Naar Australië.

Komende week zijn we de hele week in Australië. Theo voor zijn werk en ik ......... De maandag daarop komen we weer terug.

Heb al een afspraak met Manon en Marcel geregeld, dus het gaat helemaal goed komen. Het is in Sydney nog een beetje zomer en daarom zal het er lekker zijn om er te vertoeven. Ik ga naar de voor mij bekende outlet factury om nog een paar poloshirtjes te kopen, want mijn maat hebben ze hier niet of als ze het wel hebben dan vind ik ze niet mooi. Verder zal er voor mij ongetwijfeld ook weer een reisje richting Manley inzitten om lekker aan het water te vertoeven.

Jullie zullen dan ook even geen nieuw verhaaltje op het blog zien verschijnen. Ik neem lekker vakantie. Geen personeel, geen dingen moeten regelen, gewoon even lekker vrij zijn. Water uit de kraan bij het tandenpoetsen en vooral overal naar het toilet kunnen gaan.

Agus en Lilis hebben wat meer huiswerk voor hun Engelse les opgekregen, en daarnaast gaan ze hun eigen toilet en pembantuverblijf schilderen en opknappen. Ze hebben gisteren met de auto met hun 3-en verf mogen kopen en dat was schitterend om te zien. Ik ben heel benieuwd hoe het gaat worden, maar dat zullen we zien als we weer terug zijn.

Tot slot nog een tweetal foto's van het straatbeeld dat zo typerend is voor Indonesië. Ik hoop dat jullie het net zo leuk vinden als ik. Agus heeft zijn uiterste best gedaan om hem in te halen met gevaar voor een aanrijding maar het is hem gelukt, zodat ik ook de voorkant kon fotograferen.

Engelse les.

We waren vorig jaar al vroeg begonnen met Agus duidelijk te maken dat het goed voor zijn toekomst zou zijn, als hij een beetje Engels zou kunnen praten. Arabisch(Koran) spreekt hij vloeiend, maar daar hebben wij expats niet zoveel aan. Hij schoof het de hele tijd vooruit, soms terecht en soms onterecht. In november vond ik het tijd worden dat we maar eens naar een instelling gingen waar ze Engelse les gaven. Agus en ik zijn daar toen samen heen gegaan en wilden zowel Agus als Lilis inschrijven.

De cursus zou pas in januari opnieuw van start gaan en daarom moesten we dan maar weer terug komen. Ibu Yayah die voor die 2 jonge mensen een soort moeder is, zat ze de hele tijd te pushen om het te doen. Begin januari had ik de inschrijfformulieren aan hen gegeven om die in te vullen en tot dan ging het nog goed, pas toen ik tegen Agus zei:" nu gaan we naar die instelling om die formulieren in te leveren". Zei hij: "Ibu, kami malu, Ibu dan Bapak bayar uang, kami mungkin tidak bisa belajar, kami gugup". (Mevrouw, wij zijn verlegen, mevr. en meneer betalen geld, wij kunnen misschien niet leren, wij zijn nerveus) en daarbij had hij het over hen allebei.

Ze maakten mij duidelijk dat ze maar een heel matige opleiding genoten hadden en van Lilis begreep ik dat ze niet veel meer had gehad dan lagere school. Dit soort zaken zijn gewoon gebaseerd op geen geld hebben in de familie, het wil echt helemaal niet zeggen dat ze niet slim zijn.

Ik had dus een probleem, want het kon toch niet zo zijn, dat ze de hele tijd zenuwachtig om dit alles moesten zijn. Wel vond ik dat ze Engels moesten leren, want een chauffeur en een pembantu die Engels kunnen spreken, kunnen ook meer salaris vragen en zijn zeer geliefd.

Heel toevallig was ik net in Jakarta geweest en had daar voor hen allebei een Engels leerboekje gekocht. Ik heb hen die toen gegeven en hen gevraagd hoe ze het zouden vinden, als ik het hen nou eens zou leren. Nou is dat natuurlijk een vraag die moeilijk te beantwoorden is, want hoe kunnen ze nu tegen mevrouw zeggen dat ze dat niets vinden of niet willen. Voor mij zat er ook een risico aan, want als het niet zou gaan wat dan?

Verder zit je natuurlijk ook nog met het standsverschil: zij zijn bedienden en ik ben mevrouw. Ik hou me daar sowieso al niet zo aan, maar in dit geval kon het zijn dat ik mezelf toch wel in de problemen bracht.

Zij waren opgelucht dat ik met dit voorstel kwam en vonden het een goed idee. We kwamen tot de conclusie dat we het zouden proberen. Ze moeten per week 2 of 3 bladzijden leren en zo hoop ik dat ze er iets van opsteken. De eerste les verliep voor Agus heel erg goed, maar die heeft ook al iets van Engels op school gehad. Lilis had niet zoveel gedaan en had ook moeite met het standsverschil, ze was heel verlegen en wist niet precies hoe ze nou moest reageren.

Gaande weg is dat helemaal weggeëbd en gaat het voortreffelijk mede ook door de inzet van Ibu Yayah, die haar over de streep heeft getrokken . Ze zijn allebei enorm enthousiast geworden en doen hun uiterste best om alles te leren en ondertussen heeft Lilis Agus weer ingehaald. De dinsdagmiddag is onze vaste Engelse les middag, 's morgens zijn ze allebei heel zenuwachtig en zijn blij als ik ze om 13.30 uur bij mij roep om te beginnen. Zo ook afgelopen dinsdag, het ging werkelijk zo goed dat ik dacht: heb ik hen dat ondertussen allemaal geleerd. Daarnaast ben ik natuurlijk heel erg trots op hen, dat ze het zo goed doen, want laten we eerlijk zijn, ze moeten het toch zelf doen. De volgende 2 foto's laten zien hoe mijn studenten met hun werk bezig zijn.

Huizenperikelen.

Zoals ik al in het voorgaande blog aangaf, hebben we de afgelopen 3 weken een hevige strijd geleverd omtrent 2 huizen. Het huis waar we in wonen en een ander huis die we heel mooi vonden.

We hadden onze buik zo vol van het gedrag van Ibu Asep en haar krenterigheid, dat we op een gegeven moment een adempauze hebben ingelast bij Ibu Tine en weer huizen zijn gaan bezoeken.

Er waren er 2 die in aanmerking kwamen, maar 1 daarvan viel al heel gauw af, doordat mijn neus erg goed werkte. Ik rook iets zeer onaangenaams en vertelde Theo dat ik niet de hele dag in die geur zou kunnen leven. Theo is op onderzoek uitgegaan en wat bleek naast dat huis begon de kampung en achter dat huis was een vuilnisbelt. Zien jullie het al voor jullie, en ruiken jullie het ook al met elke dag temperaturen van rond de 28 C of hoger en al dat ongedierte. Dus dat huis viel direct af.

Daarna maar weer naar dat huis gegaan wat we zo mooi vonden, de eigenaar was ineens slim geworden en wilde het huis wel voor een jaar verhuren. Hij zat alleen met de prijs aan de hoge kant, dus dan start je onderhandelingen. Nou om het verhaal niet te lang te maken, de onderhandelingen verliepen nogal stroef, maar op een gegeven moment waren we op een prijs uitgekomen, waar we ons in konden vinden. Weliswaar met moeite, omdat hij echt maar weinig wilde toegeven.
Van Ieme(vriendin en Ned. expat) had ik net gehoord, dat toen zij het met een huis helemaal rond gemaakt hadden, er op de dag dat het contract getekend zou worden er ineens een aap uit de mouw kwam, de huiseigenaar vertelde hen dat ze ook nog 10% belasting moesten betalen over de totale huurprijs. Dus een gewaarschuwd man telt voor 2 en dus vraagt Theo de makelaar(een Deense die hier voor een makelaarskantoor werkt), die als tussenpersoon fungeert voor de eigenaar hoe het met de belastingen zit. Nee hoor die zijn er helemaal niet en als die er wel zouden zijn dan is dat voor de eigenaar, de overeengekomen prijs dat was het. Wij waren heel erg gelukkig en vertelden het personeel dat we zouden gaan verhuizen en die zeiden allemaal, behalve Pak Handi, want eigenlijk werkt die voor Ibu Asep als het huis leeg is, volmondig:" we verhuizen mee"!! .
We hebben Ibu Tine laten weten, dat we zouden gaan verhuizen en dat ze dat maar door moest geven aan Ibu Asep.

