Theo de klusjesman.

Iedereen die Theo een beetje kent, weet dat hij heel handig is en graag mag klussen. Gelukkig maar, want hier in Indonesië komt dat goed van pas. De kwaliteit van heel veel dingen laten hier vaak veel te wensen over en het ongedierte zorgt nog wel eens voor problemen in elektrische producten.

Het begon met een stopcontact die toen de stekker er in zat, voortdurend knetterende geluiden maakte en het dus duidelijk was dat er vonkjes aanwezig waren. Nadat Theo het stopcontact open gemaakt had, kregen we het volgende plaatje te zien:

Wat er nu precies in het stopcontact zit, weten we niet, maar we denken dat het zand is. Ook weten we niet echt waar het vandaan komt en helaas nadat Theo het er met de stofzuiger allemaal uitgehaald had, zat het een paar dagen later al weer vol en waren de vonken weer aanwezig.

We hadden nog zo'n stopcontact, waarvan we dachten dat het wel eens dezelfde kwaal kon hebben en jawel, ook deze gaf ons hetzelfde beeld. Bij deze hadden we gezien dat er een heel legioen van kleine miertjes een aantal dagen heen en weer aan het lopen was geweest, dus die hebben dat daar waarschijnlijk heen gebracht.

Na het schoonmaken van het stopcontact met de stofzuiger, wilde Theo de kabeldoos, die hij gebruikt had om de stroom ergens anders uit het huis weg te halen, weer opnieuw aansluiten tussen een stopcontact en onze schemerlamp.

Toen hij de schemerlamp aan wilde doen, kreeg hij een enorme stroomstoot en wat bleek de ongecoate draden zaten gewoon buiten de schakelaar. Gelukkig ging het goed en is hij alleen maar heel erg geschrokken. Normaal deden we deze schemerlamp met de schakelaar op de kabeldoos aan en kwamen niet aan de schakelaar van de lamp.

De volgende dag begaf de blender van Yayah het. Ze maakt hiermee onze soep en mijn juice, dus ze was helemaal onthand. s' Avonds heeft Theo het apparaat open gemaakt en de contacten met een schuurpapiertje van een oxide laagje ontdaan. Door de hoge vochtigheid hier, krijg je heel snel corrosie op contactpunten. Yayah is weer helemaal gelukkig en Bapak is nog meer in aanzien gestegen bij haar.

De jacht geopend op de tikus.

Terwijl Theo en ik zondagavond heel gezellig op de bank televisie zaten te kijken, begonnen voor onze neus ineens 2 tikussen heen en weer te lopen. Theo vond het heel aandoenlijk en het zijn natuurlijk ook schattige beestjes, 2 van die muizen met lange staarten. Er zijn zelfs mensen, die ze als huisdier hebben, maar dan zitten ze in een kooitje en zijn iets kleiner.

Deze 2 wonen weer net zoals de kakkerlakken eerst, achter de beroemde grote donkere kast. Op een gegeven moment werd er 1 heel erg brutaal en zette het op een lopen naar de keuken. Hij of zij was dus al bekend met het huis en wist waar eventueel iets te halen viel. Doordat we hier toch al te maken hebben met veel meer van dit soort dieren, hebben we ons eten in afgesloten plastic dozen zitten, dus valt er weinig uit onze keuken te halen.

Maandagmorgen maar weer tegen Agus gezegd, dat we weer tikussen hadden en dat we graag wilden, dat ze zouden gaan hemelen. Vlak voordat wij naar Bali gingen in november, hadden we er ook al één op bezoek en die hadden ze gevangen in de tijd dat we weg waren.

Agus wilde weten hoeveel er waren en dus vroeg hij:"Ada teman?"(zijn er vriendjes?) hoe lief is de Indonesische taal. Wij zeiden, dat we er 2 gezien hadden en hopen nog steeds dat ze geen jongen achter de kast hebben verstopt.

De muizen en ratten worden hier gevangen met lijm, dat doen ze op een stukje karton en dan leggen ze in het midden iets met gula(suiker) erop. Agus had 2 van deze kartonnetjes gemaakt en 1 werd bij de kast neergelegd en 1 in de keuken. Met PakHandi werd afgesproken, dat hij voordat hij naar huis ging vanmorgen, hij binnen zou gaan kijken en eventuele vastgeplakte muizen zou verwijderen. Ik had geen zin om te zien hoe deze muizen zich probeerden los te worstelen, dus moesten ze voordat ik op stond opgeruimd zijn. De muizen dachten daar echter anders over.

Toen ik gisteravond om 7 uur weer lekker op de bank voor de televisie zat, kwam daar een muis om de hoek kijken en binnen de kortste keren zat hij vastgeplakt op het kartonnetje. Theo direct PakHandi geroepen, want ik vond het niet om aan te zien. Volgens mij zijn onze muizenvallen toch wel heel wat vriendelijker. PakHandi kwam en nam het worstelende muisje op het kartonnetje mee naar achteren. Ik hoorde Yayah iets zeggen van sepatu (schoen) en maakte daaruit op dat het de genadeklap zou krijgen met de schoen van PakHandi.

Wij wisten dat er in ieder geval 2 waren, dus werd het kartonnetje er op nieuw weer neergelegd. Nog geen half uur later zat ook nummer 2 vastgeplakt op het kartonnetje. Het hele gebeuren herhaalde zich en we hoorden PakHandi een aantal malen met zijn schoen timmeren in de garage. Hopelijk heeft hij hem niet gemist en laten lopen. Je weet het maar nooit.

Vanmorgen hoorde ik van Yayah, dat het volgens PakHandi 's avonds een getrippel van jewelste is boven op het plafond in de garage, dus raadde ze aan om de kartonnetjes nog maar even te laten liggen.

Ook ratten zijn hier nog volop te zien, wat ook niet zo verwonderlijk is, als je ziet hoe het afval hier gewoon langs de kant van de weg ligt. Van de week kwam ik thuis van boodschappen doen en heb toen de volgende foto gemaakt van iemand die van andermans vuilnis leeft. In dit geval zit hij in het vuilnis van onze buurman te graaien. Ons vuilnis had hij al gehad.

Kubca Samakta.

Kubca Samakta is de naam van het doveninstituut, waar ik het al eerder over heb gehad. Theo en ik waren uitgenodigd voor de open dagen.

Diana Nurmas is de directrice van dit instituut, een hele lieve Indonesische vrouw die redelijk goed Nederlands spreekt, omdat ze getrouwd is geweest met een Belgische ontwikkelingshulpmedewerker, helaas is deze al op jonge leeftijd overleden.

Diana is een vrouw uit duizenden, die heel erg begaan is met deze jongeren en daardoor zoveel energie en doorzettingsvermogen kan genereren, dat wij daar echt versteld van staan.

In Indonesië is het hebben van een handicap al bij voorbaat iets, waardoor je het in de maatschappij wel kan vergeten. De Indonesiër kan daar niet mee omgaan en zelfs de familie schaamt zich soms voor het hebben van een familielid met een handicap. Deze mensen worden vaak verstoten of weggedrukt. Je ziet dan ook heel veel mensen met een handicap bedelen op straat, zoals blinden, mensen die armen of benen missen, mensen die polio gehad hebben, een hazenlip of anderszins misvormd zijn.

Om 9.00 uur zou het geheel officieel geopend worden door de Gouverneur van Bandung, geloof me, dat is een belangrijke persoon hier in de omgeving, maar wie er kwam om 9.00 uur: geen gouverneur. Er was een programma opgesteld en dat werd op een gegeven moment maar omgegooid, omdat om half tien bleek dat de gouverneur er nog niet was. Wel waren gek genoeg de politie en zijn bodygard aanwezig, maar hijzelf was in geen velden of wegen te bekennen. Toen ik om 10.00 uur vroeg hoe het nu met die gouverneur zat, omdat ik het wel heel erg jammer voor Diana vond, zei Diana: "als hij nu zou komen dan is hij voor Indonesische begrippen precies op tijd". Indonesiërs maken zich echt niet druk om afspraken en komen of te laat of helemaal niet.
Voor ons expats altijd 1 van de grootste frustraties.

Maar Diana, door de wol geverfd, gaf geen krimp en ging gewoon met haar programma verder. Eerst werd er door iemand een gebed voorgedragen (misschien wel een imam, ik weet het niet). Hij kwam op een brommertje en ging er ook weer mee weg, nadat hij voor ons op de bekende gebruikelijke jammerende manier iets uit de Koran had voorgezongen.







Gevolgd door een optreden van schoolkinderen van een dovenschool. Deze kinderen spelen op een Anklung en d.m.v. gebaren van de dirigent bewegen ze de Angklung . Die gebaren zijn gebruikelijk voor alle Angklung spelers, daarmee wordt aangegeven welk instrument bewogen moet worden en hoe lang(deze hebben verschillende toonhoogtes). Heel erg knap als je na gaat dat ze zelf niets horen. Geloof me het was heel indrukwekkend om dit mee te maken en het klonk geweldig.



Daarna werd er een optreden verzorgd door een blind meisje die heel erg goed kon zingen en een op een keyboard spelende jongen die slechtziend was, samen met de Anklungspelers.

Vervolgens waren er een paar toespraken allemaal in het Indonesisch en dat was voor ons toch wel een beetje moeilijk te volgen.
Ik zat naast een Indonesische meneer die in 1971 in Nederland in Wageningen gestudeerd had. Later bleek dat deze heer de grootste tegenstander was geweest, toen Diana haar instituut daar wilde vestigen. Hij had de hele buurt opgehitst om er voor te zorgen dat ze zich daar niet mocht vestigen. Dit hoorde ik pas de volgende dag. Hij was na de bijeenkomst naar Diana toe gegaan en had haar gevraagd of hij haar kon ondersteunen. Waardoor deze reactie is ontstaan weet ik niet. Ze had hem al vele jaren uitgenodigd maar hij was nog nooit op die uitnodigingen in gegaan. Het kan zijn, dat er in zijn familie iemand is geboren die een handicap heeft en dat hij zich is gaan realiseren wat het inhoudt. Achteraf was ik erg blij, dat ik hem duidelijk gemaakt had, dat ik erg onder de indruk was van wat Diana tot nu toe al voor elkaar had gekregen.

De volgende dag zijn we nog even weer een keer gegaan en troffen toen Inge en Joke van werkgroep 72. Dit is een Nederlandse werkgroep gevestigd in Jakarta en die dit soort projecten ondersteunen, zij krijgen hun geld door multinationals te benaderen hier in Indonesië. Ze doen in Jakarta heel erg veel voor de straatkinderen daar. Margriet had al een beetje geregeld, dat ik misschien wel wat voor deze groep in Bandung kon gaan betekenen.
Dat zou voor een nieuw project kunnen zijn, maar daarvoor verblijf ik hier eigenlijk te kort of ik kan voor Diana namens de werkgroep iets doen. Nou was ik in ieder geval al van plan om Diana in de toekomst te gaan helpen, dus dat komt goed uit. We hebben dan ook afgesproken, dat als Diana voor iets geld nodig heeft, dat ik dan de werkgroep hier voor kan benaderen. Verder ga ik kijken wat ik in Nederland nog kan bewerkstelligen om haar hier financieel nog wat meer te helpen. Ik heb zo wel een aantal ideeën en ga volgende week maar eens bij haar langs zoals afgesproken om haar te ondersteunen. Mocht iemand iets willen doneren is dat natuurlijk altijd welkom en zal ik er voor zorgen dat het bij haar terecht komt en dat het goed besteed zal worden.
Diana geeft ook elke keer aan, dat mensen met een handicap aan oor of oog, in staat zijn andere kwaliteiten zeer sterk te kunnen ontwikkelen. Ze zijn vaak heel creatief. Het meisje met rode blouse is heel erg goed in het maken van Batik doeken(achter Diana op het rek). Hier helpt ze een dove jongen die met Joke en Inge uit Jakarta meegekomen is, om het te proberen. Intussen is afgesproken dat 2 kinderen waaronder ook deze jongen uit Jakarta naar Bandung komen om het van haar te leren.
Joke en Inge (beiden van werkgroep 72) kijken aandachtig toe hoe Diana het jongetje uit Jakarta helpt om het batikgietertje goed te hanteren. Inge(gehurkt) is een Indonesische vrouw die in Nederland een tandarts opleiding gevolgd heeft en dus ook heel erg goed Nederlands spreekt.

Agus maagproblemen door geldproblemen?

We zijn nog geen week in Indonesië terug, maar toch heb ik het gevoel dat ik al weer 3 weken hier ben. Het was van de week wederom een zeer bewogen week.

Maandag verliep alles goed en het lukte om alle achterstallige dingen van de 2,5 week die we hier niet waren netjes af te werken. Net op het moment dat ik dacht zo nu even tijd voor mezelf, kreeg ik een sms van Carol: When are you coming back, I am bored.

Als je zoiets van iemand hier krijgt, dan weet je, dat je daar direct op moet reageren, als dat kan. Meestal zitten ze dan niet echt lekker in hun vel en dus heb ik haar maar direct gebeld. We zijn toch met z'n allen een beetje op elkaar aangewezen.

Ze vroeg of ik me verveelde en daar kreeg ze een negatief antwoord op, het is me namelijk nog geen moment gelukt om me hier te vervelen. Zij verveelde zich wel en ze vroeg of we ergens koffie konden gaan drinken. Tijdens de koffie kwam de aap uit de mouw. Haar laatste kind gaat uit huis en terug naar Nieuw-Zeeland. Het werk van haar man Paul is zeer onzeker door de algehele crisis. Hij werkt hier voor de Indonesische regering om energie te halen uit de vele vulkanen die ze hier op Java hebben, daar hebben ze in Nieuw-Zeeland heel erg veel ervaring mee.

Paul werkt de laatste maanden al de hele tijd in Jakarta en dus is ze veel alleen met haar zoon, maar deze zal begin februari vertrekken om in Nieuw-Zeeland te gaan studeren. Dus moeten ze beslissen terug naar huis of naar Jakarta verhuizen of zij hier in Bandung waar ze haar hele sociale leven al 11 jaar heeft en hij een aantal nachten in Jakarta.

Ik heb haar voor 's avonds maar uitgenodigd om te komen eten, is nu niet zo moeilijk met zo'n geweldige kok in huis. Ik had me voor genomen om haar de komende dagen maar een beetje gezelschap te houden. Dinsdag zijn we gaan golfen en woensdag gaan shoppen en lunchen. Tijdens de lunch woensdag kwamen de emoties eruit en heeft ze een potje zitten huilen. Geen probleem, dat lucht namelijk op.

Toen ik maandag thuiskwam bleek de zoon van Tiwi geweest te zijn, om met mij te praten. Die heb ik in het bijzijn van Theo teruggebeld en gevraagd wat er was. Deze wilde met de uitslagen van de test komen en de dokter had gezegd dat er DNA-onderzoek moest plaatsvinden en hij vroeg of wij dat wilden betalen. Ik vroeg welke dokter en toen bleek het dezelfde dokter te zijn, die ook in het ziekenhuis al in mijn ogen onnodige test bij Tiwi wilde doen op kosten van ons. Ik maakte hem duidelijk dat het volgens mij helemaal niet nodig was om dure DNA-test te doen en dat ze hem en zijn broer de goede medicijnen moest geven.

Wat wij wel weten maar hij niet, is, dat deze dokter een opdracht van de regering heeft om onderzoek te doen naar hepatitus B en leverkanker. Op zich een heel goed iets omdat 30% van de bevolking hepatitus B heeft. Hoe makkelijk is het om daar die blanken dan weer voor te laten betalen. Ik maakte hem duidelijk dat wij niets meer wilden betalen en dat ik dat al diverse keren gezegd had. Voor ons is dit een afgerond geheel. Tiwi heeft maar 5 weken bij ons gewerkt en normaal is dat ze 1 maandsalaris aan ondersteuning krijgen en wij hebben samen met Jutta in totaal iets van 13 maandsalarissen betaald. Toch wilde hij nog graag een keer langs komen. Geen probleem dat zou dan donderdagavond moeten zijn, omdat Theo niet eerder kon.

Dinsdagmorgen reed ik met Agus naar de golfbaan, en werd hij andermaal ziek. Hij gooide bij één van de weinige stoplichten die Bandung rijk is, zijn deur ineens open en begon over te geven. Dit herhaalde zich nog een aantal keren. Na overleg met Theo het volgende maar besloten, want op kantoor hadden ze ook alle chauffeurs nodig.

Ik zou met Carol na het golfen in de auto terug rijden, en dan kon Agus direct naar huis terug rijden. Agus zei, dat hij dat wel kon. Hij kreeg de opdracht om naar zijn eigen huis te gaan en naar de dokter te gaan. Hij moest mij smsen als hij thuis was. Na 1,5 uur kreeg ik eindelijk een sms dat hij bij ons thuis was gearriveerd, normaal doet hij daar 45 minuten over. Later kreeg ik een sms dat hij bij zijn eigen huis was, uit het tijdsverschil bleek mij toen ook weer dat hij een zeer lange tijd onderweg was geweest. Nadat ik later op de dag thuisgebracht was door de chauffeur van Carol, vroeg ik aan Yayah hoe het met Agus was geweest toen hij bij ons huis aangekomen was. Hij was behoorlijk ziek geweest, maar zij vertelde mij ook dat hij in de tijd dat wij in Nederland waren ook ziek was en al diverse keren naar de dokter was geweest. Tijdens mijn verblijf in Nederland heb ik hem een paar maal gevraagd hoe het ging, bij thuiskomst gevraagd hoe het ging en ga zo maar door en elke keer maar zeggen dat het goed gaat. Verder had ik ook zoiets van:" oh mijn god niet nog weer één".

Ik heb het even gelaten voor wat het was en ik dacht dat pik ik dan morgen wel weer op. Woensdagmorgen kon ik uitslapen want Theo was in Jakarta en Yayah en Lilis wisten dat ik alleen was dus die zouden beneden beginnen met werken. Maar om 6.15 uur kreeg ik al een sms van Agus dat hij niet kon komen werken, omdat hij ziek was. Verder duizend keer verontschuldigingen, dat hij overgegeven had in het bijzijn van Ibu.

's Morgens Yayah nog maar eens goed gevraagd naar het wel en wee van Agus tijdens onze afwezigheid en toen toch maar een directief en streng smsje naar hem gestuurd. Ik was het gewoon een beetje moe, dat als je vraagt hoe het gaat, ze gewoon goed zeggen, terwijl dat niet zo is. Kreeg een sms terug waarin hij zijn hele ziekteverloop van de afgelopen weken opbiechte. 's Avonds kreeg ik een sms dat hij donderdag wel weer kon werken en of hij mocht komen werken.

Ik had nog niet van Agus gehoord wat de dokter had gezegd en ik vroeg me af of hij wel geweest was, dus maar weer een sms er naar toe hoe of wat. Hij had een soort dieet gekregen, mocht zich niet te moe maken, en hij had masuk angin(binnen komende winden letterlijk vertaald). Als ze hier ziek zijn, dan is het altijd dat en dus worden we daar, als we dat horen helemaal niet goed van. Het zou dus een verkoudheid zijn of een griepje. In mijn ogen was het geen één van twee. Dus heb ik hem maar verteld dat hij niet mocht komen werken en dat hij donderdagmiddag om 4 uur bij mij thuis moest zijn. Ik wilde eens in alle rust met hem gaan praten en hem duidelijk maken dat wij toch gewend zijn, dat wij eerlijk alles tegen elkaar zeggen.

Donderdag nadat ik weer door de chauffeur van Carol thuisgebracht was om even voor vieren arriveerde ook Agus. Hij had een rekening van de dokter bij zich en zijn medicijnen was hij vergeten. Verder vertelde hij dat hij ook bij een alternatieve dokter geweest was, wat en hoe die werkte heb ik maar verder niet naar gevraagd, omdat ik de huisartsen hier al niet zo hoog heb zitten, laat staan een alternatieve arts. Hij mocht geen koffie meer drinken, geen voedsel wat gebakken wordt in olie, dus alles waar maar het woordje goreng aan toegevoegd is mocht hij niet eten, dit is een probleem in Indonesië omdat heel veel voedsel in olie gebakken wordt. Verder veel groenten en fruit.

Ik vroeg hem wat de dokter nu had gezegd wat hij had. Hij kwam weer met masuk angin, en wel omdat hij met de motor op en neer naar Cirebon gereden was tijdens onze afwezigheid, de moeder van Ayu woont daar. Dit is een rit van 5 uur heen en 5 uur terug samen met vrouw en hun kind midden tussen hen in. Hij klaagde ook over spierpijn in zijn linker arm. Dit is helemaal niet gek, want de wegen zijn hier op het moment door de regentijd ontzettend slecht en om dan een motor te besturen met 3 personen erop, zal inderdaad veel inspanning vragen van bepaalde spieren.

Ik zei tegen hem, je hebt helemaal geen masuk angin, als je dat hebt dan heb je niet deze symptomen. Hij heeft gemerkt met de ziekte van Tiwi, dat ik toch wel iets meer weet van ziektes. Dus zegt hij vragend:" nee Ibu heb ik geen masuk angin" en ik zeg nogmaals dat hij dat niet heeft, wat natuurlijk voor hem heel moeilijk te aanvaarden is, omdat een dokter hier nog net zoals bij ons vroeger heilig is.

Ik vraag aan hem: : Anda gugup? (ben je nerveus?). Op het moment dat ik dat vraag zie ik hem zo kijken van dat mens is niet normaal, die kijkt dwars door me heen. Magie leeft hier nog steeds heel sterk. Tidak Ibu(nee mevrouw). Zoals gewoonlijk nog maar een keer de vraag gesteld en toen zij hij dat hij een beetje nerveus was, omdat hij in het bijzijn van mij meerdere keren had overgegeven. Ik maakte hem nog maar een keer duidelijk dat dat geen probleem was.

Ik wist dat ik dus op deze manier niet verder zou komen, zeker omdat hij aan mij vroeg:"kenapa, Ibu pikir saya gugup"(waarom denkt Ibu dat ik nerveus ben). Dus vraag ik hem maar of hij problemen heeft, dan zegt hij natuurlijk eerst van niet, maar als ik het dan nog een keer vraag, dan zegt hij dat hij de laatste tijd veel heeft moeten piekeren, maar dat hij dat alleen thuis doet en niet tijdens het werk.

Als ik vraag waarover, dan wil hij dat niet zeggen. Na lang aandringen zegt hij, dat hij problemen heeft, maar dat hij niet wil dat dat mijn probleem wordt en dat hij dat zelf moet oplossen.

Ik geef hem aan, dat wij hem graag willen helpen en dat we erg blij met hem zijn. Nou weet ik dat hij heel erg veel van zijn vrouw houdt, dus in de relationele sfeer zal het niet liggen. Het volgende waar hier altijd problemen over zijn, is natuurlijk geld, dus ik vraag aan hem: "masalah uang" (is het probleem geld). Waarop ik een bevestigend antwoord krijg.

Wat is nu het geval: hij heeft met geleend geld van Vialis hier in Bandung zijn motor afbetaald 1 miljoen rupiah (€ 70,00). Nu heeft hij zijn motor als onderpand gegeven bij een bank voor een lening van 5 miljoen rupiah (€ 350,00) voor uitbreiding van de warung van de moeder van Ayu. Het is hier gebruikelijk dat de familie elkaar altijd helpt en dat als je goed verdient wat Agus in principe doet, je ook meer ondersteuning geeft. Hij moet dat nu in 11 maanden terug betalen en zal dan voor het lenen van die 5 miljoen iets meer dan 7 miljoen Rp(€ 500,00) neer moeten tellen. De rente percentages zijn hier vaak vanaf 25% en een rentepercentage van 50% is heel normaal. Het is hier heel gebruikelijk dat er geleend wordt. Mensen zoals Agus zullen bijna altijd dingen moeten kopen op kredietbasis. Ik begrijp dat hij nu problemen heeft, wetende wat zijn inkomen is.

Vanmorgen heb ik hem om 7 uur laten komen om rustig met hem en Theo erbij het geheel nog een keer door te nemen. We zijn nu alles aan het doen om te kijken of hij nog weer onder deze lening uit kan komen. Wij hebben hem duidelijk gemaakt dat hij het van ons had kunnen lenen zonder rente te hoeven te betalen, maar dan komt het woordje malu(verlegen) weer.

Gisteravond belde de zoon van Tiwi en vertelde dat hij niet langs kon komen, maar of dat dan vrijdag mocht. Hij was nog weer naar de dokter geweest en die had weer een wazig verhaal opgehangen, wat volgens mij niet klopte. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat hij altijd welkom was, maar dat wij niets meer betaalden. Dat wij de testen en de eventuele medicatie al aan zijn vader betaald hadden. Hij vroeg of het dan nu echt finished was en hoe zeer het mij ook pijn deed ik moest dit beamen. Het erge van dit is, dat ze nu bij de familie langs zullen gaan om het geld bijeen te krijgen voor een onderzoek dat niets met het beter maken van henzelf te maken heeft. Toen wij weigerden te betalen voor de testen die ze nog bij Tiwi wilde doen, liet de dokter weten dat het dan maar uit het daarvoor bestemde regeringspotje moest komen. Denise heeft haar toen ook op het hart gedrukt, dat ze haar moest beloven, dat ze niet de familie er voor op zou laten draaien. Wat ze nu gaat doen weet ik niet, maar ik vrees het ergste.

Al met al mag het duidelijk zijn dat we weer veel beleefd hebben en dat we vooral problemen van de lokale bevolking zo goed mogelijk proberen op te lossen.

Bij ons zelf werkt het internet niet optimaal, hebben we de deurbel moeten vervangen en heb ik al weer 2 kakkerlakken gevonden. Degene hieronder op de foto lag voor mijn slaapkamerdeur, natuurlijk juist in de nacht dat Theo in Jakarta verbleef. 's Morgensvroeg direct tegen Lilis gezegd, dat er daar één lag en toen vroeg Yayah heeft die al jongen gekregen. Als ze doodgaan dan schijnen er heel erg veel kleine kakkerlakjes uit te komen. Gelukkig was dat nog niet het geval.

Warm onthaal letterlijk en figuurlijk.

Voor iedereen de beste wensen en vooral heel veel gezondheid gewenst in 2009 van ons hier uit warm en zonnig Bandung.

We zijn 1 januari weer richting Indonesië gevlogen. Ik was zo moe van alle ervaringen die we in Nederland weer opgedaan hadden, dat ik het niet eens gered heb om nog een maaltijd in het vliegtuig te nuttigen. Ik had sowieso al aangeven, dat ik alleen maar het dessert hoefde bestaande uit een fruitsalade, maar die hebben ze maar voor mij bewaard. Moeders was total loss, halverwege de vlucht ben ik mijn fruithapje maar gaan halen. Daarna weer acuut in slaap gevallen. Dit vele slapen heeft één groot voordeel: de vlucht lijkt er qua tijd korter door te worden. 's Morgensvroeg kwam de head purser langs om te vragen of ik lekker geslapen had, ze had me namelijk niet anders dan in slaapstand gezien.

Aangekomen op Jakarta werden we weer geconfronteerd met het gedrag van een ongeveer 14- jarige Indonesische rijkeluizoontje, die de kruier dusdanige bevelen gaf, dat het er vanaf droop dat hij gewend was personeel te commanderen. Hij heeft dat natuurlijk niet van een vreemde. Ik moet er niet aandenken, dat ik hier in huis op die manier mijn personeel opdrachten moet geven.

Later buiten aangekomen stonden we op Agus te wachten en tot onze verbazing mochten er daar waar normaal wel auto's mogen komen, geen auto's meer komen om mensen op te halen. Alleen reden er wel 2 hele grote dure auto's voor van een Indonesisch gezin. Agus was ondertussen lopend bij ons gearriveerd en zei dat we de weg over moesten steken en dat hij ons daar dan wel met de auto kon komen halen. Toen Agus de auto ging halen keken wij nog eens met jaloerse blikken naar de dure auto's waarvan de chauffeurs het wel gelukt was om op de normale plek te komen. Theo zei in zijn onschuld tegen mij:" toch eens even aan Agus vragen hoe dat kan en wat wij de volgende keer moeten doen om ook te zorgen dat onze auto hier voor kan rijden". Op het moment dat hij dit zei en mijn gezicht ziend, realiseerde hij zich dat hij in Indonesië was gearriveerd. Dit lukt je als je geld schuift of je bent van de politie of het leger.

Goed de weg overgestoken en daar kwamen we 3 kleine jongens tegen die Theo zijn schoenen wilden poetsen. Theo zei:"Saya tidak mau"( ik wil niet). Nog iets verder gelopen komen we een kindje van ongeveer 4 jaar tegen, ongewassen, weinig kleren aan en deze vraagt Theo non-verbaal of hij zijn schoenen mag poetsen. Uit zijn broekzak haalt hij een schoenpoetsdoosje. Ook nu maar weer gezegd dat we dat niet wilden, maar wrang is het wel als hij afdruipt. Wij komen uit Nederland volledig uitgebuikt en ondanks de recessie die er is, heb ik geen straatkinderen van 4 jaar vervuild op straat zien lopen, die schoenen moeten poetsen om iets te eten te krijgen. De werkenlijkheid kan soms hard zijn.

Bij Agus in de auto gestapt en over en weer gelukkig nieuwjaar gewenst en bijgepraat. Er waren geen zieken en verder maakten ze het ook allemaal goed. Ook waren ze allemaal weer blij dat Bapak dan Ibu (meneer en mevrouw) terug waren gekomen.

Thuis gekomen wachtend voor de poort die door PakHandi opengemaakt moest worden zei Agus:"Selamat datang Ibu dan Bapak". Welkom!! Ook PakHandi wenst ons gelukkig nieuwjaar en is blij dat we er weer zijn.

Dan bij binnenkomst komen we de volgende dingen tegen. De foto's spreken voor zich:

Hierboven een fruitschaal gevuld met ananas en soort grote kruisbessen (sirsak). Brownies die Agus ook al voor onderweg van Jakarta bij zich had. Een koeltas met water en allerlei andere lekkere dingen. 3 soorten kroepoek en een bloemstukje van het voltallige personeel met een briefje: Selamat datang dan selamat tahun baru Bapak dan Ibu, dari kami. (Welkom en gelukkig nieuw jaar van ons.)

Dan trek je de koelkast open en zie je het volgende: sinaasappelsap geperst, heel veel fruithapjes en een complete Indonesische 3-gangen maaltijd voor de zaterdag.

Vanmorgen heb ik ook Yayah en Lilis in mijn armen mogen sluiten en ook die waren heel erg blij ons weer te zien.

Voor hen allemaal hadden we uit Nederland musketflikken(ze zijn gek op chocola) meegenomen en daarnaast hebben ze een kleine bonus gekregen.

Wel moet ik hier toch even opmerken dat elke keer als we in Den Bosch ons huisje binnenstappen er ook een bos bloemen staat van vrienden uit de flat.

Het zijn vaak de kleine dingen die het doen.