Indonesian Idols en de drumband.

Het leven begint in Indonesië elke morgen heel erg vroeg. Het gehele jaar door wordt het om ongeveer 5 uur licht, vandaar ook dat wij black out gordijnen op onze slaapkamer hebben om toch te zorgen dat we iets langer door kunnen slapen. ’s Avonds is het het gehele jaar door altijd om 18.00 uur donker.

Waar we helaas niets aan kunnen doen, is dat er tussen 4.00 uur en 4.30 uur overal geoefend wordt door de Indonesian Idols( een tv-programma dat hier in Indonesië razend populair is).
Je komt er dan pas achter, door hoeveel moskeeën jouw huis omringd wordt. Nou maakt het volgens mij echt niet uit, waar je in Bandung woont, want het aantal grote en kleine moskeeën is enorm groot.
We hebben Agus gevraagd hoe het in z'n werk gaat en inderdaad staan de mensen om ongeveer 4.00 uur op en gaan dan bidden. Hier wordt trouwens niet naar het oosten, maar naar het westen gebeden, Indonesië ligt ten oosten van Mekka. Daarna gaat hij dan nog een uurtje naar bed en staat dan wederom op om naar ons toe te komen.

Ik moet heel eerlijk zeggen, dat de ene imman beter kan zingen (het klinkt als jammeren) dan de andere. Ze beginnen niet allemaal op hetzelfde tijdstip, maar op een gegeven moment zijn ze toch gezamenlijk aan het zingen van alle kanten. Als ze met z'n allen bezig zijn, dan bekruipt je soms het gevoel, dat er iets van een andere planeet naar de aarde toekomt.

Als we dat gehad hebben, dan hebben we sinds ongeveer 2,5 maand om ongeveer 5.30 uur een drumband die vindt dat ze moeten gaan oefenen, ongetwijfeld voor een taptoe optreden.
We wisten eerst niet waar deze drumband gelegerd was en zeiden dan vaak tegen elkaar: " je zult er maar naast wonen en dat dan elke morgen te horen krijgen".
Van Agus had ik begrepen, dat het een legerbasis was, die hier toch wel een eindje vandaan lag. Nou wonen wij hoog in Bandung en de legerbasis zou in het dal liggen.
Vorige week hoorde ik ze weer, want ze oefenen te pas en te onpas ook overdag en ben eens op het balkon aan de achterkant van ons huis gaan kijken. Ik kon ze zien lopen en kwam tot de conclusie dat wij die gelukkige buren waren. Hemelsbreed ligt de legerbasis misschien ongeveer 300 meter bij ons vandaan.
Gevolg van deze twee vroege muzikale sessies is, dat wij 's avonds toch wel eerder naar ons bedje verlangen dan in Nederland. Ook doordat het ’s avonds zo vroeg donker is, heb je toch al gauw het gevoel dat je een lange avond hebt gehad.

De tuinman en de maid.

Zowel de tuinman als de maid zorgen de laatste weken voor enige frustratie. De tuinman, omdat hij niet wil doen waar hij voor aangenomen is en de maid omdat ze denkt ons de les te kunnen lezen en haar eigen gang gaat.
PakHandi (tuinman) zorgt er telkens voor dat de voortuin er goed uitziet en dat het gras daar heel goed verzorgd wordt, maar de tuin achter het huis daar heeft hij geen zin in. Gevolg is dat het onkruid vrij spel krijgt en al op diverse plaatsen het gras en een aantal planten verdreven heeft.
Nadat ik tegen Attie gezegd had, dat hij dat ook moest doen, kwam ze bij mij dat hij dat niet wilde doen en dat hij ook vond, dat hij dat niet hoefde te doen. Wat een tuinman dan wel moet doen was mij niet geheel duidelijk, dus na enige moed verzameld te hebben, omdat hij alleen maar Sundanees (dialect) praat en geen Indonesisch, ben ik naar hem toe gestapt en heb hem duidelijk gemaakt dat hij het onkruid moest verwijderen in de achtertuin. Hij ging ermee akkoord, maar niet vandaag dan kwam hij morgen wel terug.
Nou waren ook al om duistere redenen voor mij zijn werkdagen verkort van 2 ochtenden naar 1 ochtend, dus was het een goede zaak dat hij de volgende dag weer terug kwam.
Om het wat kracht bij te zetten en ook om duidelijk te maken dat werken bij een blanke niet altijd oneindig hoeft te zijn, heb ik Attie duidelijk gemaakt, dat als hij het niet ging doen, ik op zoek zou gaan naar een andere tuinman en geloof me die zijn er hier genoeg.
Ze schrok wel van een dergelijke reactie, maar op een gegeven moment komt zo'n reactie vanzelf boven dwarrelen, zeker als je in een paar weken tijd de hele tijd deze mensen maar moet aansturen als kleine kinderen.
Ze zijn echt hun grenzen aan het zoeken en de kwaliteit die ze leveren wordt steeds slechter.

Inmiddels is hij begonnen de achtertuin weer te ontginnen en begint het er weer een beetje goed uit te zien en ook werkt hij nu weer 2 ochtenden in de week. Verder hebben we een goot voor ons huis lopen waar de afvoeren van alle huizen in onze straat op uitkomen. Nou hebben ook alle huizen een soort bak bij het huis waar de vuilnis in gegooid wordt, de opening van zo'n bak komt boven de goot uit. Overdag komen er altijd mannen langs die dan in jouw vuilnis gaan zitten porren om te kijken of er nog iets in zit wat zij kunnen gebruiken.
Gevolg is dat het vuilnis in de goot terecht komt, en dit het rioolwater tegenhoudt en het dus gaat stinken en het natuurlijk geen gezonde toestand meer is. Op een gegeven moment komt Attie mij vertellen dat de goot schoongemaakt moet worden, maar dat zij daar niet de aangewezen persoon voor is, omdat het bij de tuin hoort en de tuinman dat dus moet doen.
Lijkt mij inderdaad ook heel plausibel, dus zeg ik tegen haar dat ze dat maar tegen PakHandi moet zeggen. Blijkt dat ze dat al gedaan had, maar ook daarover had hij gezegd, dat hij het niet wilde doen.
Theo zou binnenkort weer thuis komen van een weekje Australië en ik maak met haar de afspraak dat Theo dat dan wel weer met PakHandi zou regelen. Ze zegt, dat ze daar niet langer meer als tolk bij wil functioneren. Waarom niet is mij niet geheel duidelijk, maar ondertussen kunnen wij het ook wel alleen af.
Theo heeft het ondertussen geregeld en als het goed is, wordt de goot vanmorgen schoon gemaakt door PakHandi.

Attie onze maid, is voor mij een groter probleem. Ze denkt af en toe dat ze het hier voor het zeggen heeft en doet gewoon ook dingen die ik haar zelfs expliciet verboden heb. Theo en ik zijn de afgelopen dagen aan het kijken hoe we hier moeten gaan handelen.
Mijn grootste probleem met haar is, dat als ze voor ons kookt zij haar handen niet wast. Gewoon even onder de kraan houden waar sowieso al vervuild water uitkomt. Wij hebben bij alle wastafels en het aanrecht dettol zeep staan die dus de bacteriën in het water moeten doden, maar als je dat niet gebruikt dan schiet het natuurlijk niet op. Nou ben ik in mijn opleiding als diëtiste natuurlijk tot in den treure gewezen op het hygiënisch werken in de keuken, maar dan nog zal iedereen het met mij eens zijn, dat als je van het toilet komt en je gaat met kippenvlees aan de gang je toch heel erg goed je handen moet wassen.

Laat ik nog even iets over het toiletgebruik van de Indonesiërs vertellen. Ze gebruiken geen toiletpapier, ze doen het met water en hun linkerhand, dat is ook de reden dat een Indonesiër je ook nooit iets zal aangeven met zijn linkerhand dat hoort niet zo. Is dat wat hij je wilt aangeven zo groot dat hij het niet alleen met zijn rechterhand kan aangeven, dan geeft hij het met 2 handen op een speciale manier aan jou, soms verontschuldigend dat hij het met links moet doen.

In het begin heb ik haar een aantal dagen gezegd, dat ze haar handen moet wassen met zeep voordat ze met ons eten aan de gang gaat en natuurlijk ook tussentijds. Vooral ook omdat wij bijna dagelijks kippenvlees eten. Ze gaf toen te kennen, dat ze dat allemaal wel wist en dat ze dat altijd deed. Helaas heb ik haar nu de laatste tijd al diverse keren betrapt op het niet wassen van de handen met zeep. Op een gegeven moment zag ik het weer en Theo heeft haar toen gevraagd of ze haar handen met zeep had gewassen. Ze zei toen dat ze dat gedaan had en dat hij zich geen zorgen hoefde te maken, omdat ze dat altijd deed. Laatst betrapte ik haar weer en schrok ze dat ik het zag en ging toen alsnog haar handen wassen met zeep.
Gevolg van dit alles is, dat ik afgelopen week besloten heb zelf weer te gaan koken, omdat ik niet elke keer als een politieagent in de keuken wil gaan staan.

Verder verbieden we haar dingen om te doen en dan doet ze het toch.
Er moest volgens haar een waterslang komen in de achtertuin, ik was van mening dat ze de slang ook van voor konden gebruiken. Ze zei toen dat ze Ibu Asep wel zou vragen, natuurlijk ontevreden over mijn antwoord. Waarop zowel Theo als ik tegen haar zeiden, dit niet te doen. Toen Agus een aantal dingen op ging halen bij Ibu Asep kwam daar ook een waterslang te voorschijn. Toen ik haar er naar vroeg zei ze met een lachend gemeen gezicht: "Ja dat heb ik geregeld bij Ibu Asep". Ik was des duivels, maar dan is mijn Indonesisch nog niet goed genoeg om haar dit duidelijk te maken en doe ik het in het Engels, dan verstaat ze het zogenaamd niet.

Afgelopen week was Agus zijn telefoon verloren en kwam ze mij vertellen dat wij een nieuwe telefoon voor hem moesten kopen. Geloof me hij had van mij 's middags nog een nieuwe telefoon gekregen, had zij mij niet zo directief te kennen gegeven, dat hij een nieuwe telefoon moest krijgen van mij. We hebben het de eerste dagen maar op zijn beloop gelaten. De eerste 2 dagen had hij de telefoon van zijn vrouw bij zich en toen ineens niet meer.
Door met Agus te praten merkte ik dat het kopen van een nieuwe telefoon voor hem een rib uit zijn lijf zou zijn en dus hebben wij maar besloten er toch 1 voor hem te kopen, maar dan "zogenaamd" in bruikleen. Zo hebben we toch een beetje het idee dat Attie niet helemaal haar zin heeft gekregen. Toen Agus hem kreeg begon hij te huilen van dankbaarheid. Totale kosten € 28,00. Die 2 zijn zo ontzettend verschillend.

Afgelopen weekend heb ik met Carol over mijn probleem gesproken en het schijnt dat ze Attie kent. Attie heeft bij Marisha een Australische gewerkt en die is helemaal in de stress geraakt van haar. Ze had dezelfde problemen met haar gehad, die ik nu ook heb en heeft haar op een gegeven moment de deur gewezen. Iets waarvan ze later zei, dat ze dat zeker een jaar eerder had moeten doen. Zover wil ik het niet laten komen, dus Carol is aan het kijken of ze een andere pembantu voor mij kan vinden en ik ga kijken hoe ik Attie de komende tijd zo kan laten werken dat ik niet gestresst in mijn eigen huis rondloop.

Garantie, hoezo garantie.

Deze week was een week die ik niet zo gauw zal vergeten, vooral omdat het een week was vol nieuwe lessen over de cultuur hier in Indonesie.
Onze nieuwe waterdispenser geeft nog steeds geen lekker water en dus ben ik weer overgegaan op flessen. We hebben de dispenser in april gekocht en dan krijg je daar een garantiebewijs bij van een jaar. Dus denk je dan: garantie, echt niet. Het servicecentrum van het merk is niet meer in Bandung gevestigd, maar in Soerabaya ongeveer 1000 km hier vandaan, dat zal 4 dagen rijden zijn met een beetje geluk.
De zaak waar we hem gekocht hebben, heeft ons een telefoonnummer gegeven van een meneer die het wel kon servicen, zoals dat hier heet. Uiteraard valt dat niet onder garantie en verder zegt de winkel niets voor ons te kunnen doen. Service noemen ze dat.

Onder tussen is deze meneer er geweest en heeft het hele apparaat doorgespoeld met kokend heet water. Hadden we ook al op internet gelezen dat dat een optie was, maar het probleem is niet opgelost.

Wij hebben dus 1 of 2 keer een verkeerde fles water gehad en daardoor zit er iets in onze waterdispenser waardoor het water niet lekker smaakt. Wat is er nu met die flessen voor die waterdispensers aan de hand. Je moet er op letten dat er een bepaalde stikker opzit, verder moet de dop geseald zijn en verder nog een speciale dop. Maar waar zijn Aziatische landen nu het beste in: namaken!! Dus wat gebeurt er: er zijn winkels of personeel van deze winkels die wel wat extra geld willen verdienen en die vullen deze flessen dan illegaal(en ja Joost mag weten waarmee).
We hebben nu dan ook een adres van Gary gekregen, waar alle expats hun waterflessen kopen. Alleen dit winkeltje staat er bij de expats om bekend, dat er niet geknoeid wordt. Het is een heel klein zaakje. Je gaat naar grote zaken en denkt dan dat het goed zit, dus niet.
Elke expat heeft dit probleem al wel een keer meegemaakt. Attie zegt, dat het knoeien met water veelvuldig gedaan wordt.
Agus heeft nu de opdracht om alleen in dat speciale winkeltje het water te kopen. Oké, les 1.

Wij hebben ondertussen een nieuwe waterdispenser in bestelling bij een andere winkel en zijn er ook achter gekomen dat we wel een heel oud model gekocht hebben in april. Ze staan overigens nog wel bij Vialis hier in Bandung, het schijnt wel een heel goed merk te zijn.
We hebben nu een ander merk en een nieuw model in bestelling, de enige die in de winkel stond had aan de achterkant al een flinke deuk. Ja, we hebben ons lesje geleerd.
Als je hier een electrisch apparaat koopt, dan wordt het altijd helemaal uitgepakt en gedemonstreerd en we zijn er nu achter gekomen dat dat de garantie is. Bij ons heet dat garantie tot aan de deur, maar is dat niet voor 2de hands spul. Oké les 2.

We zijn al een aantal weken met onze internetprovider aan het stoeien over ons modem. In het begin heeft deze het prima gedaan, maar nu valt onze DSL elke keer uit. Let wel geen ADSL, maar via de gewone telefoonlijn. We hebben dat op een gegeven moment voor Indonesische begrippen heel erg hard gespeeld, iedereen in Nederland zou het ook zo doen. Je betaalt er genoeg voor en dan zo'n slechte kwaliteit en ook hier weer het modem was volgens hen niet kapot. Ze zouden het modem wel servicen.
Nee niet dus: we willen een nieuw modem.
Nou ik wil jullie niet vermoeien met hoe het allemaal gegaan is, maar ik denk dat ik er in totaal over een tweetal weken wel 2 volle dagen werk in heb zitten, om het nog maar niet over de frustraties te hebben, maar we hebben ondertussen wel een nieuw modem en het werkt weer.

Je hoort hier in Indonesie niet te klagen over gekochte produkten, ongeacht wat je er voor hebt betaald. Het is not done dat je iets reclameert, ondanks dat het gloednieuw is. Vandaag gekocht en toch stuk: koop maar een nieuwe of accepteer het maar.
Met het gedrag wat wij ten aanzien van het modem vertoonden, had ons personeel erg veel moeite, het was overduidelijk dat het zo niet hoorde. Maar hoe krijgen ze dan in vredesnaam hier ooit de kwaliteit omhoog, als je niet mag zeggen dat het niet goed werkt. Attie zei nog: je koopt iets en het is goed of het heeft kwaliteit zero zoals ze dat hier noemen en dan heb je gewoon pech. Goed les 3, maar de volgende keer zullen we toch weer reclameren op de ons zo bekende westerse manier.

Dit zijn 3 lessen, waar je niet echt vrolijk van wordt, maar gelukkig heb ik ook nog een dag lekker kunnen golfen met 5 vrouwen en 2 mannen. Ik heb intussen door het golfen al een aantal mensen aan mijn kennissen kring kunnen toevoegen en dat is wel heel erg fijn.

Diefstal van ons water.

Ons waterprobleem is opgelost. Agus is vorige week, nadat hij 3 keer naar het hotel gebeld had voor ons water, heel erg boos naar het hotel toegegaan. Dit is voor een Indonesiër een hele stap, want boos worden doe je niet als Indonesiër. Hij was echt heel erg kwaad en heeft de grote baas te spreken gevraagd. Deze heeft hij eens voor gerekend hoeveel dagen wij al zonder water zaten(5) en gemeld dat hij al 3 keer gebeld had.

Grote baas, de serviceman erbij gehaald en deze had het nog niet echt nodig gevonden om te komen kijken. Dus deze kreeg weer op zijn donder van de grote baas. De grote baas beloofde Agus dat de serviceman direct zou komen. Nou is direct komen in Indonesië niet mogelijk, waarom is mij nog steeds niet duidelijk, maar het is zo. Dus de serviceman kwam na een goed half uur (hij moet van de achterkant van ons huis komen). Hij begon met het nakijken van onze waterpomp. Deze pomp zuigt het water aan vanuit de leiding die van het hotel komt. Goed na de hele pomp uit elkaar gehad te hebben, kwam hij erachter dat het niet aan de pomp lag. Wij wisten allang dat het daar niet aan lag, maar dat kun je zeggen of niet, ze luisteren niet. Ze gaan toch via hun eigen denkwijze te werk. Dus je gaat daar rustig bij zitten en houdt goed in de gaten, dat ze uiteindelijk daar gaan kijken waar jij denkt dat de fout zit.

De leiding van het hotel loopt achter ons huis, dus eindelijk besloot hij daar maar eens te kijken. Gelukkig, want daar was het volgens ons te doen. Oké hij is achter onze grote muur en begint tegen Agus en Attie, die aan de andere kant van de muur staan, enthousiast in het Indonesisch te brabbelen. Ik ken ze ondertussen goed genoeg, dat ik dan weet, dat er iets niet pluis is. Verder hou ik dan ook nauwlettend de gezichten van Attie en Agus in de gaten, want die zijn inmiddels open boeken voor mij geworden.

Ik vraag aan Attie wat er aan de hand is en die zegt heel schuw: " Tidak(niets) Ibu". Oké ik moet het dus anders vragen en wel met mijn liefste en meest gerustellende gezicht die ik heb: "Attie tidak apa apa ( het geeft niet) you can tell me". Heel timide komt er dan uit:"Very naughty, Ibu" "Oké Attie, tell me please?"

Nou om het kort te maken, schuin achter ons huis zijn ze een huis aan het bouwen en meestal "wonen" de werklui op de bouw. Ze hebben bij de bouw een openbare douche gemaakt met een stuk zeil eromheen. En van wie hebben ze het water geleend(gestolen), juist ja: van ons!!

De serviceman van het hotel heeft de verbinding naar de douche verbroken en heeft ons weer op de leiding aangesloten.

Na overleg met Agus en Attie heb ik de man een tip gegeven van 20000 Rupiah (€ 1,40). Wij konden na 5 dagen eindelijk weer douchen.

Ondertussen hebben Agus en Attie ons waterreservoir in de grond voor de derde keer helemaal schoongemaakt. Wat de Indonesiërs heel erg goed kunnen is zo zitten zoals Agus doet. Dat kunnen ze echt uren volhouden. Dubbelklik op de foto's om ze groter te maken. Attie wilde weer niet op de foto.