Thuis bij Agus.

Familie is heel erg belangrijk in Indonesie. Dus op een morgen zegt Agus tegen Theo dat zijn vrouw Iyu en Rama, zijn zoontje van 5 maanden ons heel erg graag willen ontmoeten.
Ondertussen hebben wij wel door dat een kampong bezoeken voor ons niet is weggelegd. Je hoort daar als blanke niet naar binnen te gaan. Je kunt als blanke daar toch geen belangstelling voor hebben. Wij dus wel!!!

Dus Theo grijpt zijn kans en zegt dat hij met mij zal overleggen en dat we dan wel een keertje afspreken om bij hem op bezoek te komen. Hij roept dan direct dat hij dat eigenlijk niet bedoelde en dat hij een zeer lelijk huisje heeft en erg klein. Hij is dan helemaal in paniek.

Wij begrijpen dat dat voor hem zeer moeilijk is, maar het is voor ons de enige kans om op zo'n kampong te komen en we willen ook heel erg graag weten onder wat voor omstandigheden hij en zijn gezin leven.

We hebben het even laten rusten en toen Theo en ik een keer met hem aan het toeren waren, ben ik er weer over begonnen. Ik ken hem onderhand al zo goed, dat als hij in paniek raakt, hij dan door zijn haren en over zijn gezicht strijkt. Zo ook nu weer en maar roepen dat hij helemaal geen mooi huis heeft en dat het heel erg klein is. Hij stelde voor dat ze bij ons zouden komen op de motor en wij niet bij hen. Theo vond een tussenweg: wij zouden Iyu en Rama met de auto ophalen en even naar zijn huis gaan en dan met z'n allen naar ons huis gaan. Nou hier kon die dan mee leven. Bapak Theo spreek je ook niet tegen hè.

Even daarna moest Theo geld halen en zaten Agus en ik alleen in de auto en toen zei hij tegen mij: "Ibu, Saya gugup (Ik ben nerveus)!!! "Saya malu (ik schaam me, ik ben verlegen)!!!" Waarop ik zei: "Mengapa (Waarom)?" En weer begon hij over zijn huis. Rumah tidak bagus dan kecil ( Huis niet mooi en klein). Ik heb hem gerust gesteld en gezegd dat dat voor ons helemaal niet uitmaakt.

We hebben hem een tijd en dag laten bepalen en daar gingen we. Een knuffelbal voor Rama en een blikje met stroopwafels uit Nederland voor Iyu. Hij doet er met zijn motor 25 à 30 minuten over om naar ons toe te rijden, met de auto doe je er ruim 45 minuten over. We gingen over kleine weggetjes en elke keer: "Maaf jalan kecil" (Sorry, klein weggetje) . Wij vonden het geweldig, want eindelijk kwamen we eens daar, waar we anders met een grote boog om heen rijden. In de buurt van zijn kampong aangekomen werd er even naar huis gebeld.

Wij hadden zoiets van nu staat Iyu straks voor bij de ingang van de kampong en vergeet het maar dat wij naar binnen komen. Ze stond inderdaad bij de weg met Rama op haar arm, maar wij werden hartelijk door haar begroet en wij mochten met haar meelopen de kampong in. Yes!!!

Agus moest de auto ergens kwijt zien te raken, want je kunt niet met een auto de kampong inrijden. Nou het hele dorp was uitgelopen om die 2 blanken te zien en te begroeten. Ontzettend leuk en een hele ervaring.

Na een aantal gangetjes en iedereen groetend, kwamen we bij een klein huisje van steen aan en mochten we naar binnen. Gebruikelijk is, dat je je schoenen uit doet, dus ik begon mijn schoenveters los te maken, maar dat mocht niet. Ik moest mijn schoenen aan houden.

Binnen gekomen inderdaad heel erg klein, matrassen in de slaapkamer (een heel klein kamertje) op de grond, maar het viel ons allebei nog ontzettend mee. Je ziet zoveel golfplaten hier, dat je op het ergste voorbereid bent, dus ja dan valt het mee.

Ze hadden het allebei ontzettend warm en waren enorm zenuwachtig, het was heel aandoenlijk. Er werd ons gevraagd of we iets wilden drinken, we wilden graag een beetje water. Iyu ging de deur uit en ging bij een klein karretje in het dorpje 2 flesjes water kopen. Je hoort hier dan een beetje van te drinken, maar absoluut niet helemaal op te drinken, want dan voelen ze zich verplicht nog 1 voor jou te kopen. Nadat we een aantal foto's gemaakt hadden en hun huisje de hemel ingeprezen hadden, vertrokken we. Weer langs alle mensen van het dorp en weer iedereen groetend de kampong uit.