Even 10 minuten voor het huis.

Ik ben vanmorgen nadat ik Theo had uitgezwaaid, nog even buiten blijven staan. En in circa 10 minuten tijd heb ik de volgende foto's (dubbelklik voor grotere foto) gemaakt. Het geeft een beetje weer hoe de dag hier begint.

PakHandi is al weer terug van het ontbijt (sarapan) wat vaak alleen maar bestaat uit nasi putih (witte rijst). Hij is van 18.00 uur malam ('s avonds) tot 6.00 uur pagi ('s morgens) bij ons bewaker behalve op dinsdag. Dan zijn Theo en ik het om de beurt ;-).

Hij gaat op maandag en dinsdag even naar huis voor het ontbijt en komt dan weer terug om de kebun (tuin) te doen. Hier is hij met een sapu (bezem) onze oprit aan het vegen. Dit doet hij trouwens elke dag, ook op de dagen dat hij hier alleen maar bewaker is.


Op de foto hierboven de straat als je voor ons huis staat en naar links kijkt.








Hier sta je voor ons huis en kijk je naar rechts. Het is duidelijk te zien dat het heel erg stijl bij ons is en dat we dus op een berghelling wonen. De bomen zijn mooi groen en die heb ik hier nog nooit anders gezien. Herfst en winter met kale bomen kennen ze hier helemaal niet. Vooral nu in het regenseizoen is het overal schitterend mooi groen. Het regenseizoen valt me enorm mee, ik had gedacht dat het wel hele dagen zou regenen, maar dat is tot nu toe misschien 5 of 6 dagen in totaal geweest vanaf oktober.
Hierboven een oude warung schuin tegen over ons huis. Tot voor een week of drie geleden was het een keet waar nooit iemand naar om keek. Ik zei weleens voor de grap tegen Agus:" ik kan wel een warung beginnen. Lekker dicht bij huis". Hij wist dan niet waar hij moest kijken, want dat is natuurlijk weer not done.

Al zit ik de hele dag niks te doen, en ik zeg 's avonds tegen Yayah zal ik je even mee helpen, dan nog zegt ze: "Tidak Ibu, Ibu harus istirahat". (Nee mevrouw, mevrouw moet rusten). Degenen die mij een beetje kennen, zullen ongetwijfeld weten dat ik dan toch af en toe kromme tenen krijg. Zij werkt van 's morgens 8.00 uur tot 's avonds 20.00 uur en ik moet dan maar op de bank gaan zitten. Het is echt heel erg, ik mag geen vuile handen krijgen en tegenwoordig mag ik ook al niet meer mijn eigen thee zetten. Om de 3 kwartier wordt er gevraagd of ik thee of koffie wil. Yayah is een schat van vrouw en ze vindt dat ze me helemaal in de watten moet leggen.

Die warung van hierboven heeft sinds 3 weken bewoners, dat zijn volgens mij 3 mannen die daar wonen en slapen, als ze niet op een bouwplaats hier in de buurt aan het werk zijn. Ze hebben zich keurig netjes aangemeld bij de wijkoudste en staan dan ook geregistreerd. Agus vond het niet zo'n geweldige ontwikkeling en wij eerlijk gezegd ook niet, maar tot nu toe hebben we er nog geen last van gehad. Ik vraag me wel af waar ze hun behoefte doen en zo, maar ik denk dat ik daar niet teveel over na moet denken. Ik realiseer me net, dat je in Nederland bang bent voor soundmachines, te hard aanstaande TV's of drankgelag, daar hoef je je hier dus geen zorgen over te maken. In de achtertuin zijn 2 bamboestokken te zien die als waslijn dienen.
Hierboven het karretje waar onze vuilnis in opgehaald wordt. Er rijdt dus geen vuilnisauto door de wijk, maar deze kar wordt getrokken door een mannetje en als deze vol is brengt hij het naar een hele grote betonnen bak en die wordt dan ongeveer 1 keer per week geleegd. In de plastic zak die aan de kar hangt doet hij plastic flessen en andere goed te verkopen dingen. Wat dat betreft doen ze hier wel aan vuilnis scheiden.
Ibu Yayah heeft laatst 2 dozen vol kranten en oud papier van ons laten ophalen en van het geld hebben ze voor hen alle vier iets van de warung gehaald.

Hier is één van de vele bewakers, die zorgen dat de wijk veilig is, op zijn ronde. Volgens mij is dit de oudste die wij hebben. Sinds de overvallen is de bewaking toegenomen en worden er voortdurend rondjes door de wijk gelopen.

PakHandi is ondertussen buiten het hek gearriveerd en vindt dat al onze troep het beste bij de buren gedumpt kan worden. Ik heb al in eerdere stadia geprobeerd hem daar van te weerhouden, maar ik moet me aanpassen. Hij blijft het gewoon doen en ik moet zeggen iedereen doet het, dus wie ben ik die deze cultuureigenschap mag veranderen. Op de achtergrond is de warung annex woonverblijf te zien.

En dan om even voor achten arriveren daar Lilis op de motor en met een heerlijk lachend snoetje Ibu Yayah. Die vrouw heeft het zo zwaar met een gehandicapte dochter van in de 20 en ik heb haar nog nooit 1 keer met een slecht humeur meegemaakt. Altijd lachen best wel in voor een grap en heel vrolijk. Lilis zit nog achter op de ojeg(motor taxi) normaal zit Ibu Yayah er ook nog bij op.
Dat is een kostelijk gezicht om te zien, maar ze is waarschijnlijk bij het begin van de straat al afgestapt. De ojegs hebben overal een vaste plaats en die brengen je daar waar je heen wilt. Het ritje vanaf het begin van de wijk tot ons huis kost ze enkele reis 3000,00 Rp (iets minder dan 0,30 euro).

De vrouw hieronder was al op de achtergrond op de foto hierboven te zien. Die loopt ook elke morgen door de wijk, samen met haar dochter met allemaal etenswaren. Gebakken banaan, nasi in bananenblad, loempia enz. Om aandacht te trekken maakt ze een gillend geluidje. Ze verkoopt dat aan de mensen die overal in de wijk werken. Daarachter zie je de ojeg weer vertrekken en moest ik naar binnen, want het hek ging weer op slot.

Dit geeft een klein beetje een idee van het straatbeeld zo 's morgens vroeg bij ons in de straat. Niet alleen ons personeel arriveert, maar ook het personeel van de andere huizen.

We zijn nog in een hevige strijd verwikkeld voor wat betreft de woning, maar misschien daarover meer in het volgende verhaal. In Den Bosch gaat het met de badkamer en het toilet heel erg goed, maar daarover misschien ook meer de volgende keer.