Tati onze nieuwe pembantu.

Tati is onze nieuwe pembantu en kok. Voor ons een geweldige vooruitgang en voor wat het werk betreft een hele grote verbetering. Ze kan echt geweldig koken, maar jullie voelen hem al aankomen. We maken met haar de laatste 1,5 week weer hele andere dingen mee.

In de eerste week dat ze bij ons was vertelde ze 's avonds nadat ze eten voor ons gemaakt had, dat haar zoon die middag een ernstig motorongeluk gehad had en dat hij een hele grote wond op zijn hoofd had. Verbaasd over het feit dat ze dat pas 5 uur later aan ons vertelt, heb ik haar natuurlijk direct naar huis gestuurd. Ze moest de dag er op maar kijken of ze wel kon werken anders moest ze maar thuis blijven, maar ze moest me dan wel even bellen. De volgende morgen stond ze al weer om 6.00 uur voor de deur en toen ik vroeg hoe het ging, vertelde ze, dat hij er slecht aan toe was. Ik zei dat ze er mee naar de dokter moest gaan en ze zei dat ze dat wel wilde maar daar geen geld voor had. Ik heb haar 200.000 Rp (€ 14,-) gegeven en gezegd dat ze er mee naar de dokter moest gaan en dat Agus haar later wel zou bellen (vanwege de taal hè). Daarnaast had ik de afspraak met haar gemaakt dat we de rekeningen van de dokter en eventueel van het ziekenhuis wel wilden vergoeden, maar dan moesten we wel de originele rekeningen van haar krijgen. Ook Agus heeft dat nog ongeveer 3 x tegen haar gezegd, voor hem hadden we namelijk pas de tandartskosten betaald voor het trekken van een kies. Waar komt ze dan de volgende dag mee aanzetten?? Met een kopie van een apothekersrekening met daarop duidelijk een verandering van het bedrag en het bedrag is dan 270.000 Rp. alleen voor medicijnen dat kan natuurlijk niet. Dus met z'n vieren beraad aan tafel, en nogmaals gezegd dat we de originele nota's willen hebben en er op gewezen dat er met deze rekening geknoeid is. Wat blijkt, ze hebben hier een soort bijstand waar als ze arm zijn dit soort rekeningen kunnen neerleggen en dan krijgen ze tot 1 miljoen Rp terug. Waarschijnlijk hebben ze bij dat bureau alles opgeteld, dit op deze rekening gecorrigeerd en haar daar een kopie van gegeven. We hebben haar toch maar duidelijk gemaakt dat wij toch echt alleen maar de originele nota's willen betalen.

De dag erop hoefden we ineens niet meer te betalen, want de bijstand heeft alles betaald en we zouden onze 200.000 Rp terug krijgen. Volgens Theo is vandaag de dag dat we dat terug moeten krijgen, maar we hebben nog niets gezien.

Kwam ze eergisteren met de diploma's van haar zoon aanzetten, om aan te geven dat hij nu voor het eerst naar de highschool gaat en de kosten zijn volgens haar daarvoor 6 miljoen Rp (€ 420,-). Daarvan worden door diezelfde bijstand 3 miljoen betaald, had ze zelf nog 1 miljoen en dan wilde ze van ons 2 miljoen lenen. Nou heeft ze een salaris (inclusief reiskosten) van rond de 800.000 Rp per maand waar dan 3 kinderen en zijzelf van moeten leven. Hoe ze die 2 miljoen wil terug betalen is mij een raadsel. We willen natuurlijk graag helpen. Al kun je in dit land maar een paar mensen een beetje helpen, dan geeft het al een goed gevoel. Maar om nu na nog geen 2 weken iemand zo'n groot bedrag te lenen is toch wel iets. We hebben ook met haar de afspraak dat we een proeftijd van 2 maanden hebben van beide kanten, dit ingegeven door de ervaringen met de vorige pembantu. Wat als we inderdaad over 2 maanden afscheid van elkaar nemen??? We zijn natuurlijk weer overal aan het vragen hoe hier mee om te gaan. Gisteren vroeg ik haar of ze mij kon laten zien dat haar zoon geslaagd was voor zijn toelatingsexamen of dat ze de rekening van de school kon laten zien. Geen van beide was aanwezig, dan wordt het natuurlijk al weer een moeilijk verhaal.

De mensen zijn ontzettend arm en wij zijn natuurlijk in hun ogen ontzettend rijk. Van andere expats hoor je soortgelijke verhalen en soms zijn de verhalen waar het personeel mee aankomt waar, en soms uit de duim gezogen, dat maakt het zo moeilijk.