de honger gestorven zijn, en zelf in het hotel elke dag ziet hoeveel eten er weggegooid wordt, dan is dat toch wel heel schrijnend.

-De maid van een collega van Theo kreeg bericht van haar vader vanuit haar dorp, dat ze weer thuis moest komen, want haar vader wilde haar uithuwelijken. Ondanks het feit dat de maid zelf niet wilde vertrekken, ging ze toch. Vaders wil is wet.

-De chauffeur van een andere collega is al een aantal jaren bij hem in dienst en pas 2 weken geleden kwam hij er bij toeval achter, dat de chauffeur geen letter kon lezen. Nu begreep hij ook waarom de chauffeur bij wegomleidingen telkens verkeerd had gereden: hij kon de borden niet lezen.

-Als ik boodschappen ga doen kom ik bij een stoplicht langs, waar midden op de weg een lang smal vluchtheuveltje is, en elke keer dag in dag uit lopen daar een man en een vrouw op dat vluchtheuveltje. De vrouw is blind en heeft met haar hand de schouder van de man vast. We hebben nu afgesproken dat de keren dat ik er langs kom, ik ze iets zal geven. Normaal gesproken zorgt de chauffeur er voor dat je door bedelende mensen niet aangeklampt wordt, maar in dit geval zal ik de volgende keer Agus iets geven om aan ze te geven. Of misschien zal ik het zelf moeten doen, dat moeten we nog even uitvinden.

Tot zover even de toch wel spraakmakende ondervindingen van de laatste tijd. Ik ben van plan dit item, mocht daar genoeg stof voor zijn, regelmatig terug te laten keren.

Leven op grote voet......

Nee, dit gaat niet over geld. Dit gaat over schoenen. Gedacht dat ik (Theo) hier wel een paar vrijetijdsschoenen kon kopen. Ze maken ze hier toch voor de hele wereld? Maar nee hoor. Ze verkopen hier alleen maar tot maatje 43, en daar sta je dan met 46. Die grote maten zijn allemaal onderweg naar Nederland denk ik. Begripvolle gezichten, maar nee, ze kunnen je niet helpen. Dus maar hulp ingeroepen uit Nederland........

Ziek, en een huis

We hebben wederom een zeer bewogen week achter de rug. Vooral ook omdat ik behoorlijk ziek geweest ben. Het is toch uitgedraaid op een erge darminfectie. Ik wilde wel graag afvallen, maar niet op deze manier. We zijn hier in het hotel al familie geworden van iedereen, want binnen een dag dat ik niet meer in het restaurant kwam om te eten wisten de laundryman en de roomservice dat ik ziek was en iedereen leefde mee. Het maakte niet uit wat we vroegen, de keuken kon overal voor zorgen, nou is rijst hier natuurlijk helemaal geen probleem, maar niets was hen teveel. Ook de roomservice had zijn instructies gekregen. Ik kreeg op een gegeven moment een schitterend bosje rozen en een ontzettend lieve kaart namens het hotel (zie foto). Sinds vrijdag ben ik weer een beetje de oude.


We zijn van de week nog een keer naar 3 huizen gaan kijken, deze hadden we zelf geselecteerd uit de huizen die we gezien hadden en toen hebben we de knoop doorgehakt. Het ene huis, een soort appartement, was wel mooi gelegen, maar had maar 1 kamer met een open keuken. Er woont nu een Japanner en zijn kokkie kon ons precies vertellen wat hij 's avonds allemaal deed en we merkten dat haar niets ontging. Nou is het sowieso hier heel normaal dat het personeel precies weet wat jij allemaal doet, maar dit vond ik wel heel erg benauwend. Dus we hebben het advies van Marjan (de landendeskundige) opgevolgd en hebben gekozen voor een huis met 2 verdiepingen en verschillende kamers. Nu kun je in ieder geval eens ergens anders gaan zitten en hoeft kokkie/maid niet continue te zien wat je aan het doen bent.

Het huis heeft een ontvangstsalon, een woonkamer, keuken en 2 badkamers, een grote vide, 1 kantoor en 4 slaapkamers. Twee balkons en een tuin met een bananenboom (zie foto's hiernaast).

