Kubca Samakta.

Kubca Samakta is de naam van het doveninstituut, waar ik het al eerder over heb gehad. Theo en ik waren uitgenodigd voor de open dagen.

Diana Nurmas is de directrice van dit instituut, een hele lieve Indonesische vrouw die redelijk goed Nederlands spreekt, omdat ze getrouwd is geweest met een Belgische ontwikkelingshulpmedewerker, helaas is deze al op jonge leeftijd overleden.

Diana is een vrouw uit duizenden, die heel erg begaan is met deze jongeren en daardoor zoveel energie en doorzettingsvermogen kan genereren, dat wij daar echt versteld van staan.

In Indonesië is het hebben van een handicap al bij voorbaat iets, waardoor je het in de maatschappij wel kan vergeten. De Indonesiër kan daar niet mee omgaan en zelfs de familie schaamt zich soms voor het hebben van een familielid met een handicap. Deze mensen worden vaak verstoten of weggedrukt. Je ziet dan ook heel veel mensen met een handicap bedelen op straat, zoals blinden, mensen die armen of benen missen, mensen die polio gehad hebben, een hazenlip of anderszins misvormd zijn.

Om 9.00 uur zou het geheel officieel geopend worden door de Gouverneur van Bandung, geloof me, dat is een belangrijke persoon hier in de omgeving, maar wie er kwam om 9.00 uur: geen gouverneur. Er was een programma opgesteld en dat werd op een gegeven moment maar omgegooid, omdat om half tien bleek dat de gouverneur er nog niet was. Wel waren gek genoeg de politie en zijn bodygard aanwezig, maar hijzelf was in geen velden of wegen te bekennen. Toen ik om 10.00 uur vroeg hoe het nu met die gouverneur zat, omdat ik het wel heel erg jammer voor Diana vond, zei Diana: "als hij nu zou komen dan is hij voor Indonesische begrippen precies op tijd". Indonesiërs maken zich echt niet druk om afspraken en komen of te laat of helemaal niet.
Voor ons expats altijd 1 van de grootste frustraties.

Maar Diana, door de wol geverfd, gaf geen krimp en ging gewoon met haar programma verder. Eerst werd er door iemand een gebed voorgedragen (misschien wel een imam, ik weet het niet). Hij kwam op een brommertje en ging er ook weer mee weg, nadat hij voor ons op de bekende gebruikelijke jammerende manier iets uit de Koran had voorgezongen.







Gevolgd door een optreden van schoolkinderen van een dovenschool. Deze kinderen spelen op een Anklung en d.m.v. gebaren van de dirigent bewegen ze de Angklung . Die gebaren zijn gebruikelijk voor alle Angklung spelers, daarmee wordt aangegeven welk instrument bewogen moet worden en hoe lang(deze hebben verschillende toonhoogtes). Heel erg knap als je na gaat dat ze zelf niets horen. Geloof me het was heel indrukwekkend om dit mee te maken en het klonk geweldig.



Daarna werd er een optreden verzorgd door een blind meisje die heel erg goed kon zingen en een op een keyboard spelende jongen die slechtziend was, samen met de Anklungspelers.

Vervolgens waren er een paar toespraken allemaal in het Indonesisch en dat was voor ons toch wel een beetje moeilijk te volgen.
Ik zat naast een Indonesische meneer die in 1971 in Nederland in Wageningen gestudeerd had. Later bleek dat deze heer de grootste tegenstander was geweest, toen Diana haar instituut daar wilde vestigen. Hij had de hele buurt opgehitst om er voor te zorgen dat ze zich daar niet mocht vestigen. Dit hoorde ik pas de volgende dag. Hij was na de bijeenkomst naar Diana toe gegaan en had haar gevraagd of hij haar kon ondersteunen. Waardoor deze reactie is ontstaan weet ik niet. Ze had hem al vele jaren uitgenodigd maar hij was nog nooit op die uitnodigingen in gegaan. Het kan zijn, dat er in zijn familie iemand is geboren die een handicap heeft en dat hij zich is gaan realiseren wat het inhoudt. Achteraf was ik erg blij, dat ik hem duidelijk gemaakt had, dat ik erg onder de indruk was van wat Diana tot nu toe al voor elkaar had gekregen.

De volgende dag zijn we nog even weer een keer gegaan en troffen toen Inge en Joke van werkgroep 72. Dit is een Nederlandse werkgroep gevestigd in Jakarta en die dit soort projecten ondersteunen, zij krijgen hun geld door multinationals te benaderen hier in Indonesië. Ze doen in Jakarta heel erg veel voor de straatkinderen daar. Margriet had al een beetje geregeld, dat ik misschien wel wat voor deze groep in Bandung kon gaan betekenen.
Dat zou voor een nieuw project kunnen zijn, maar daarvoor verblijf ik hier eigenlijk te kort of ik kan voor Diana namens de werkgroep iets doen. Nou was ik in ieder geval al van plan om Diana in de toekomst te gaan helpen, dus dat komt goed uit. We hebben dan ook afgesproken, dat als Diana voor iets geld nodig heeft, dat ik dan de werkgroep hier voor kan benaderen. Verder ga ik kijken wat ik in Nederland nog kan bewerkstelligen om haar hier financieel nog wat meer te helpen. Ik heb zo wel een aantal ideeën en ga volgende week maar eens bij haar langs zoals afgesproken om haar te ondersteunen. Mocht iemand iets willen doneren is dat natuurlijk altijd welkom en zal ik er voor zorgen dat het bij haar terecht komt en dat het goed besteed zal worden.
Diana geeft ook elke keer aan, dat mensen met een handicap aan oor of oog, in staat zijn andere kwaliteiten zeer sterk te kunnen ontwikkelen. Ze zijn vaak heel creatief. Het meisje met rode blouse is heel erg goed in het maken van Batik doeken(achter Diana op het rek). Hier helpt ze een dove jongen die met Joke en Inge uit Jakarta meegekomen is, om het te proberen. Intussen is afgesproken dat 2 kinderen waaronder ook deze jongen uit Jakarta naar Bandung komen om het van haar te leren.
Joke en Inge (beiden van werkgroep 72) kijken aandachtig toe hoe Diana het jongetje uit Jakarta helpt om het batikgietertje goed te hanteren. Inge(gehurkt) is een Indonesische vrouw die in Nederland een tandarts opleiding gevolgd heeft en dus ook heel erg goed Nederlands spreekt.