Maandag verliep alles goed en het lukte om alle achterstallige dingen van de 2,5 week die we hier niet waren netjes af te werken. Net op het moment dat ik dacht zo nu even tijd voor mezelf, kreeg ik een sms van Carol: When are you coming back, I am bored.
Als je zoiets van iemand hier krijgt, dan weet je, dat je daar direct op moet reageren, als dat kan. Meestal zitten ze dan niet echt lekker in hun vel en dus heb ik haar maar direct gebeld. We zijn toch met z'n allen een beetje op elkaar aangewezen.
Ze vroeg of ik me verveelde en daar kreeg ze een negatief antwoord op, het is me namelijk nog geen moment gelukt om me hier te vervelen. Zij verveelde zich wel en ze vroeg of we ergens koffie konden gaan drinken. Tijdens de koffie kwam de aap uit de mouw. Haar laatste kind gaat uit huis en terug naar Nieuw-Zeeland. Het werk van haar man Paul is zeer onzeker door de algehele crisis. Hij werkt hier voor de Indonesische regering om energie te halen uit de vele vulkanen die ze hier op Java hebben, daar hebben ze in Nieuw-Zeeland heel erg veel ervaring mee.
Paul werkt de laatste maanden al de hele tijd in Jakarta en dus is ze veel alleen met haar zoon, maar deze zal begin februari vertrekken om in Nieuw-Zeeland te gaan studeren. Dus moeten ze beslissen terug naar huis of naar Jakarta verhuizen of zij hier in Bandung waar ze haar hele sociale leven al 11 jaar heeft en hij een aantal nachten in Jakarta.
Ik heb haar voor 's avonds maar uitgenodigd om te komen eten, is nu niet zo moeilijk met zo'n geweldige kok in huis. Ik had me voor genomen om haar de komende dagen maar een beetje gezelschap te houden. Dinsdag zijn we gaan golfen en woensdag gaan shoppen en lunchen. Tijdens de lunch woensdag kwamen de emoties eruit en heeft ze een potje zitten huilen. Geen probleem, dat lucht namelijk op.
Toen ik maandag thuiskwam bleek de zoon van Tiwi geweest te zijn, om met mij te praten. Die heb ik in het bijzijn van Theo teruggebeld en gevraagd wat er was. Deze wilde met de uitslagen van de test komen en de dokter had gezegd dat er DNA-onderzoek moest plaatsvinden en hij vroeg of wij dat wilden betalen. Ik vroeg welke dokter en toen bleek het dezelfde dokter te zijn, die ook in het ziekenhuis al in mijn ogen onnodige test bij Tiwi wilde doen op kosten van ons. Ik maakte hem duidelijk dat het volgens mij helemaal niet nodig was om dure DNA-test te doen en dat ze hem en zijn broer de goede medicijnen moest geven.
Wat wij wel weten maar hij niet, is, dat deze dokter een opdracht van de regering heeft om onderzoek te doen naar hepatitus B en leverkanker. Op zich een heel goed iets omdat 30% van de bevolking hepatitus B heeft. Hoe makkelijk is het om daar die blanken dan weer voor te laten betalen. Ik maakte hem duidelijk dat wij niets meer wilden betalen en dat ik dat al diverse keren gezegd had. Voor ons is dit een afgerond geheel. Tiwi heeft maar 5 weken bij ons gewerkt en normaal is dat ze 1 maandsalaris aan ondersteuning krijgen en wij hebben samen met Jutta in totaal iets van 13 maandsalarissen betaald. Toch wilde hij nog graag een keer langs komen. Geen probleem dat zou dan donderdagavond moeten zijn, omdat Theo niet eerder kon.
Dinsdagmorgen reed ik met Agus naar de golfbaan, en werd hij andermaal ziek. Hij gooide bij één van de weinige stoplichten die Bandung rijk is, zijn deur ineens open en begon over te geven. Dit herhaalde zich nog een aantal keren. Na overleg met Theo het volgende maar besloten, want op kantoor hadden ze ook alle chauffeurs nodig.
Ik zou met Carol na het golfen in de auto terug rijden, en dan kon Agus direct naar huis terug rijden. Agus zei, dat hij dat wel kon. Hij kreeg de opdracht om naar zijn eigen huis te gaan en naar de dokter te gaan. Hij moest mij smsen als hij thuis was. Na 1,5 uur kreeg ik eindelijk een sms dat hij bij ons thuis was gearriveerd, normaal doet hij daar 45 minuten over. Later kreeg ik een sms dat hij bij zijn eigen huis was, uit het tijdsverschil bleek mij toen ook weer dat hij een zeer lange tijd onderweg was geweest. Nadat ik later op de dag thuisgebracht was door de chauffeur van Carol, vroeg ik aan Yayah hoe het met Agus was geweest toen hij bij ons huis aangekomen was. Hij was behoorlijk ziek geweest, maar zij vertelde mij ook dat hij in de tijd dat wij in Nederland waren ook ziek was en al diverse keren naar de dokter was geweest. Tijdens mijn verblijf in Nederland heb ik hem een paar maal gevraagd hoe het ging, bij thuiskomst gevraagd hoe het ging en ga zo maar door en elke keer maar zeggen dat het goed gaat. Verder had ik ook zoiets van:" oh mijn god niet nog weer één".
Ik heb het even gelaten voor wat het was en ik dacht dat pik ik dan morgen wel weer op. Woensdagmorgen kon ik uitslapen want Theo was in Jakarta en Yayah en Lilis wisten dat ik alleen was dus die zouden beneden beginnen met werken. Maar om 6.15 uur kreeg ik al een sms van Agus dat hij niet kon komen werken, omdat hij ziek was. Verder duizend keer verontschuldigingen, dat hij overgegeven had in het bijzijn van Ibu.
's Morgens Yayah nog maar eens goed gevraagd naar het wel en wee van Agus tijdens onze afwezigheid en toen toch maar een directief en streng smsje naar hem gestuurd. Ik was het gewoon een beetje moe, dat als je vraagt hoe het gaat, ze gewoon goed zeggen, terwijl dat niet zo is. Kreeg een sms terug waarin hij zijn hele ziekteverloop van de afgelopen weken opbiechte. 's Avonds kreeg ik een sms dat hij donderdag wel weer kon werken en of hij mocht komen werken.
Ik had nog niet van Agus gehoord wat de dokter had gezegd en ik vroeg me af of hij wel geweest was, dus maar weer een sms er naar toe hoe of wat. Hij had een soort dieet gekregen, mocht zich niet te moe maken, en hij had masuk angin(binnen komende winden letterlijk vertaald). Als ze hier ziek zijn, dan is het altijd dat en dus worden we daar, als we dat horen helemaal niet goed van. Het zou dus een verkoudheid zijn of een griepje. In mijn ogen was het geen één van twee. Dus heb ik hem maar verteld dat hij niet mocht komen werken en dat hij donderdagmiddag om 4 uur bij mij thuis moest zijn. Ik wilde eens in alle rust met hem gaan praten en hem duidelijk maken dat wij toch gewend zijn, dat wij eerlijk alles tegen elkaar zeggen.
Donderdag nadat ik weer door de chauffeur van Carol thuisgebracht was om even voor vieren arriveerde ook Agus. Hij had een rekening van de dokter bij zich en zijn medicijnen was hij vergeten. Verder vertelde hij dat hij ook bij een alternatieve dokter geweest was, wat en hoe die werkte heb ik maar verder niet naar gevraagd, omdat ik de huisartsen hier al niet zo hoog heb zitten, laat staan een alternatieve arts. Hij mocht geen koffie meer drinken, geen voedsel wat gebakken wordt in olie, dus alles waar maar het woordje goreng aan toegevoegd is mocht hij niet eten, dit is een probleem in Indonesië omdat heel veel voedsel in olie gebakken wordt. Verder veel groenten en fruit.
Ik vroeg hem wat de dokter nu had gezegd wat hij had. Hij kwam weer met masuk angin, en wel omdat hij met de motor op en neer naar Cirebon gereden was tijdens onze afwezigheid, de moeder van Ayu woont daar. Dit is een rit van 5 uur heen en 5 uur terug samen met vrouw en hun kind midden tussen hen in. Hij klaagde ook over spierpijn in zijn linker arm. Dit is helemaal niet gek, want de wegen zijn hier op het moment door de regentijd ontzettend slecht en om dan een motor te besturen met 3 personen erop, zal inderdaad veel inspanning vragen van bepaalde spieren.
Ik zei tegen hem, je hebt helemaal geen masuk angin, als je dat hebt dan heb je niet deze symptomen. Hij heeft gemerkt met de ziekte van Tiwi, dat ik toch wel iets meer weet van ziektes. Dus zegt hij vragend:" nee Ibu heb ik geen masuk angin" en ik zeg nogmaals dat hij dat niet heeft, wat natuurlijk voor hem heel moeilijk te aanvaarden is, omdat een dokter hier nog net zoals bij ons vroeger heilig is.
Ik vraag aan hem: : Anda gugup? (ben je nerveus?). Op het moment dat ik dat vraag zie ik hem zo kijken van dat mens is niet normaal, die kijkt dwars door me heen. Magie leeft hier nog steeds heel sterk. Tidak Ibu(nee mevrouw). Zoals gewoonlijk nog maar een keer de vraag gesteld en toen zij hij dat hij een beetje nerveus was, omdat hij in het bijzijn van mij meerdere keren had overgegeven. Ik maakte hem nog maar een keer duidelijk dat dat geen probleem was.
Ik wist dat ik dus op deze manier niet verder zou komen, zeker omdat hij aan mij vroeg:"kenapa, Ibu pikir saya gugup"(waarom denkt Ibu dat ik nerveus ben). Dus vraag ik hem maar of hij problemen heeft, dan zegt hij natuurlijk eerst van niet, maar als ik het dan nog een keer vraag, dan zegt hij dat hij de laatste tijd veel heeft moeten piekeren, maar dat hij dat alleen thuis doet en niet tijdens het werk.
Als ik vraag waarover, dan wil hij dat niet zeggen. Na lang aandringen zegt hij, dat hij problemen heeft, maar dat hij niet wil dat dat mijn probleem wordt en dat hij dat zelf moet oplossen.
Ik geef hem aan, dat wij hem graag willen helpen en dat we erg blij met hem zijn. Nou weet ik dat hij heel erg veel van zijn vrouw houdt, dus in de relationele sfeer zal het niet liggen. Het volgende waar hier altijd problemen over zijn, is natuurlijk geld, dus ik vraag aan hem: "masalah uang" (is het probleem geld). Waarop ik een bevestigend antwoord krijg.
Wat is nu het geval: hij heeft met geleend geld van Vialis hier in Bandung zijn motor afbetaald 1 miljoen rupiah (€ 70,00). Nu heeft hij zijn motor als onderpand gegeven bij een bank voor een lening van 5 miljoen rupiah (€ 350,00) voor uitbreiding van de warung van de moeder van Ayu. Het is hier gebruikelijk dat de familie elkaar altijd helpt en dat als je goed verdient wat Agus in principe doet, je ook meer ondersteuning geeft. Hij moet dat nu in 11 maanden terug betalen en zal dan voor het lenen van die 5 miljoen iets meer dan 7 miljoen Rp(€ 500,00) neer moeten tellen. De rente percentages zijn hier vaak vanaf 25% en een rentepercentage van 50% is heel normaal. Het is hier heel gebruikelijk dat er geleend wordt. Mensen zoals Agus zullen bijna altijd dingen moeten kopen op kredietbasis. Ik begrijp dat hij nu problemen heeft, wetende wat zijn inkomen is.
Vanmorgen heb ik hem om 7 uur laten komen om rustig met hem en Theo erbij het geheel nog een keer door te nemen. We zijn nu alles aan het doen om te kijken of hij nog weer onder deze lening uit kan komen. Wij hebben hem duidelijk gemaakt dat hij het van ons had kunnen lenen zonder rente te hoeven te betalen, maar dan komt het woordje malu(verlegen) weer.
Gisteravond belde de zoon van Tiwi en vertelde dat hij niet langs kon komen, maar of dat dan vrijdag mocht. Hij was nog weer naar de dokter geweest en die had weer een wazig verhaal opgehangen, wat volgens mij niet klopte. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat hij altijd welkom was, maar dat wij niets meer betaalden. Dat wij de testen en de eventuele medicatie al aan zijn vader betaald hadden. Hij vroeg of het dan nu echt finished was en hoe zeer het mij ook pijn deed ik moest dit beamen. Het erge van dit is, dat ze nu bij de familie langs zullen gaan om het geld bijeen te krijgen voor een onderzoek dat niets met het beter maken van henzelf te maken heeft. Toen wij weigerden te betalen voor de testen die ze nog bij Tiwi wilde doen, liet de dokter weten dat het dan maar uit het daarvoor bestemde regeringspotje moest komen. Denise heeft haar toen ook op het hart gedrukt, dat ze haar moest beloven, dat ze niet de familie er voor op zou laten draaien. Wat ze nu gaat doen weet ik niet, maar ik vrees het ergste.
Al met al mag het duidelijk zijn dat we weer veel beleefd hebben en dat we vooral problemen van de lokale bevolking zo goed mogelijk proberen op te lossen.
Bij ons zelf werkt het internet niet optimaal, hebben we de deurbel moeten vervangen en heb ik al weer 2 kakkerlakken gevonden. Degene hieronder op de foto lag voor mijn slaapkamerdeur, natuurlijk juist in de nacht dat Theo in Jakarta verbleef. 's Morgensvroeg direct tegen Lilis gezegd, dat er daar één lag en toen vroeg Yayah heeft die al jongen gekregen. Als ze doodgaan dan schijnen er heel erg veel kleine kakkerlakjes uit te komen. Gelukkig was dat nog niet het geval.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten