"How are you today?"

Dit is de vriendelijke welkomstzin die je te horen krijgt, als je een winkel, restaurant, pub of iets anders binnen loopt in Australië. Denk niet dat ze zitten te wachten op een antwoord en al helemaal niet op een wedervraag zoals wij dat geleerd hebben: "Fine, thank you and how are you?" Meestal komt er ook al direct achteraan: "How can I help you?" Het zijn echt heel aardige en vriendelijke mensen. Waar is de tijd gebleven dat als wij uit een trein stapten, iets tegen een conducteur zeiden. Hier zeggen ze dan zoiets van: "Thanks mate have a nice day" en vice versa. Zou dat ooit nog eens weer bij ons terug kunnen komen?

Theo moest wederom voor zijn werk naar Australië en dit keer vond ik, dat ik ook maar eens die kant op moest gaan. We zijn in totaal 10 dagen weggeweest, vandaar ook wat rust op de blog. De eerste 4 dagen hadden we vakantie en maandag moest Theo aan de bak. Maandag Sydney, dinsdag Canberra en dinsdagavond zijn we door gevlogen naar Melbourne en woensdagavond weer door naar Adelaide. Vrijdag zijn we weer vanuit Adelaide over Sydney naar Jakarta terug gevlogen. Even voor de duidelijkheid ik reisde op eigen kosten.

Het was nog even spannend of het door zou gaan, want we waren nog steeds onze paspoorten kwijt. We hadden ondertussen al wel een rondje immigratiedienst gehad met diverse foto's en 2x vingerafdrukken. Ons was beloofd, dat we onze paspoorten vrijdag voor ons vertrek terug zouden krijgen. Niet dus!!! Door veel druk uit te oefenen door allerlei personen hebben we ze dinsdagmiddag gekregen met de benodigde stempels en papieren. Woensdag zijn we vertrokken met onze paspoorten :-).

Sydney is een schitterende stad met heel mooie oude Victoriaanse gebouwen, een geweldige haven met boulevard en niet te vergeten de Opera.

Vrijdag was het Anzac Day. Op deze dag is er een herdenking in de vorm van een heel grote parade voor alle gevallen Australische soldaten. Eerst was Anzac Day voor alle gevallen soldaten in de eerste wereldoorlog, maar het is nu voor alle gesneuvelde Australische soldaten in alle oorlogen. Het was een zeer indrukwekkende parade met ook een delegatie Nederlandse veteranen.

Zaterdag zijn we naar de Blue Mountains geweest. We zouden met een treintje de bergen in gaan, maar de "NS" had bussen ingezet en daardoor was de heen- en terugreis al een echte beproeving. Uiteindelijk was het wel de moeite waard. Twee Hollanders met de three sisters en helemaal op de achtergrond de Blue Mountains.

Ik had Manon (van de cursus ter voorbereiding op het vertrek naar het buitenland) gemaild dat we naar Sydney gingen en of we elkaar weer een keer zouden ontmoeten. Zondagmiddag hebben we met Manon en Marcel geluncht in de haven van Sydney, een wandeling gemaakt en vervolgens nog een afzakkertje genomen. Het was heel erg gezellig en leuk om te horen hoe het hen vergaan was tot nu toe.

Het was Manon en mij zo goed bevallen dat we samen voor de maandagmiddag nog maar een lunch gepland hebben, wij hebben toch vakantie hè.

Daarna heb ik de andere steden onveilig gemaakt en Theo gewerkt. Een goede verdeling lijkt mij. Helaas mocht ik niet meer shoppen, want op de binnenlandse vluchten in Australie mag je maar heel weinig aan gewicht meenemen.

Thuisgekomen bleken we verlost te zijn van onze ongewenste huisdieren, alleen hebben we nu in de tuin kattenvlooien. Er lopen hier enorm veel zwerfkatten rond die op het moment allemaal jongen hebben.

Verder waarschijnlijk een tikus (rat/muis, de grote is bepalend) op het zoldertje boven de personeelskamertjes. Er heeft er al eerder 1 gezeten en is toen doodgegaan. Daar hebben we ongeveer 3 dagen een enorme stank van gehad. Zo erg zelfs dat Agus buiten ging eten en Attie elke keer bijna moest overgeven. Hopelijk vindt deze zijn uitgang weer terug, anders zal ook hij daar dood gaan van de honger, met alle gevolgen van dien.

Daarnaast was/is onze bewaker al een paar dagen ziek, maar nu heeft zijn zoon in zijn plaats al een aantal nachten de bewaking overgenomen. De zoon werkt overdag, dus of die echt wakker is 's nachts is nog maar de vraag.

En Attie is ziek geweest van een omgevallen fles Baygon bestrijdingsmiddel.

Het dak in de garage is rusak(kapot) en dus lekt het in de garage, de waterdispenser van het personeel is rusak, de strijkijzer is rusak. Ik zal dus weer met Ibu Asep moeten gaan steggelen.

Ik weet al precies wanneer het woordje rusak komt:

Attie: "Ibuuuuu??"

Ibu: "Ya?"

Attie: " ................. rusak!!!"

Wederom: "Ibu Titia selamat datang di Indonesia" (Titia welkom in Indonesie).