Tiwi is vanmiddag om 12.35 uur overleden.

Tiwi is vanmiddag thuis in haar vertrouwde omgeving overleden. Maandag was ze opgenomen, nadat ze het thuis niet meer volhield met haar opgezette buik. Daarna heb ik dagelijks in het ziekenhuis gezeten om van alles te regelen. Elke dag ging Tiwi verder achteruit. Samen met de hulp van Denise hebben we een plan gemaakt en geprobeerd de dokter daarin mee te krijgen. Dit alles was heel erg frustrerend, omdat er 2 culturen tegenover elkaar zaten en dat botste nogal eens met de opvattingen over het eerlijk tegen de patiënt en de familie zeggen hoe de prognose was.
Elke dag werd er bloed geprikt het liefst zelfs 2x per dag, terwijl de uitkomst van tevoren te voorspellen was en er never nooit een verbetering kon plaatsvinden. Verder vonden er nog meer van dit soort onnodige onderzoeken en behandelingen plaats. Het erge ervan was, dat die alleen maar konden plaats vinden, omdat daar blanken waren die betaalden. Dus als je het probeert goed te doen, door haar lekker op een bed te laten liggen in een ziekenhuis, omringt met de nodige zorg, dan wordt dat teniet gedaan door al dit soort onnodige onderzoeken.
Donderdagmiddag kreeg ik te horen dat een andere dokter het zou overnemen, omdat de dokter die ze had buiten Bandung zou zijn. Dit was niet goed, want juist met deze dokter hadden we afspraken gemaakt. 's Avonds werd ik gebeld dat de nieuwe dokter graag 2 testen wilde doen, om te zien waardoor de kanker ontstaan was en of wij dat wilden betalen.
In mijn ogen volledig overbodig en alleen maar een extra belasting voor Tiwi. Dus mijn antwoord was negatief en ik heb direct aangegeven dat ik een gesprek wilde met de nieuwe dokter.
Vrijdagmiddag is Denise met mij mee naar het ziekenhuis gegaan en heeft ze Tiwi onderzocht en kwam toen tot de conclusie dat ze al aan het sterven was. Wij hebben de zusters verteld dat er alleen nog maar Tender, Love en Care mocht plaatsvinden, naast het geven van vochtafdrijvende medicijnen en eventueel pijnstillers. Ze begrepen ons volledig, maar de dokter was de baas. Ze zouden het doorgeven aan de dokter.
Toen ik 's avonds net weer thuis was, werd ik door dezelfde zuster weer gebeld, om te zeggen dat de dokter er om 20.00 uur zou zijn. Ze durfde duidelijk niet onze opmerkingen aan de dokter te vertellen.
Dus zijn Theo, Denise en ik tegen 20.00 uur naar het ziekenhuis getogen. Daar hebben we de dokter duidelijk gemaakt, dat ze moest ophouden met testen en onderzoeken omdat het toch geen enkele zin meer had. Ze zei dat als mensen in het ziekenhuis liggen, er altijd onderzoek moest plaatsvinden en daar waar het leven verlengd kon worden dit gedaan moest worden. Ze bevestigde nogmaals dat ze niets over de prognose van de patiënt mocht zeggen tegen de familie of de patiënt.
Na heel veel praten kwam ze met de oplossing dat ze tegen de man van Tiwi zou zeggen dat hij haar beter mee naar huis kon nemen. Omdat ze niet konden opereren en niet het vocht uit haar buik konden halen vanwege infectie gevaar en bloedingen. Ze zou dan nog wel medicijnen meegeven voor die buik. Wij stonden er ook op dat ze morfine kreeg, want ze had heel erg veel pijn. Nou via China, Australië en Amerika kwam ze in de buurt van Amsterdam terecht met het duidelijk maken aan de man van Tiwi, dat hij haar beter mee naar huis kon nemen. Het is normaal dat mensen naar huis gaan om daar te sterven, maar dat had hij toch nog niet echt begrepen bleek de volgende dag.
Vanmorgen om 6.30 uur werden we gebeld door haar zoon, dat ze Tiwi naar huis wilden halen, maar dat ik haar man maar even in het ziekenhuis moest bellen. Toen ik hem belde vertelde hij, dat Tiwi niet naar huis kon, omdat de administratie gesloten was en dat die pas morgen om 10.00 uur open zou gaan. Ik heb nog even met een zuster gesproken, maar begreep dat er niets anders op zat dan direct naar het ziekenhuis te gaan, want dit was gewoon te gek voor woorden.
Daar aangekomen hebben we gezegd dat we wel weer geld als een deposit wilden storten, maar dat zij er voor moesten zorgen dat er een ambulance kwam en dat Tiwi naar huis kon gaan. Jammer genoeg gaan er ontzettend veel deuren open, als blanken hier zeggen dat ze wel geld storten als deposit. Toen kon ineens van alles en hadden we het vrij snel allemaal geregeld, alleen bleek toen ineens dat de man van Tiwi zijn zoon van 23 jaar niet goed had ingelicht. De zoon wilde de dokter weer opnieuw spreken of er toch niet nog een alternatief was.
Dus het hele verhaal begon weer opnieuw. Gelukkig heeft de dokter hem aan de telefoon duidelijk gemaakt dat het niet uitmaakte of zijn moeder in het ziekenhuis zou liggen of thuis. Toen we ongeveer 3 uur in het ziekenhuis geweest waren vonden we het wel genoeg en hebben vader en zoon meegedeeld dat we alles geregeld hadden, dat Tiwi uit het ziekenhuis kon vertrekken met een ambulance als zij dat wilden. Ik wilde wel hebben dat ze ons op de hoogte hielden van hun beslissingen. Vader en zoon discussieerden over het wel of niet naar huis gaan van Tiwi en zoon vond dat de hele familie er over moest beslissen.
Om half twaalf belden ze mij dat Tiwi thuis was. We hebben Hans gebeld de man van Jutta, de vorige werkgever van Tiwi en zijn samen met hem naar Tiwi haar huis gegaan. Hij had Tiwi namelijk tot nog toe niet gezien. Toen we daar aankwamen lag Tiwi op een bed omringd met ontzettend veel mensen en religieuzen die allemaal uit de Koran aan het voorlezen waren. We zijn heel even gebleven en gezegd dat als er nog iets was wat we voor ze konden doen, dan moesten ze maar bellen.
Om iets voor 1 uur werd ik gebeld, dat Tiwi om 12.35 uur overleden was, dus vrij snel na ons vertrek.
Ongeveer 3 uur later is ze al begraven.

Kreeg net het volgende smsje en dat doet je toch wel wat:

Misis I just wanna say thank you very much, for all your attention, all suport and all your money, for pay all medication in hospital, kami sekeluarga (wij de hele familie) mengucapkan (spreken)banyak terima kasih (heel veel dank), your the great BOS on EARTH. Thank's a lot's. Misis Titia, Mister Theo.