De jacht geopend op de tikus.

Terwijl Theo en ik zondagavond heel gezellig op de bank televisie zaten te kijken, begonnen voor onze neus ineens 2 tikussen heen en weer te lopen. Theo vond het heel aandoenlijk en het zijn natuurlijk ook schattige beestjes, 2 van die muizen met lange staarten. Er zijn zelfs mensen, die ze als huisdier hebben, maar dan zitten ze in een kooitje en zijn iets kleiner.

Deze 2 wonen weer net zoals de kakkerlakken eerst, achter de beroemde grote donkere kast. Op een gegeven moment werd er 1 heel erg brutaal en zette het op een lopen naar de keuken. Hij of zij was dus al bekend met het huis en wist waar eventueel iets te halen viel. Doordat we hier toch al te maken hebben met veel meer van dit soort dieren, hebben we ons eten in afgesloten plastic dozen zitten, dus valt er weinig uit onze keuken te halen.

Maandagmorgen maar weer tegen Agus gezegd, dat we weer tikussen hadden en dat we graag wilden, dat ze zouden gaan hemelen. Vlak voordat wij naar Bali gingen in november, hadden we er ook al één op bezoek en die hadden ze gevangen in de tijd dat we weg waren.

Agus wilde weten hoeveel er waren en dus vroeg hij:"Ada teman?"(zijn er vriendjes?) hoe lief is de Indonesische taal. Wij zeiden, dat we er 2 gezien hadden en hopen nog steeds dat ze geen jongen achter de kast hebben verstopt.

De muizen en ratten worden hier gevangen met lijm, dat doen ze op een stukje karton en dan leggen ze in het midden iets met gula(suiker) erop. Agus had 2 van deze kartonnetjes gemaakt en 1 werd bij de kast neergelegd en 1 in de keuken. Met PakHandi werd afgesproken, dat hij voordat hij naar huis ging vanmorgen, hij binnen zou gaan kijken en eventuele vastgeplakte muizen zou verwijderen. Ik had geen zin om te zien hoe deze muizen zich probeerden los te worstelen, dus moesten ze voordat ik op stond opgeruimd zijn. De muizen dachten daar echter anders over.

Toen ik gisteravond om 7 uur weer lekker op de bank voor de televisie zat, kwam daar een muis om de hoek kijken en binnen de kortste keren zat hij vastgeplakt op het kartonnetje. Theo direct PakHandi geroepen, want ik vond het niet om aan te zien. Volgens mij zijn onze muizenvallen toch wel heel wat vriendelijker. PakHandi kwam en nam het worstelende muisje op het kartonnetje mee naar achteren. Ik hoorde Yayah iets zeggen van sepatu (schoen) en maakte daaruit op dat het de genadeklap zou krijgen met de schoen van PakHandi.

Wij wisten dat er in ieder geval 2 waren, dus werd het kartonnetje er op nieuw weer neergelegd. Nog geen half uur later zat ook nummer 2 vastgeplakt op het kartonnetje. Het hele gebeuren herhaalde zich en we hoorden PakHandi een aantal malen met zijn schoen timmeren in de garage. Hopelijk heeft hij hem niet gemist en laten lopen. Je weet het maar nooit.

Vanmorgen hoorde ik van Yayah, dat het volgens PakHandi 's avonds een getrippel van jewelste is boven op het plafond in de garage, dus raadde ze aan om de kartonnetjes nog maar even te laten liggen.

Ook ratten zijn hier nog volop te zien, wat ook niet zo verwonderlijk is, als je ziet hoe het afval hier gewoon langs de kant van de weg ligt. Van de week kwam ik thuis van boodschappen doen en heb toen de volgende foto gemaakt van iemand die van andermans vuilnis leeft. In dit geval zit hij in het vuilnis van onze buurman te graaien. Ons vuilnis had hij al gehad.