Even een hele kleine update, omdat we midden in een vakantie periode zitten. Robbert Jan is vorige week dinsdag veilig aangekomen in Jakarta. Heeft inmiddels een hele koffer vol met allemaal nieuwe kleren uit de vele factory outlets hier in Bandung.
Verder heel veel van Bandung en het Indonesische leven gezien en natuurlijk even bij Agus thuis geweest.
In de nog actieve vulkaan hier in de buurt eieren gekookt en we hebben gegolfd.
Op de golfbaan een hapje gegeten, waar zowel Robbert Jan als ondergetekende een hele nacht en dag goed ziek van zijn geweest. We zijn weer de nodige kilo's er door kwijtgeraakt.
Gelukkig had Theo vakantie en kon hij goed voor ons zorgen.
Ook al pas je nog zo goed op met het eten hier, het overkomt je toch gewoon.
Morgenvroeg om 4 uur vertrekken we met z'n 3-en naar Hong Kong om daar nog een weekje te zijn.
Dan pembantu Ibu Tati, we hadden zowel Indonesiërs als expats gevraagd, hoe met haar om te gaan, ook al omdat we tot 3x toe niet genoeg geld terug hadden gekregen bij het boodschappen doen. Verder werden door haar elke keer de verhalen veranderd.
Als je tegen iedereen zei dat ze 2 miljoen wilde lenen na nog geen 1,5 week in dienst, dan kreeg je hetzelfde antwoord: "direct er uit!!!"
Dus voor Theo de nobele taak binnen een aantal weken wederom een pembantu de deur te wijzen. Ik zal jullie alle details besparen, maar het was één en al klaagzang en ze knielde op de grond om onze enkels en voeten vast te houden. Dit gedurende een dik kwartier.
We hebben nog 2 dagen sms-jes van haar ontvangen (waarvan 1 ’s morgens vroeg om 5.30 uur).
Aansluitend op de reis naar Hong Kong gaat Theo voor het werk weer naar Australië en ik ga mee om gezellige dingen in Sydney te doen en om Manon weer te ontmoeten.
We hadden nog wat Australisch geld zo rond de 160 Australische dollars en die kunnen we nu nergens meer vinden. Het zijn ongeveer 1 miljoen Rp. Het kan zijn dat we ze zo goed opgeborgen hebben dat we ze zelf niet meer kunnen vinden, maar het lijkt er op dat ze toch gewoon verdwenen zijn.
We hebben inmiddels voor alle zekerheid ook alle sloten maar vervangen en Pak Handi gevraagd dag en nacht ons huis te bewaken.
Het is denk ik een hele goede zaak, dat we heel snel van deze pembantu afscheid hebben genomen. Ze had gewoon een heel groot geldprobleem, maar dat zijn hier zoveel Indonesiërs en die blijven gelukkig wel eerlijk.
11 augustus zal ik weer een nieuwe pembantu verwelkomen, die heeft hier 6 jaar voor Duitsers gewerkt. Deze mensen gaan deze week definitief terug naar Duitsland.
Ze noemen dat: 3x is scheepsrecht, toch?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten