We zijn 1 januari weer richting Indonesië gevlogen. Ik was zo moe van alle ervaringen die we in Nederland weer opgedaan hadden, dat ik het niet eens gered heb om nog een maaltijd in het vliegtuig te nuttigen. Ik had sowieso al aangeven, dat ik alleen maar het dessert hoefde bestaande uit een fruitsalade, maar die hebben ze maar voor mij bewaard. Moeders was total loss, halverwege de vlucht ben ik mijn fruithapje maar gaan halen. Daarna weer acuut in slaap gevallen. Dit vele slapen heeft één groot voordeel: de vlucht lijkt er qua tijd korter door te worden. 's Morgensvroeg kwam de head purser langs om te vragen of ik lekker geslapen had, ze had me namelijk niet anders dan in slaapstand gezien.
Aangekomen op Jakarta werden we weer geconfronteerd met het gedrag van een ongeveer 14- jarige Indonesische rijkeluizoontje, die de kruier dusdanige bevelen gaf, dat het er vanaf droop dat hij gewend was personeel te commanderen. Hij heeft dat natuurlijk niet van een vreemde. Ik moet er niet aandenken, dat ik hier in huis op die manier mijn personeel opdrachten moet geven.
Later buiten aangekomen stonden we op Agus te wachten en tot onze verbazing mochten er daar waar normaal wel auto's mogen komen, geen auto's meer komen om mensen op te halen. Alleen reden er wel 2 hele grote dure auto's voor van een Indonesisch gezin. Agus was ondertussen lopend bij ons gearriveerd en zei dat we de weg over moesten steken en dat hij ons daar dan wel met de auto kon komen halen. Toen Agus de auto ging halen keken wij nog eens met jaloerse blikken naar de dure auto's waarvan de chauffeurs het wel gelukt was om op de normale plek te komen. Theo zei in zijn onschuld tegen mij:" toch eens even aan Agus vragen hoe dat kan en wat wij de volgende keer moeten doen om ook te zorgen dat onze auto hier voor kan rijden". Op het moment dat hij dit zei en mijn gezicht ziend, realiseerde hij zich dat hij in Indonesië was gearriveerd. Dit lukt je als je geld schuift of je bent van de politie of het leger.
Goed de weg overgestoken en daar kwamen we 3 kleine jongens tegen die Theo zijn schoenen wilden poetsen. Theo zei:"Saya tidak mau"( ik wil niet). Nog iets verder gelopen komen we een kindje van ongeveer 4 jaar tegen, ongewassen, weinig kleren aan en deze vraagt Theo non-verbaal of hij zijn schoenen mag poetsen. Uit zijn broekzak haalt hij een schoenpoetsdoosje. Ook nu maar weer gezegd dat we dat niet wilden, maar wrang is het wel als hij afdruipt. Wij komen uit Nederland volledig uitgebuikt en ondanks de recessie die er is, heb ik geen straatkinderen van 4 jaar vervuild op straat zien lopen, die schoenen moeten poetsen om iets te eten te krijgen. De werkenlijkheid kan soms hard zijn.
Bij Agus in de auto gestapt en over en weer gelukkig nieuwjaar gewenst en bijgepraat. Er waren geen zieken en verder maakten ze het ook allemaal goed. Ook waren ze allemaal weer blij dat Bapak dan Ibu (meneer en mevrouw) terug waren gekomen.
Thuis gekomen wachtend voor de poort die door PakHandi opengemaakt moest worden zei Agus:"Selamat datang Ibu dan Bapak". Welkom!! Ook PakHandi wenst ons gelukkig nieuwjaar en is blij dat we er weer zijn.
Dan bij binnenkomst komen we de volgende dingen tegen. De foto's spreken voor zich:
Hierboven een fruitschaal gevuld met ananas en soort grote kruisbessen (sirsak). Brownies die Agus ook al voor onderweg van Jakarta bij zich had. Een koeltas met water en allerlei andere lekkere dingen. 3 soorten kroepoek en een bloemstukje van het voltallige personeel met een briefje: Selamat datang dan selamat tahun baru Bapak dan Ibu, dari kami. (Welkom en gelukkig nieuw jaar van ons.)
Dan trek je de koelkast open en zie je het volgende: sinaasappelsap geperst, heel veel fruithapjes en een complete Indonesische 3-gangen maaltijd voor de zaterdag.
Vanmorgen heb ik ook Yayah en Lilis in mijn armen mogen sluiten en ook die waren heel erg blij ons weer te zien.
Voor hen allemaal hadden we uit Nederland musketflikken(ze zijn gek op chocola) meegenomen en daarnaast hebben ze een kleine bonus gekregen.
Wel moet ik hier toch even opmerken dat elke keer als we in Den Bosch ons huisje binnenstappen er ook een bos bloemen staat van vrienden uit de flat.
Het zijn vaak de kleine dingen die het doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten