Fotosessie met de verpleegkundigen.

De zondag voor dat we naar Bali vertrokken, zijn we nog een keer naar het ziekenhuis gegaan om de verpleegkundigen heel hartelijk te bedanken voor de goede zorgen voor Tiwi en de geweldige ondersteuning. Ik wist dat de groep verpleegkundigen waar ik het meest mee te maken had gehad, dan zou werken. We hadden een hele doos vol met donuts meegenomen. De Indonesiërs zijn gek op zoet en het liefst nog met chocola.

Op een gegeven moment vroeg ik ze, of het goed was als we een foto van hen zouden nemen. Fijn dat je tegenwoordig met je telefoon foto's kunt maken. Indonesiërs vinden het geweldig als er een foto van hen genomen wordt, hoewel het natuurlijk door hun verlegenheid (malu) vaak niet meevalt om te poseren.

Ook nu werd daar enorm enthousiast op gereageerd en ze lieten allemaal direct al het werk, waar ze mee bezig waren uit hun handen vallen en gingen de zusterkamer een klein beetje verbouwen. Besloten werd dat ik ook op de foto moest en dat dan de twee meest gezette dames op een krukje voor de anderen moesten zitten.

De foto hieronder is de eerste foto die we namen en je kunt duidelijk de verlegenheid van de zusters een beetje zien. Ook is duidelijk te zien hoe klein de Indonesiërs zijn, want die 2 achter mij zie je maar half terwijl ik toch zit.

De hoofdverpleegkundige die zo gezellig naast me zit, is een geweldige hoofdzuster en medisch heel goed onderlegd. De voorgaande dagen kon ze ook al niet van mijn armen afblijven, daar moest ze elke keer even over heen strijken. Het is echt een schat van een mens.

Omdat de foto niet gelukt was, want halve gezichten hebben we niets aan, nog maar 1 gemaakt.

Ook nu is nog duidelijk te zien dat ze nog niet helemaal ontdooid zijn en dus zeiden we: "nog 1 voor de zekerheid". De 2 dames achter mij hadden ondertussen ook een oplossing voor hun lengteprobleem gevonden. Ze zijn namelijk op de stijlen van de krukjes gaan staan.

En zie hieronder het geweldige resultaat. Je hebt dus 3 foto's nodig om ze een beetje op hun gemak te stellen. Maar zijn het niet stuk voor stuk geweldige meiden, ze zijn echt het prototype van de gewone Indonesiër: heel erg lief, zacht, vriendelijk en altijd vrolijk en goedlachs.