Hari libur, kakkerlakvrij en ............

Na weer 2 enerverende weken thuis, hadden we gisteren voor het eerst een geweldige zondag. Agus en Attie hadden: "hari libur" of te wel hun vrije dag, ze werken normaal 6 dagen per week.
Wij hebben met z'n allen heel erg hard gewerkt, om het huis op orde te krijgen. Agus is zelfs aan het schilderen en Attie en ik poetsen. Theo na werktijd aan het klussen. Dus lange avonden en volle weekenden.
Maar gisteren dan eindelijk iedereen zijn vrijheid. Geen personeel om ons heen, gewoon zo op de bank hangen zoals wij dat lekker vinden, en gezellig samen met z'n tweeën.

Het huis is 2x helemaal behandeld met bestrijdingmiddelen(volgens mij gewoon DDT), door een gespecialiseerd bedrijf (een mannetje met een vergifspuit op een brommertje) en is de laatste dagen kakkerlakvrij. De kranen en afvoeren zowel in onze keuken, als in die van Attie waren lek en dus was het in de keukenkastjes daaronder ontzettend nat geworden en gaan rotten. Een waar paradijs voor kakkerlakken.

We hebben 2 nieuwe matrassen gekocht 1 voor onszelf en 1 voor de logeerkamer, met allemaal nieuw beddengoed. De matrassen die er op lagen waren zo muf en vies dat we daar onmogelijk op konden slapen. Het 1 persoonsbed dat nog beneden stond heb ik ook aan de eigenaresse (Ibu Asep) meegegeven, want elke keer als ik in die kamer kwam, kreeg ik het ontzettend benauwd.
Toen Agus en Attie de matras in de garage plaatsten, zagen we hoe vies en beschimmeld deze was. Attie had de eerste dagen op deze matras doorgebracht en vertelde mij dat ze 's nachts voortdurend had liggen hoesten. Het erge is dat Ibu Asep alles vrolijk meeneemt en het waarschijnlijk in 1 van haar andere huizen weer gebruikt.

Naast het kamertje van Attie was nog een hokje helemaal vol met troep. We hebben dat leeggemaakt en alles aan Ibu Asep mee gegeven. Agus heeft het geschilderd en toen moest er een houten rek in gemaakt worden. Wij vonden dat Ibu Asep daar maar voor moest zorgen, ook al omdat wij gemerkt hadden, dat ze geen rupiah aan haar huis wilde uitgeven. Ze probeerde nog via Attie, dat wij het moesten betalen, maar Attie zei "het is klaar jullie hebben genoeg gedaan, zij moet betalen", en heeft het toen ook afgehandeld.
Het houten rek is er gekomen en toen wilde Ibu Asep een aantal van haar spullen in onze berging opslaan. Ik zag de matras al weer terugkomen, nee dus.
Ook bleek dat Ibu Asep elke keer kwam, als ik weg was en dan door het huis aan het rondwandelen was. Er moest dus voortdurend telefoonverkeer tussen haar, Attie en Agus zijn anders kon het niet. De huistelefoon ging ook wel vaak, maar dan werd mij niet verteld wie het was of wat die wilde. Daar heb ik dan ook al gauw genoeg iets van gezegd. Als de telefoon opgehangen werd, moest mij verteld worden wie het was en wat die wilde.
Dan nog kunnen ze me natuurlijk alles wijsmaken, maar toch.

Op een gegeven moment miste ik 's morgens iets, wat er die middag ervoor nog wel was, het was weliswaar niet van ons, maar het was wel ineens verdwenen, toen bleek dat Ibu Asep dat meegenomen had. Ik vroeg wanneer ze dan geweest was en dat was dus geweest toen ik er niet was. Daarop heb ik tegen Attie gezegd, dat het afgelopen was en dat ik voortaan wilde dat de deuren op slot gingen en dat als Ibu Asep wilde komen, ze maar moest komen als ik er was. Agus, ondanks dat hij nog steeds maar heel weinig Engels spreekt, was het helemaal met mij eens en zei ook dat het niet normaal was. Hij moest natuurlijk elke keer naar Attie bellen, om te zeggen dat hij en ik weer onderweg naar huis waren, zodat Ibu Asep weer weg kon gaan.

Dit is iets waar we misschien wel de meeste moeite mee hebben, als we het hebben over een cultuurschok. We hebben het idee dat we voortdurend alert moeten zijn, om te zorgen dat we niet bedonderd worden. Niet alleen door de Indonesiërs die we niet kennen, maar ook door die, die we wel kennen. Ik heb bij Attie al diverse keren gemerkt, dat ze iets zegt wat niet waar is. Je merkt ditzelfde gedrag ook bij andere Indonesiërs. Als dit in Nederland zou gebeuren dan zou je je bedonderd en voorgelogen voelen. Theo en ik voelen dat natuurlijk ook zo en wij moeten voortdurend denken, dat dat hier normaal is en dat we het maar met een korreltje zout moeten nemen.
Maar als je gerechtigheid heel erg hoog in het vaandel hebt staan, dan heb je hier dus af en toe wel een heel harde dobber aan. Ik kan het dan ook vaak niet laten om ze door op een bepaalde manier vragen te stellen, zelf te laten voelen, dat ze eigenlijk aan het liegen geslagen zijn. Verder hoop ik daarmee ook te bereiken, dat ze door hebben, dat ik hen door heb.
Er is geen telefoonverkeer meer en Ibu Asep heeft van de week gevraagd of Agus nog even bij haar langs kon komen, voor de laatste dingen die geregeld moesten worden.

Toch zijn het ook weer heel lieve mensen. Ik wilde graag een ananas hebben. Attie vertelde, dat Agus die beter op zijn brommer kon halen, want dan moest hij de Indonesische prijs betalen. Zou hij de ananas met de auto halen, dan werd het een prijs voor een blanke. Heel vaak is het dan het dubbele of nog meer.