We zijn samen met Tine het huis doorgelopen en gezegd wat er allemaal nog aan gedaan moest worden. Tijdens onze huizenjacht zijn wij er achter gekomen, dat dit een normale gang van zaken is. Indonesiers onderhouden hun huizen heel erg slecht. Bij elk huis wat we gezien hebben, had je zoiets van 'wel leuk als het opgeknapt is' en dan zei Tine weer 'dat wordt allemaal eerst opgeknapt voordat je er in gaat'. Dus nu ook, tenminste dat denken we nu nog en dat zullen we de komende weken nog wel zien. De meubels zullen schoongemaakt en opnieuw gestoffeerd worden. Het huis wordt schoongemaakt, en we hebben gezegd dat er een nieuw fornuis in moet, want die was roestig en echt te vies om aan te pakken. De kraan in de keuken lekte. Verder moet er hier en daar zeker het e.e.a. geschilderd worden en nog een wastafel in het toilet. Verder moet al het muskietengaas voor de ramen nagekeken worden en daar waar nodig vervangen worden. Een aantal lampen was ook niet in orde. Uiteindelijk werd het nogal een grote waslijst. We zijn zeer benieuwd wat er allemaal van gedaan wordt en vooral hoe.

Al weer 1 week in Indonesie

We hebben een drukke week achter de rug. Theo met zijn werk, hij had vanaf dinsdag t/m vrijdag mensen van VolkerRail uit Nederland op bezoek.
Verder heb ik al verteld over de sollicitaties van de chauffeurs. De tweede chauffeur was niet zo goed als de eerste en na dag 1 van de tweede, hebben we gezegd dat we door wilden gaan met de eerste chauffeur Agus. Het vervelende is dan dat je tegen die andere moet zeggen, dat hij het niet geworden is, terwijl je weet dat hij 2 kinderen heeft en geen werk. Hier zijn absoluut geen sociale voorzieningen dus dan hebben ze echt een probleem.

Verder zijn we fanatiek op huizenjacht, maar de eerste keer hebben we er 5 bekeken waarvan we in oktober er ook al 2 gezien hadden. In totaal zijn we nou 3x naar een aantal huizen geweest en ze worden steeds beter. Volgens ons wordt er eerst geprobeerd de moeilijk te verhuren huizen te slijten, wat natuurlijk ook heel begrijpelijk is. We hebben nog niet echt dat gezien waarbij we het gevoel krijgen van dat is het.

Donderdag en vrijdag is Theo vrij want dan zijn hier islamitische feestdagen, daarentegen moet Theo op maandag(2de) paasdag werken.

Sinds vrijdag ben ik een beetje ziek, ondanks het feit dat we enorm opletten, toch blijkbaar een lichte darminfectie opgelopen. Vandaag veel geslapen en het begint al weer wat beter te worden. Theo had er ook een beetje last van, hoewel hij lang niet altijd samen met mij gegeten heeft, omdat hij ook met de gasten die er waren ergens anders gegeten heeft. Het blijft gewoon oppassen, daarnaast kan ook het weer natuurlijk een rol spelen. Het is hier 's morgens steeds heel mooi weer en vanaf 13.00 uur beginnen de stortregens en het onweer.

Deze week willen we toch proberen een knoop door te hakken voor wat betreft de huizen en we zullen hier een bankrekening moeten openen, zodat we wat gemakkelijker aan geld kunnen komen.

Driver testing en konsulat Belanda

Theo was voor het werk naar Jakarta en ik mocht "het sollicitatiegesprek" met de chauffeur doen. Van communiceren kwam niet zo heel veel, want hij kende ongeveer 20 woordjes Engels en mijn Indonesisch, waarvan ik het idee had, dat ik het al aardig kende, zit op het moment in mijn tenen en wil maar niet naar boven komen.
Ik wilde graag boodschappen doen, dus tegen de man die met de chauffeur meegekomen was om hem voor te stellen zei ik dat ik naar Ciwalk wilde en naar het Nederlands consulaat.
Dus chauffeur Agus en ik op weg naar Ciwalk (een heel grote shopping mall).

