Donderdagochtend zou Agus ons naar Jakarta brengen en wat schetst onze verbazing, wij hebben bij het hotel ineens 2 chauffeurs (Agus en Irvan) en 2 auto's staan. Oké, wat is er nu weer geregeld waar wij geen weet van hebben. Het schijnt dat er mensen op Jakarta aankomen die opgehaald moeten worden en dat de chauffeur van het bedrijf ons dan daarom wel mee kan nemen. Op zich natuurlijk heel goed, maar zoiets wordt allemaal buiten jou om geregeld en dat is iets waar we voortdurend tegen aanlopen. Iedereen regelt iets en jij weet nergens van en dan gebeurt het ineens. Wel is het dan zo, dat Agus er ook om 5.00 uur is om zijn excuses te maken, omdat hij ons niet naar Jakarta brengt, terwijl het allemaal voor hem geregeld is en hij helemaal geen schuld heeft. Als wij bij Irvan in de auto stappen zegt Agus: be carefull Mr. and Mrs.
De rit naar Jakarta is altijd weer een heel enerverende reis, die ongeveer 3,5 uur duurt. Rijbanen met 2 rijstroken bestaan al gauw uit 3 of in het ergste geval 4 rijstroken. Een vluchtstrook met een doorgetrokken streep is hier gewoon een rijstrook. Nu is dat nog niet zo erg ( hoor mij, zie hoe snel het went), ware het niet dat er om de haverklap op deze vluchtstrook auto's of bussen of vrachtwagens met pech staan. Dus men gaat met een snelheid van tegen de 100 km/h over deze vluchtstrook en dan ineens staat daar een vrachtwagen. Ze moeten dan snel weer invoegen, waar met dezelfde snelheid bumper aan bumper gereden wordt of heel hard op de rem. Wat Theo en ik zo eng vinden, is dat het juist de lijnbussen zijn die dit doen. Je moet er niet aan denken dat zo'n bus vol met mensen tegen een stilstaande vrachtwagen aanknalt.
De rit van Bandung naar Jakarta is 180 km lang en je ziet dan ook dat veel vrachtwagens van de weg afgeraakt zijn, de laatste keer heb ik er 5 geteld.
Goed wij zijn weer heelhuids aangekomen in Jakarta (onze chauffeurs houden zich gelukkig wel aan de regels en keuren zelfs het gedrag van die onverlaten ook af).
De vlucht naar Singapore stelt helemaal niets voor. Binnen 1,5 uur ben je in Singapore. Daar aangekomen moesten we natuurlijk vanwege de ov-chipkaart (het blijft zijn kindje) met de metro. Grote delen onder de grond doorgebracht, dat was natuurlijk wel jammer. Verder valt op: geen graffiti of kapotte stoelen, alles schoon en respect voor elkaar bij het in en uitstappen.
Ons hotel was midden in de drukste winkelstraat van Singapore en nadat we ingecheckt hadden gelijk de straat verkennen. Het is heel erg vreemd om van een land vol met bedelaars en armoede, en zonder verkeersregels binnen 1,5 uur vliegen in zo'n welvarend land met zoveel
luxe terecht te komen. Winkels van Gucci, Versace, Rolex en ga zo maar door. Het deed ons denken aan Monaco, maar dan wel 4x zoveel meer. Verder natuurlijk de vele kleine winkeltjes met alle elektronica- en computerapparatuur en de juweliers.
De volgende dag zou er om 8.00 uur 's morgens een meneer komen met onze visa, tenminste dat dachten wij. Goed er kwam een meneer, hij vroeg zijn geld, want voor niets gaat de zon op en toen wilde hij onze paspoorten hebben. Wij dachten dat hij ze even in wilde zien en zo leek het ook, maar toen verdwenen ze in zijn zak. We weten allemaal heel goed, dat je nooit je paspoort waar dan ook moet afgeven en wij waren ze kwijt. Ik keek Theo toch wel een beetje verdwaasd, maar zeker ook een beetje boos aan, want ik heb altijd het beheer over de paspoorten en nu had ik ineens niets meer. Ik realiseerde mij dat we niet eens Singapore meer uit konden komen. Ik zag dat Theo eigenlijk hetzelfde dacht en de opmerking maakte: "hadden ze me dat niet kunnen vertellen". "Ik heb ze nog zo gevraagd hoe het allemaal in zijn werk ging". "Nee je gaat gewoon naar Singapore om je visa op te halen en dan weer terug". Nou je bent dus een hele dag je paspoort kwijt en die man regelt blijkbaar bij de desbetreffende instanties jouw visa en om 17.00 uur zou alles weer bij de receptie van het hotel liggen.
We konden 2 dingen doen: in zak en as gaan zitten, of er een gezellige dag van maken en er maar het beste van hopen. Dat laatste hebben we maar gedaan. We hadden wel een mail gestuurd naar Bandung met de vraag of dit de normale gang van zaken was, maar er is een uur tijdsverschil dus het antwoord liet even op zich wachten, maar al snel bleek dat het goed zat.
We hadden de dag ervoor al uitgezocht hoe we in zo'n korte tijd zoveel mogelijk van Singapore konden zien. Net als in Londen hebben ze hier van die sightseeing bussen en hebben we de hele dag ons door de stad laten rijden. Hebben een Hindi tempel en een Buddhistische tempel bezocht en zijn in Chinatown geweest. Verder hebben we een rondrit/vaart met een amfibie voertuig gemaakt.
De rit naar Jakarta is altijd weer een heel enerverende reis, die ongeveer 3,5 uur duurt. Rijbanen met 2 rijstroken bestaan al gauw uit 3 of in het ergste geval 4 rijstroken. Een vluchtstrook met een doorgetrokken streep is hier gewoon een rijstrook. Nu is dat nog niet zo erg ( hoor mij, zie hoe snel het went), ware het niet dat er om de haverklap op deze vluchtstrook auto's of bussen of vrachtwagens met pech staan. Dus men gaat met een snelheid van tegen de 100 km/h over deze vluchtstrook en dan ineens staat daar een vrachtwagen. Ze moeten dan snel weer invoegen, waar met dezelfde snelheid bumper aan bumper gereden wordt of heel hard op de rem. Wat Theo en ik zo eng vinden, is dat het juist de lijnbussen zijn die dit doen. Je moet er niet aan denken dat zo'n bus vol met mensen tegen een stilstaande vrachtwagen aanknalt.
De rit van Bandung naar Jakarta is 180 km lang en je ziet dan ook dat veel vrachtwagens van de weg afgeraakt zijn, de laatste keer heb ik er 5 geteld.
Goed wij zijn weer heelhuids aangekomen in Jakarta (onze chauffeurs houden zich gelukkig wel aan de regels en keuren zelfs het gedrag van die onverlaten ook af).
De vlucht naar Singapore stelt helemaal niets voor. Binnen 1,5 uur ben je in Singapore. Daar aangekomen moesten we natuurlijk vanwege de ov-chipkaart (het blijft zijn kindje) met de metro. Grote delen onder de grond doorgebracht, dat was natuurlijk wel jammer. Verder valt op: geen graffiti of kapotte stoelen, alles schoon en respect voor elkaar bij het in en uitstappen.
Ons hotel was midden in de drukste winkelstraat van Singapore en nadat we ingecheckt hadden gelijk de straat verkennen. Het is heel erg vreemd om van een land vol met bedelaars en armoede, en zonder verkeersregels binnen 1,5 uur vliegen in zo'n welvarend land met zoveel
luxe terecht te komen. Winkels van Gucci, Versace, Rolex en ga zo maar door. Het deed ons denken aan Monaco, maar dan wel 4x zoveel meer. Verder natuurlijk de vele kleine winkeltjes met alle elektronica- en computerapparatuur en de juweliers.De volgende dag zou er om 8.00 uur 's morgens een meneer komen met onze visa, tenminste dat dachten wij. Goed er kwam een meneer, hij vroeg zijn geld, want voor niets gaat de zon op en toen wilde hij onze paspoorten hebben. Wij dachten dat hij ze even in wilde zien en zo leek het ook, maar toen verdwenen ze in zijn zak. We weten allemaal heel goed, dat je nooit je paspoort waar dan ook moet afgeven en wij waren ze kwijt. Ik keek Theo toch wel een beetje verdwaasd, maar zeker ook een beetje boos aan, want ik heb altijd het beheer over de paspoorten en nu had ik ineens niets meer. Ik realiseerde mij dat we niet eens Singapore meer uit konden komen. Ik zag dat Theo eigenlijk hetzelfde dacht en de opmerking maakte: "hadden ze me dat niet kunnen vertellen". "Ik heb ze nog zo gevraagd hoe het allemaal in zijn werk ging". "Nee je gaat gewoon naar Singapore om je visa op te halen en dan weer terug". Nou je bent dus een hele dag je paspoort kwijt en die man regelt blijkbaar bij de desbetreffende instanties jouw visa en om 17.00 uur zou alles weer bij de receptie van het hotel liggen.
We konden 2 dingen doen: in zak en as gaan zitten, of er een gezellige dag van maken en er maar het beste van hopen. Dat laatste hebben we maar gedaan. We hadden wel een mail gestuurd naar Bandung met de vraag of dit de normale gang van zaken was, maar er is een uur tijdsverschil dus het antwoord liet even op zich wachten, maar al snel bleek dat het goed zat.
We hadden de dag ervoor al uitgezocht hoe we in zo'n korte tijd zoveel mogelijk van Singapore konden zien. Net als in Londen hebben ze hier van die sightseeing bussen en hebben we de hele dag ons door de stad laten rijden. Hebben een Hindi tempel en een Buddhistische tempel bezocht en zijn in Chinatown geweest. Verder hebben we een rondrit/vaart met een amfibie voertuig gemaakt.
Wederom aangekomen in het hotel direct onze paspoorten opgehaald bij de receptie.
Ondertussen zijn we de paspoorten al weer 1,5 week kwijt, want nu zijn ze hier weer met onze paspoorten naar allerlei instanties. We vinden dat niet zo geweldig, zeker niet vanwege de perikelen rond de film van Wilders, maar daarover de volgende keer meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten