Idul Adha, een ware slachting voor de moslims.

De afgelopen weken was het niet zo leuk voor mij om met Agus door Bandung te rijden. Overal langs de kant van de weg kwam het stilaan vol te staan met geiten of schapen. Ik ben er nog steeds niet echt achter wat het zijn, maar volgens mij zijn het geiten die op schapen lijken. Toen we dichter bij de dag van Idul Adha kwamen, kwamen er ook ineens koeien bij te staan en ging het aantal geiten gestaag groeien.

Op een gegeven moment maar aan Agus gevraagd hoe of wat, want we willen alles weten hè. De dieren die langs de kant van de weg een plaatsje ingenomen hadden, zouden worden verkocht aan de wat rijkere moslim en deze zou daar dan mee naar de moskee gaan op 8 december, want dan was het Idul Adha. Op de foto hierboven wordt een pas gekochte geit op de motor naar de moskee gebracht.

Bij de moskee aangekomen zouden de dieren onthoofd worden en dan geslacht. De stukken vlees zouden daarna verdeeld worden onder de arme moslims. Heel goed initiatief kan ik niets van zeggen, alleen als hele grote dierenvriend deed mij dit toch wel heel erg veel pijn. Ik kreeg van Theo voortdurend het verwijt je eet zelf ook vlees, dus niet jammeren. Gelijk heeft hij, maar mijn dieren worden niet op zo'n brute manier onthoofd, denk ik nog steeds. Een geit wordt door 1 persoon gekocht en een koe wordt door 7 personen gekocht. De koe kost iets van 700.000 rp (45,00 euro).

Dus elke keer als we er langs reden en ik zag de kinderen vrolijk spelen met de dieren, zelf wetende hoeveel dagen ze nog te gaan hadden zei ik: "ach germ". Of Agus het door had, weet ik niet maar ik heb hem wel duidelijk gemaakt, dat ik niet zou willen kijken als de dieren onthoofd zouden worden. Hijzelf was ook nog nooit bij zo'n festijn geweest en zei dat het ook niets voor hem was. Banyak darah (veel bloed), lijkt me logisch.

Idul Adha was een vrije dag voor iedereen hier in Indonesie, dus ook voor ons. Het is na de Idul fitri de belangrijkste dag voor de moslims.

Agus wilde wel werken, dus gingen wij 's morgens golfen. Ik wist, dat ik op moest passen waar ik keek wilde ik niet een slachtpartij zien, want we waren nog niet bij ons huis weggereden of we zagen iemand met een enorm groot mes bij de securitypost van onze wijk naar de daar de dag daarvoor verzamelde dieren lopen. Er werd dus niet alleen bij de moskee geslacht, maar overal en nergens. Even verderop had zich ook een grote groep mensen verzameld en er was niet veel fantasie voor nodig, om te weten wat er gaande was. Theo wilde wel kijken en zag een koe die voor zijn leven aan het vechten was en erg opstandig was. Ik heb de andere kant opgekeken, want dit ging me toch echt te ver. Hieronder op de foto zijn ze met de slacht bezig bij het huisje.

De volgende dag aan Agus gevraagd of hij ook sapi (rundvlees) gekregen had. Normaal wordt er veelal vis of kip gegeten, rundvlees is gewoon veel te duur. Hij had het inderdaad gekregen en was er ontzettend blij mee. Toch even weer aan de bewaartijd van het vlees denkende ( ze hebben geen koelkast) ook gevraagd of het ondertussen al gekookt was en dat was het geval. Agus zijn vrouw is namelijk al weer een tijdje ziek en dan moet daar niet nog een voedselvergiftiging bij komen. Ze is gelukkig ondertussen al wel weer aan de beterende hand.