Engelse les.

We waren vorig jaar al vroeg begonnen met Agus duidelijk te maken dat het goed voor zijn toekomst zou zijn, als hij een beetje Engels zou kunnen praten. Arabisch(Koran) spreekt hij vloeiend, maar daar hebben wij expats niet zoveel aan. Hij schoof het de hele tijd vooruit, soms terecht en soms onterecht. In november vond ik het tijd worden dat we maar eens naar een instelling gingen waar ze Engelse les gaven. Agus en ik zijn daar toen samen heen gegaan en wilden zowel Agus als Lilis inschrijven.

De cursus zou pas in januari opnieuw van start gaan en daarom moesten we dan maar weer terug komen. Ibu Yayah die voor die 2 jonge mensen een soort moeder is, zat ze de hele tijd te pushen om het te doen. Begin januari had ik de inschrijfformulieren aan hen gegeven om die in te vullen en tot dan ging het nog goed, pas toen ik tegen Agus zei:" nu gaan we naar die instelling om die formulieren in te leveren". Zei hij: "Ibu, kami malu, Ibu dan Bapak bayar uang, kami mungkin tidak bisa belajar, kami gugup". (Mevrouw, wij zijn verlegen, mevr. en meneer betalen geld, wij kunnen misschien niet leren, wij zijn nerveus) en daarbij had hij het over hen allebei.

Ze maakten mij duidelijk dat ze maar een heel matige opleiding genoten hadden en van Lilis begreep ik dat ze niet veel meer had gehad dan lagere school. Dit soort zaken zijn gewoon gebaseerd op geen geld hebben in de familie, het wil echt helemaal niet zeggen dat ze niet slim zijn.

Ik had dus een probleem, want het kon toch niet zo zijn, dat ze de hele tijd zenuwachtig om dit alles moesten zijn. Wel vond ik dat ze Engels moesten leren, want een chauffeur en een pembantu die Engels kunnen spreken, kunnen ook meer salaris vragen en zijn zeer geliefd.

Heel toevallig was ik net in Jakarta geweest en had daar voor hen allebei een Engels leerboekje gekocht. Ik heb hen die toen gegeven en hen gevraagd hoe ze het zouden vinden, als ik het hen nou eens zou leren. Nou is dat natuurlijk een vraag die moeilijk te beantwoorden is, want hoe kunnen ze nu tegen mevrouw zeggen dat ze dat niets vinden of niet willen. Voor mij zat er ook een risico aan, want als het niet zou gaan wat dan?

Verder zit je natuurlijk ook nog met het standsverschil: zij zijn bedienden en ik ben mevrouw. Ik hou me daar sowieso al niet zo aan, maar in dit geval kon het zijn dat ik mezelf toch wel in de problemen bracht.

Zij waren opgelucht dat ik met dit voorstel kwam en vonden het een goed idee. We kwamen tot de conclusie dat we het zouden proberen. Ze moeten per week 2 of 3 bladzijden leren en zo hoop ik dat ze er iets van opsteken. De eerste les verliep voor Agus heel erg goed, maar die heeft ook al iets van Engels op school gehad. Lilis had niet zoveel gedaan en had ook moeite met het standsverschil, ze was heel verlegen en wist niet precies hoe ze nou moest reageren.

Gaande weg is dat helemaal weggeëbd en gaat het voortreffelijk mede ook door de inzet van Ibu Yayah, die haar over de streep heeft getrokken . Ze zijn allebei enorm enthousiast geworden en doen hun uiterste best om alles te leren en ondertussen heeft Lilis Agus weer ingehaald. De dinsdagmiddag is onze vaste Engelse les middag, 's morgens zijn ze allebei heel zenuwachtig en zijn blij als ik ze om 13.30 uur bij mij roep om te beginnen. Zo ook afgelopen dinsdag, het ging werkelijk zo goed dat ik dacht: heb ik hen dat ondertussen allemaal geleerd. Daarnaast ben ik natuurlijk heel erg trots op hen, dat ze het zo goed doen, want laten we eerlijk zijn, ze moeten het toch zelf doen. De volgende 2 foto's laten zien hoe mijn studenten met hun werk bezig zijn.