Sinds de aanslagen op Bali en Jakarta wordt alles wat maar enigszins vergelijkbaar is met de westerse wereld en waar toch relatief veel buitenlanders komen enorm goed bewaakt. Dus ook Ciwalk. Er staan allemaal politieagenten en de auto wordt aan de onderkant met behulp van spiegeltjes gecontroleerd op bommen en de achterklep van de auto moet open en zelfs mijn handtas werd met een detector afgetast. De beveiliging is nog strenger geworden dan in oktober, maar je weet dan in ieder geval dat je veilig kunt winkelen.
Agus stopte voor de ingang en ging snel lopend naar mijn deur om deze open te doen. Vorige week moest ik nog al mijn eigen autodeuren open doen en hier heb ik nog geen deurkruk aangeraakt. Af en toe valt dit niet mee, daar zal ik aan moeten wennen.

Na het winkelen ziet hij me al aankomen lopen en komt in looppas op mij af om het plastic tasje met boodschappen van mij over te nemen. Dan snel weer weg om mijn deur open te maken en dan vergezeld met een brede glimlach en diepe buiging kan ik instappen.
Hij vraagt of we naar het consulaat gaan, aangezien ik een sanitaire stop meer nodig achtte, zei ik ke(naar) hotel. Een eindje op weg wijst hij ergens naar en zegt konsulat Belanda, dus we kwamen er langs, dat was natuurlijk iets wat hij wist en ik niet. Toch maar ke hotel. Hij zal ongetwijfeld gedacht hebben bule gila(gekke blanke), want zo staan we hier bekend en ik ben er nu ook eentje.
Bij het hotel aangekomen zeg ik dat ik over 10 min. terug ben, maar dat zijn er maar 5. Hij houdt de trap van het hotel nauwlettend in de gaten en zo gauw hij me ziet, rent hij naar de auto en komt voorrijden.

Konsulat Belanda,

Wij naar het consulaat. We kwamen aan bij een heel groot huis met een hek, nergens een vlag of bordje consulaat dus ik wist niet waar hij met me heen ging, hij maakte het hek open en reed de oprit op . Ik scheen op plaats van bestemming te zijn. Naast het grote huis zag ik een kleine aanbouw met het wapen van Nederland (Je maintiendrai) erop. Ik was dus goed. Daar binnen gekomen zaten 2 mannen met elkaar te praten die wat taalgebruik en uitspraak betreft wel broers van koningin Beatrix konden zijn.
Ons aangemeld zodat we bereikbaar zijn in geval van calamiteiten. Tot 2 dagen geleden was er in Bandung eigenlijk nog niets bekend over de film van Wilders, maar er was net die morgen iemand van security van de ambassade uit Jakarta geweest. Bij de ambassade in Jakarta en het consulaat van Soerabaya zijn wel elke keer demonstraties, maar hier is het nog rustig.
We werden uitgenodigd om op 2 mei koninginnedag te vieren en de ambassadeur had beloofd er ook te zijn dit jaar. Verder was er elke 2de zaterdag van de maand een bijeenkomst van alle Nederlandse vrouwen in een bepaalde gelegenheid in Bandung en daar was ik ook welkom. De beide uitnodigingen aangenomen en toegezegd te komen.

Daarna zijn we naar Lembang gereden. Om hier te komen moet je op een hele drukke smalle weg rijden met heel veel kronkels en door de zware regenval ook nog een slecht wegdek. Als Agus deze proef goed zou doorstaan dan was hij wat mij betreft geslaagd.
Het ging heel goed hij omzeilde alle gaten en was voorzichtig met de auto en reed zeer kundig. Ook begon mijn Indonesisch weer te komen en ik vroeg hem naar zijn gezin. Hij had satu anak laki-laki (één zoontje) tiga bulan (3 maanden oud) bayi (baby).
Weer bij het hotel aangekomen zei hij Mrs. Titia happy, lucky driver, good drive. Ik was tevreden, nu Mr. Theo nog.
Verder zijn er nog 2 andere chauffeurs die eventueel op "sollicitatiegesprek" kunnen komen. Het wordt vervolgd.

Het grote avontuur kan beginnen.

Wij zijn in het hotel aangekomen en hebben een goede vlucht gehad. Alles is goed verlopen, toch was het vanuit huis tot in het hotel precies 24 uur dat we onderweg zijn geweest. De temperatuur is 28 C en het weer is goed.

Donderdag bij het inchecken via internet keurig de overbagage geregeld en betaald. Konden niets vinden over de golftassen. KLM gebeld, "als die niet aangemeld zijn kunnen die geweigerd worden". Reisbureau gebeld, waren ze vergeten aan te melden! Alsnog geregeld door het reisbureau (gegarandeerd!). Op vrijdag bij de incheckbalie op Schiphol echter niets van bekend. Kunnen mee tegen het normale overgewicht tarief: €1000,-. Koop je bij de Lidl 5 complete golfsets voor! Een collega-KLM-er schoot te hulp: Ze konden mee voor het vooraanmeldtarief van € 40,- per tas. We hadden de gezichten op het reisbureau wel eens willen zien als ze de rekening van € 1000,- gepresenteerd hadden gekregen....

Net op het moment dat we weer vanuit Kuala Lumpur (na de tussenstop) zouden vertrekken kregen we daar een onweersbui met een enorme moessonregen. Het vliegtuig mocht door deze omstandigheden dan ook niet vertrekken en we hebben toen een tijdje in het vliegtuig gewacht.
Bij aankomst in Jakarta eerst een toeristenvisum geregeld, daarna gemakkelijk door de immigratiepoortjes en dan maar zorgen dat alle koffers van de band afkomen.
Theo had 2 wagentjes opgehaald, we keken even niet en we waren al weer 1 karretje kwijt. De man die hem gepakt had, was zijn vrouw aan het aansporen om ook het andere karretje te pakken. Gelukkig kon ik daar een stokje voor steken. Zelfs toen de man in kwestie zag dat wij veel bagage hadden en wij toch wel een probleem hadden, bleef zijn blik zeer stoïcijns. Ondertussen werd mij door 3 verschillende mannen een taxi aangeboden, dit was niet nodig want de chauffeur met auto zou aanwezig zijn. Daarna nog door een chaotische bagagecontole voor het inklaren van je bagage. Ik moet zeggen dat ik blij was onze chauffeur te zien en hij er voor zorgde dat we niet weer door een aantal taxi-chauffeurs belaagd zouden worden.


Buiten aangekomen kwam ons weer de ongezonde benauwde lucht van Jakarta tegemoet, maar daarnaast ook de palmbomen en de gehele entourage van zoals Indonesie is. De chauffeur ging de auto halen en, geloof het of niet, ineens waren daar een 3 tal mannen die allemaal een koffer van ons in hun hand namen om deze in de auto te plaatsen. Ze zijn zo enorm gedienstig hè. Als ze de chauffeur geholpen hebben met het inladen van onze bagage verwachten ze allemaal een tip en dan de vraag je je af hoeveel moet je geven. Theo gaf ze allemaal iets en volgens mij werd er toen ineens nog iemand aangewezen dat hij ook nog iets moest hebben, die volgens mij niet eens meegeholpen had. Daar doe je dan niet moeilijk over en als je dan nog ziet dat de chauffeur helemaal zo'n blik heeft van dat moeten jullie helemaal niet doen, dan wordt het ons andermaal duidelijk dat wij nog heel veel te leren hebben in dit mooie land.

Zonder vaste woon- of verblijfplaats....

..., maar nog wel een dak boven ons hoofd. Tja, dat hoort bij emigreren en dus uitschrijven bij de gemeente. En een nieuw adres hebben we nog niet...

Het begint dan ook een militaire operatie te worden. Op 29 februari 's-morgens uitgeschreven bij de gemeente Den Bosch. Daarmee eindigen alle verzekeringen dan ook op die dag, maar het bewijs van uitschrijving heb je weer nodig om je voor het buitenland te verzekeren. 's-Middags bij IAK de nieuwe verzekeringen geregeld (sluitstuk van een voorbereiding van 4 maanden) die op 1 maart in moesten gaan. Snel nog een betalingsbevestiging van Vialis geregeld, en daarmee zijn we wel zònder woonplaats, maar mèt verzekering. Pffff...