Maar vorige week maandagmorgen als het contract getekend moet worden op het kantoor, komt ook bij ons ineens die aap uit de mouw, allerlei zwets verhalen van de makelaar maar het komt er op neer dat wij aardig wat bij moeten betalen vanwege....... jawel de belasting. Dat waren we dus echt niet van plan. We opteren er veel meer voor om dat geld aan arme Indonesiërs te geven, dan aan deze toch al gefortuneerde Indonesiërs.

Theo heeft dan ook voet bij stuk gehouden en dat heeft nog iets van 3 dagen geduurd en elke keer kwamen er weer nieuwe voorstellen, die voor ons en voor het bedrijf niet acceptabel waren. Op een gegeven moment, kwam de makelaar terug dat de eigenaar eigenlijk geen nee durfde te zeggen(typisch Indonesisch), maar het in ieder geval niet voor de afgesproken prijs wilde doen. Wij hebben toen zelf de knoop doorgehakt en gezegd dat het niet meer door ging. Hij heeft Theo de dag daarop nog een keer zelf benaderd, maar voor ons was het klaar.

We hebben Ibu Tine maar weer laten weten, dat we niet gingen verhuizen. Ondanks dat wij gezegd hadden dat we een adempauze wilden hebben, was Ibu Asep wel door gegaan met het invullen van haar verplichtingen en geloof het of niet het was allemaal kwaliteitspul. Dus het kwartje was wel bij Ibu Asep gevallen. Ibu Tine melde ook dat Ibu Asep heel erg veel spijt van haar gedrag had en dat ze vanaf nu het allemaal goed wilde doen. We hebben een geweldige trap gekregen, een schitterende buitenlamp en een heel mooi vloerkleed.
Nadat Theo Ibu Tine gebeld had, belde deze gelijk terug en vertelde dat Ibu Asep heel erg blij was dat wij bleven zitten.

Van de week is dan ook het mannetje bij ons begonnen met de andere werkzaamheden, daar laat ik de foto's even voor zich spreken, want dit laat zien hoe het in Indonesië in zijn werk gaat.

De manier waarop de ramen worden gelapt. Volgens mij waren die in nog geen 20 jaar gelapt. Hij staat op de tralies of op een richeltje van ongeveer 3 cm. Ik zat binnen achter de computer doodsangsten uit, want hij was toch af en toe op 4 meter boven de vloer aan het werk. De dag ervoor had die de buitenkant al gedaan, maar toen durfde ik helemaal niet te kijken, want dat was nog veel gevaarlijker.

Daaronder de kast die we aan alle kanten dicht wilden hebben, omdat daar de kakkerlakken, muizen en ratten achter gaan zitten. Nadat hij dit van de week had gedaan, hebben wij het zaterdag nog eens dunnetjes over gedaan met purschuim en nieuwe latjes.

Dan geven de foto's daaronder de pas geverfde muren en hek weer en de mooie grote lamp boven de straat, maar PakHandi vond het nu aan onze kant nog zo donker, dus hebben we er nog maar een bull eye bijgekocht en die heeft Theo samen met Agus zaterdag opgehangen. Zowel het verven als het monteren van een lamp gebeurde in de regen. Passen we ons niet geweldig aan!!! We hadden wel het stroom er binnen afgezet!!!

De laatste foto komt uit Den Bosch waar de grote klus ook geklaard is sinds afgelopen vrijdag. Foto voor en foto na de verbouwing (zoek de verschillen).

Even 10 minuten voor het huis.

Ik ben vanmorgen nadat ik Theo had uitgezwaaid, nog even buiten blijven staan. En in circa 10 minuten tijd heb ik de volgende foto's (dubbelklik voor grotere foto) gemaakt. Het geeft een beetje weer hoe de dag hier begint.

PakHandi is al weer terug van het ontbijt (sarapan) wat vaak alleen maar bestaat uit nasi putih (witte rijst). Hij is van 18.00 uur malam ('s avonds) tot 6.00 uur pagi ('s morgens) bij ons bewaker behalve op dinsdag. Dan zijn Theo en ik het om de beurt ;-).

Hij gaat op maandag en dinsdag even naar huis voor het ontbijt en komt dan weer terug om de kebun (tuin) te doen. Hier is hij met een sapu (bezem) onze oprit aan het vegen. Dit doet hij trouwens elke dag, ook op de dagen dat hij hier alleen maar bewaker is.


Op de foto hierboven de straat als je voor ons huis staat en naar links kijkt.








Hier sta je voor ons huis en kijk je naar rechts. Het is duidelijk te zien dat het heel erg stijl bij ons is en dat we dus op een berghelling wonen. De bomen zijn mooi groen en die heb ik hier nog nooit anders gezien. Herfst en winter met kale bomen kennen ze hier helemaal niet. Vooral nu in het regenseizoen is het overal schitterend mooi groen. Het regenseizoen valt me enorm mee, ik had gedacht dat het wel hele dagen zou regenen, maar dat is tot nu toe misschien 5 of 6 dagen in totaal geweest vanaf oktober.
Hierboven een oude warung schuin tegen over ons huis. Tot voor een week of drie geleden was het een keet waar nooit iemand naar om keek. Ik zei weleens voor de grap tegen Agus:" ik kan wel een warung beginnen. Lekker dicht bij huis". Hij wist dan niet waar hij moest kijken, want dat is natuurlijk weer not done.

Al zit ik de hele dag niks te doen, en ik zeg 's avonds tegen Yayah zal ik je even mee helpen, dan nog zegt ze: "Tidak Ibu, Ibu harus istirahat". (Nee mevrouw, mevrouw moet rusten). Degenen die mij een beetje kennen, zullen ongetwijfeld weten dat ik dan toch af en toe kromme tenen krijg. Zij werkt van 's morgens 8.00 uur tot 's avonds 20.00 uur en ik moet dan maar op de bank gaan zitten. Het is echt heel erg, ik mag geen vuile handen krijgen en tegenwoordig mag ik ook al niet meer mijn eigen thee zetten. Om de 3 kwartier wordt er gevraagd of ik thee of koffie wil. Yayah is een schat van vrouw en ze vindt dat ze me helemaal in de watten moet leggen.

Die warung van hierboven heeft sinds 3 weken bewoners, dat zijn volgens mij 3 mannen die daar wonen en slapen, als ze niet op een bouwplaats hier in de buurt aan het werk zijn. Ze hebben zich keurig netjes aangemeld bij de wijkoudste en staan dan ook geregistreerd. Agus vond het niet zo'n geweldige ontwikkeling en wij eerlijk gezegd ook niet, maar tot nu toe hebben we er nog geen last van gehad. Ik vraag me wel af waar ze hun behoefte doen en zo, maar ik denk dat ik daar niet teveel over na moet denken. Ik realiseer me net, dat je in Nederland bang bent voor soundmachines, te hard aanstaande TV's of drankgelag, daar hoef je je hier dus geen zorgen over te maken. In de achtertuin zijn 2 bamboestokken te zien die als waslijn dienen.
Hierboven het karretje waar onze vuilnis in opgehaald wordt. Er rijdt dus geen vuilnisauto door de wijk, maar deze kar wordt getrokken door een mannetje en als deze vol is brengt hij het naar een hele grote betonnen bak en die wordt dan ongeveer 1 keer per week geleegd. In de plastic zak die aan de kar hangt doet hij plastic flessen en andere goed te verkopen dingen. Wat dat betreft doen ze hier wel aan vuilnis scheiden.
Ibu Yayah heeft laatst 2 dozen vol kranten en oud papier van ons laten ophalen en van het geld hebben ze voor hen alle vier iets van de warung gehaald.

Hier is één van de vele bewakers, die zorgen dat de wijk veilig is, op zijn ronde. Volgens mij is dit de oudste die wij hebben. Sinds de overvallen is de bewaking toegenomen en worden er voortdurend rondjes door de wijk gelopen.

PakHandi is ondertussen buiten het hek gearriveerd en vindt dat al onze troep het beste bij de buren gedumpt kan worden. Ik heb al in eerdere stadia geprobeerd hem daar van te weerhouden, maar ik moet me aanpassen. Hij blijft het gewoon doen en ik moet zeggen iedereen doet het, dus wie ben ik die deze cultuureigenschap mag veranderen. Op de achtergrond is de warung annex woonverblijf te zien.

En dan om even voor achten arriveren daar Lilis op de motor en met een heerlijk lachend snoetje Ibu Yayah. Die vrouw heeft het zo zwaar met een gehandicapte dochter van in de 20 en ik heb haar nog nooit 1 keer met een slecht humeur meegemaakt. Altijd lachen best wel in voor een grap en heel vrolijk. Lilis zit nog achter op de ojeg(motor taxi) normaal zit Ibu Yayah er ook nog bij op.
Dat is een kostelijk gezicht om te zien, maar ze is waarschijnlijk bij het begin van de straat al afgestapt. De ojegs hebben overal een vaste plaats en die brengen je daar waar je heen wilt. Het ritje vanaf het begin van de wijk tot ons huis kost ze enkele reis 3000,00 Rp (iets minder dan 0,30 euro).

De vrouw hieronder was al op de achtergrond op de foto hierboven te zien. Die loopt ook elke morgen door de wijk, samen met haar dochter met allemaal etenswaren. Gebakken banaan, nasi in bananenblad, loempia enz. Om aandacht te trekken maakt ze een gillend geluidje. Ze verkoopt dat aan de mensen die overal in de wijk werken. Daarachter zie je de ojeg weer vertrekken en moest ik naar binnen, want het hek ging weer op slot.

Dit geeft een klein beetje een idee van het straatbeeld zo 's morgens vroeg bij ons in de straat. Niet alleen ons personeel arriveert, maar ook het personeel van de andere huizen.

We zijn nog in een hevige strijd verwikkeld voor wat betreft de woning, maar misschien daarover meer in het volgende verhaal. In Den Bosch gaat het met de badkamer en het toilet heel erg goed, maar daarover misschien ook meer de volgende keer.

Hoezo afspraken?

We hadden het idee het allemaal op orde te hebben en dan dient zich het volgende probleem aan. We moeten voor 1 maart beslissen of we in dit huis blijven zitten of dat we per 1 april naar een ander huis willen verhuizen. Aangezien we ondertussen aardig aan dit huis gewend geraakt zijn en het zelf ook zo gemaakt hebben dat we er met veel plezier wonen, hadden we zoiets van, laten we hier maar blijven wonen.
Zelfs ondanks het feit dat we bij andere expats gezien hebben dat we voor hetzelfde geld wat wij voor ons huis betalen, een veel beter onderhouden en ingericht huis kunnen krijgen, hadden we toch zoiets van: "ach we zitten toch goed".

Om toch even te kijken wat er op de markt allemaal te huur was, zijn we 2 weken terug een aantal huizen gaan bekijken die te huur staan. Doordat er heel veel expats weggegaan zijn in de jaren na 1998 en ook vooral het laatste jaar, is het aanbod redelijk groot. We zijn dus weer met Ibu Tine, de makelaar, die ons ook vorig jaar hielp met het zoeken van een huis, op pad gegaan. Deels hebben we dit ook gedaan om een seintje af te geven naar onze huidige huisbazin Ibu Asep, zodat ze niet het idee heeft dat ze de enige is die een huis heeft en dat ze er vanuit gaat dat we zonder meer blijven wonen. Daarnaast zeker ook om duidelijk te maken dat ze niet met de huurprijs omhoog moet gaan, want dat is haar huis zeker niet waard.
Uit voorgaande blogs is al wel duidelijk geworden dat we niet op zo'n goede voet met haar leven.

We hebben een aantal mooie huizen gezien en zeker veel beter onderhouden dan deze waar we nu in wonen. Maar als we dan gingen vergelijken was de plek weer niet zo mooi of ze hadden geen mooi terras of het was een open keuken waardoor ik me helemaal niet vrij meer voelde, en ga zo maar door. Theo was ook nog steeds op zoek naar dat huis met een mooi uitzicht.

Met Ibu Tine hebben we 3 huizen bekeken en toen zei ze: "Waarom willen jullie weg?" Nou wilden we niet direct weg, maar als er iets heel erg leuks bij zat misschien wel. Aangezien Ibu Tine een courtage van 15% krijgt van de totale huurprijs van een jaar huur is het voor haar interessant om ons in haar portefeuille te houden.

Ze stelde dan ook voor dat wij maar een lijstje moesten maken met dingen die we nog veranderd wilden hebben en dan zou zij dat met Ibu Asep regelen. Nou hebben we gaande weg het jaar een heleboel bijgeleerd en hadden ook een andere makelaar benaderd. Met deze hebben we ook nog 3 huizen bekeken. Er zat er 1 bij die heel erg mooi was en ons op het lijf geschreven was. Dus dat wilden we wel, maar wat bleek, deze was alleen maar te huur voor een tijdsduur van 2 jaar en niet voor 1 jaar. Nou dan hield het natuurlijk voor ons op, want we kunnen alleen maar voor 1 jaar huren. Tegenover dit mooie huis woonde een Japanner en de chauffeur van deze Japanner kende Agus van de golfbaan. Toen hij de volgende dag met deze chauffeur sprak bij de golfbaan, bleek dat dat huis al 3 jaar leeg staat, omdat die man op zoek is naar die expat die dat huis voor minimaal 2 jaar wil huren. Wij zouden zeggen verhuur het voor een jaar en strijk het geld op, in plaats van 3 jaar leeg laten staan en wachten op die ene persoon die het wel voor 2 jaar wil huren. Maar dit is een normale gang van zaken hier in Indonesië.

Dat huis viel dus voor ons af, dus dan toch maar dat lijstje gemaakt, want: " ach we zaten toch goed". We zijn niet veeleisend: de muur aan de voorkant verfen, op 2 plaatsen in de garage de lekkage oplossen. Een grote huishoudtrap, omdat degene die we nu hebben levensgevaarlijk is. De deurgrepen vastzetten ( wat waarschijnlijk niet mee zal vallen) en de ramen wassen boven, want daar kun je met geen mogelijkheid bij en die zijn waarschijnljk al 25 jaar niet gereinigd. Dan wilden we de kast waar de ratten/muizen achter kunnen gaan zitten dichtgetimmerd hebben en de gaten in de hor herstellen zodat daar de ratten/muizen niet meer door naar binnen kunnen komen. Verder wilden we bij de weg een grotere lamp met meer voltage, dit omdat de huidige kapot is en Theo deze al weer in elkaar geknutseld heeft, maar zeker ook voor onze eigen veiligheid. Voor onze vuilnisbak (een betonnen bak in de tuinmuur) wilden we een deurtje en bovenop een luikje, deze hadden er voorheen ook gezeten, maar waren weggeroest.
Daarnaast heb ik Ibu Tine 3x zeer nadrukkelijk op het hart gedrukt, dat we zeker niet meer huur wilden betalen en dat we eigenlijk nu de dollar zoveel meer waard is geworden minder zouden moeten betalen.

Het lijstje werd goed bevonden en zondagmorgen 9.00 uur zaten Ibu Tine en Ibu Asep gezellig op onze bank in de woonkamer en hebben we al onze wensen met hen doorgenomen. Allemaal geen probleem. We hebben de trap laten zien en gezegd dezelfde trap nieuw te willen hebben, we hebben de twee grote lekkage plekken in de garage laten zien, de lamp buiten zou vervangen worden door een 40W lamp i.p.v. een 10 W lamp. De kast zou dicht gemaakt worden met triplex. Kortom het zou allemaal goed komen. Ja, ja !!! Ze had al een mannetje meegenomen, die zei dat hij dat allemaal kon en haar kennende heeft ze elke keer een ander mannetje, omdat al die mannetjes bij haar weglopen omdat ze echt een krent is.

Toen het mannetje later op zijn brommetje wegging, liet hij mij een stapel brieven zien en zei dat hij die door de week aan het rondbrengen was. Dus hoezo timmerman en hoezo lasser voor ons vuilnisdeurtje?

Maar, wat gebeurt er vandaag. Er komt een trap, het goedkoopste van het goedkoopste, 3 treden lager dan die we nu hebben en Yayah en ik hebben Lilis erop laten klimmen en toen wankelde die al. Laat staan dat Yayah, Theo of ik erop zouden moeten. Dan voor de lekkage in de garage hadden ze een vloertrekker bij zich. De buitenlamp had een voltage van 18W en voor het schoonmaken van de ramen een trap die met bamboe vastgezet moest worden en 1 bus verf voor het hele hek buiten. Jullie begrijpen dat ik uit mijn slof schoot en gewoon laaiend was.
Andere expats zeggen tegen hun huisbaas: ik wil een keuken, wasmachine, terrasmeubelen of noem maar op. In de meeste gevallen mogen ze die dan ook nog zelf kopen en de huisbaas betaalt de rekening en wij ............ Ik heb eerst Theo gebeld en verteld wat er aan de hand was. Daarna heb ik Ibu Tine gebeld en was op dat moment helemaal vergeten dat ik in Indonesië was, want ik heb op niet mis te verstane wijze duidelijk gemaakt dat ik dit dus echt niet pik en dat dit gedoe snel moest veranderen. Ibu Tine zei, dat ik zelf maar een trap moest kopen en de rekening naar haar moest sturen, dan zou zij het wel met Ibu Asep verrekenen. Maar mijn eigen goedheid kwam boven en zei tegen Ibu Tine:" ze heeft al een trap gekocht misschien is het beter dat ze hem zelf omruilt". Dom, dom van mezelf!!!
Ondertussen zijn we zelf zover dat we nog even Ibu Tine haar telefoontje zullen afwachten en anders gaan we de komende dagen echt op zoek naar een ander huis, want dit is te gek voor woorden. Agus zei vanmiddag tegen mij dat hij kon zien dat ik kwaad was en dat hij dat helemaal begreep. Hij zei jullie hebben hier zelf al zoveel in het huis vertimmerd en opgeknapt en dan nog probeert ze het op deze manier. Wat ik denk dat er gebeurd is, is dat het mannetje zijn prijs genoemd heeft en dat ze toen is gaan strepen. Dus dan geef je maar een vloertrekker om de vloer in de garage droog te maken, in plaats van dat je het verrotte dak in de garage op 2 plaatsen laat dicht maken. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Hoeveel Yayah's en Lilissen heb ik nodig.

Vandaag weer een update van de verbouwing in Den Bosch van Wim gehad en tot mijn grote schrik zat deze foto er ook bij. Ik denk dat Wim er toch een beetje moeite mee had en daarom de r in groeten is vergeten. Het is onze eettafel in de woonkamer en ondanks dat alle deuren dicht zitten toch dit resultaat.

Nou weet ik in ieder geval wat ik de eerste paar dagen kan gaan doen, als ik weer een keer naar Nederland kom. Als ik nou toch eens Yayah en Lilis mee kon nemen naar Nederland dan zou dat toch een uitkomst zijn. Ik weet zeker dat ze dat heel erg leuk zouden vinden. Ik denk wel dat ze dan een enorme cultuurschok zullen ondergaan en zeker zich verbazen over heel veel dingen, net zoals wij dat hier doen.

Hierboven een foto van de in aanbouw zijnde toilet in de badkamer en de andere foto is van onze inloopdouche in wording. Jullie begrijpen dat wij op het moment helemaal in de ban zijn van onze verbouwing. Zoals altijd bij verbouwingen hebben we ook een tegenvaller met het toilet, daar hadden we gehoopt aardig wat ruimte te creëren, maar door de plaats van de al aanwezige afvoer valt dat een beetje tegen.

Badkamer Den Bosch.

Was het vorige week Theo de klusjesman. Nu is het hier meer de spanning van: "hoe zijn ze aan het klussen in ons appartement in Den Bosch"?

Ze zijn gisteren begonnen met de sloop van het toilet en het boren van een gat vanuit de badkamer naar het toilet, omdat wij een tweede toilet in de badkamer willen hebben. Daarnaast wordt ook de douche veranderd in een inloopdouche, want als wij terug komen zijn we een dagje ouder geworden en kunnen we het opstapje niet meer zo goed nemen. Nu niet denken dat dit een grapje is maar mijn haren en ook die van Theo worden met de dag grijzer. Zou die uitdrukking van "tropenjaren tellen dubbel" dan toch kloppen?

Gelukkig hebben we Wim als een hele goede toezichthouder en daar zijn we maar wat blij mee. Gisteravond hebben we diverse foto's van de werkzaamheden van hem gekregen en na telefonisch contact bleek toch, dat degene die het moest doen niet helemaal precies wist wat die moest doen.

Aangezien het hier op het moment 6 uur later is dan in Nederland, is het voor ons gemakkelijk bellen met Nederland. Dus heeft Theo het bedrijf maar gauw gebeld, maar degene die ons project in zijn portefeuille heeft, had een dagje vrij. Dan maar een mailtje gestuurd.

We zagen het al helemaal gebeuren: de tegelvloer eruit terwijl daar tegels over heen gelegd moeten worden, het toilet helemaal niet daar waar hij moet.

Gelukkig heeft Wim nog in kunnen grijpen voor wat betreft het verwijderen van de tegels.

Vannacht om 23.30 uur(17.30 uur Nederlandse tijd) werden we gebeld door het bedrijf, dat het allemaal geregeld was en dat de persoon in kwestie nu helemaal op de hoogte is van wat er moet gebeuren.

We hebben lang na zitten denken of we er bij moesten zijn of niet, maar we hebben het tot in den treure met het bedrijf doorgenomen en ons werd en wordt verzekerd dat het allemaal zo gedaan zal worden zoals wij dat willen.

Daarnaast hebben we Wim ook helemaal op de hoogte gebracht van onze plannen en dus hebben we het gevoel dat het moet lukken, maar spannend blijft het natuurlijk wel. Wim heeft beloofd een dagelijkse update te verstrekken.

Hiernaast het eindresultaat van de boring.