Hong Kong en Sydney.

Na Bandung gezien te hebben, zijn we met z'n 3-en naar Hong Kong vertrokken. Daar heeft Theo mij mee genomen naar alles waar hij in Hong Kong al eerder geweest was.

Het was natuurlijk een enorm voordeel om zo'n goede reisleider bij me te hebben, want volgens mij heb ik alles wat ook maar enigszins interessant is in Hong Kong gezien. Het was zeker de moeite waard om er een week te verblijven en van het Chinese leven een beetje te proeven.

Het openbaar vervoer is daar geweldig geregeld en de ov-chipkaart is al helemaal gemeengoed, het is echt een uitkomst om met die kaart overal te kunnen betalen. Bijvoorbeeld een big mac bij de Macdonalds of al je boodschappen bij de supermarkt(7 eleven). Blijft natuurlijk een Vialis onderwerp, waar Theo maar geen genoeg van kan krijgen.

Zaterdagavond hebben we Robbert Jan weer op het vliegveld in Hong Kong uitgezwaaid en is hij met een koffer vol met allemaal Hugo Boss, Esprit, Oliver kleding en met een Louis Vuitton tas voor Aldona weer naar huis gegaan. Hij is veilig geland in Amsterdam en zonder problemen door de douane heen gekomen.

Wij moesten eerst terug vliegen naar Jakarta, omdat de vlucht niet meer omgezet kon worden naar Sydney. Om 1 uur 's middags aangekomen op het vliegveld van Jakarta moesten we zorgen dat we niet nog een keer weer door de douane zouden gaan, dit omdat ons dat 1 miljoen Rp p.p. (70,00 euro) aan belasting kost, omdat we nu Indonesisch ingezetene zijn. Wij moesten duidelijk maken dat het een transit vlucht zou zijn naar Sydney.

Indonesië op zijn smalst betekent dat: een klein bureautje met 5 mensen er achter hangend en niet wetend wat te doen met mensen die een tussenstop maken op Jakarta en dan door willen vliegen naar Sydney. Wel hangt er een groot bord boven hun hoofd Transitpassengers.

Wij moesten om 19.00 uur maar terug komen, dan zouden ze wel iets regelen. Onze vlucht naar Sydney zou om 21.00 uur gaan. Indonesië ondertussen kennend maakte ik hen duidelijk, dat wij om 18.00 uur terug zouden komen en dat het dan maar geregeld moest worden. Mocht het dan niet echt lukken, dan hadden we in ieder geval nog wat meer tijd om iets te ondernemen.

Normaal gesproken heeft elk vliegveld een aparte ruimte voor transitpassagiers, maar niet in Jakarta, dus moesten wij even langs een douanebeambte geloodst worden en mochten we in de vertrekhal plaats nemen. Dit alles werd ook nog geregeld door een stewardess van Cathay Pacific de vliegtuigmaatschappij waar wij mee naar Hong Kong waren geweest.

Om 18.00 uur zijn we weer naar het bureautje toe geslopen, want de weg terug werd niet begeleid en was niet toegestaan. Gelukkig had de toeziende beambte geen zin om daar iets tegen te doen en konden we op een drafje gauw zorgen dat we weer bij het desbetreffende bureautje aankwamen. Daar zaten inmiddels 5 andere heren te hangen. Dus hebben wij maar weer het hele verhaal uitgelegd, gelukkig hing er ook een notitie over die 2 gekke Hollanders die door wilden vliegen naar Sydney.

Er werd gebeld en we konden meelopen. Wij werden weer langs een douanebeambte gepraat en daarna nog weer langs een aantal immigratiebeambten en toen stonden we ineens in de rij tussen de andere passagiers die aan het inchecken waren voor de vlucht naar Sydney.
Wij hebben ons ingecheckt en werden weer via aan aantal achterdeuren en beambten terug naar de vertrekhal geleid. Ook dit kan volgens ons alleen maar in Indonesië, het is allemaal zo lek als een mandje.

In Sydney had ik weer met Manon afgesproken en we hebben het ontzettend gezellig gehad. We hebben eerst een hele middag bij zitten kletsen en aansluitend met Theo afgesproken om ergens te gaan eten.
De volgende dag zijn Manon en ik naar Manley geweest. Daar hebben ze verrukkelijke toetjes zo te zien. De dames hebben het zich goed laten smaken.

Theo moest nog langer blijven voor het werk en dus zijn we pas zondag teruggevlogen met Qantas. Een vliegtuigmaatschappij die de laatste 2 weken al een noodlanding en een aantal keren met verschillende vliegtuigen terug heeft moeten keren, vanwege problemen.
Wij gingen ook meer dan 1,5 uur later weg vanwege een mankement en toen we zouden vertrekken bleek dat er een passagier niet aan boord was. Daar wordt dan naarstig naar gezocht, maar deze werd niet gevonden. Gevolg de koffer(s) van deze persoon moet(en) weer uit het vliegtuig gehaald worden. Zoeken naar een speld in een hooiberg, noemen ze dat. Jullie begrijpen het al, uren vertraging en dus midden in de nacht aan komen in Bandung.
We waren weer blij om "thuis"(mijn echte thuis blijft toch Den Bosch) te zijn.