Naar aanleiding van dit gebeuren had ik besloten om met het hele team en natuurlijk mijn Theo op de foto te gaan en zie hier het resultaat:
Net zoals ik vroeger tegen mijn moeder mocht zeggen, heb ik vandaag tegen Yayah mogen zeggen, wat ik als verjaardagsdis wil hebben. Dat zal een mix van Europees eten en Indonesisch eten worden.
-Soto kentang (Aardappelsoep),
-frietjes die maakt ze zelf en die zijn overheerlijk,
-rendang daging,
-een lekkere salade,
-een lekkere groenteschotel
Natuurlijk na een heerlijk fruithapje.
Naast het feit dat ik de felicitaties heb gekregen van mijn "personeel", kamen ze ook met kado's aanzetten. Zie hier de volgende foto's:
2 prachtige kaarten en een mooie stoffen doek met allemaal honden erop van Liliz en Yayah gemaakt door Yayah haar gehandicapte dochter. Verder nog een bos bloemen van Liliz.
Agus deed mij de hele tijd geloven, dat hij niets voor mij had en dat hij dat vervelend vond en ik maar tidak apa apa (geeft niet) zeggen. Later toen ik thuis kwam van golfen, was het volgende bloemstuk bezorgd. Geregeld door Ayu(Agus zijn vrouw).
Van mijn caddie op de golfbaan, die ook pas vanmorgen hoorde dat ik jarig was, kreeg ik, toen ik de baan gelopen had een schitterende tas. Dat had ze allemaal nog gauw geregeld voordat we de baan op gingen. Is het niet allemaal geweldig!!! Je hoort mij niet zeggen dat ik niet het gevoel heb dat ik jarig ben. 
Vanuit Nederland ook diverse gelukwensen op diverse manieren:
sms, e-cards, en post. Dank jullie wel!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten