Vergelijking van het vervoer in Indonesië en China.

Na ruim anderhalf jaar Indonesië en een 9 maanden China is het leuk om die landen eens te vergelijken voor wat betreft vervoer.

In Indonesië rijdt men links, en in China rechts. In Hongkong rijdt men links (100 jaar Engelsen geregeerd). In Indonesië gebruikt men op de snelweg de vluchtstrook ook als het druk is, die wordt dan voornamelijk gebruikt om langzaam verkeer in te halen. Er wordt dus met 100 km per uur bussen en vrachtwagens ingehaald die amper 50 rijden. Die vluchtstrook is ook nog voor pechgevallen bedoeld en die zijn er regelmatig. Soms ligt men langs de snelweg de hele auto uit elkaar te halen.
In China hebben ze het gebruiken van een vluchtstrook opgelost door er gewoon geen te maken. Vaak wordt er op de snelweg ook gefietst, of je komt er een tegenligger tegen.

In Indonesië toeteren ze kort en weinig en in China heel veel en lang. Toeteren in Indonesië betekent "pas op ik rijd achter je" en dat is dus voornamelijk bedoeld voor de zwakkere medeweggebruikers de brommers en de voetgangers.

Toeteren in China betekent "uit de weg, ik moet er door". In China gaat men 100 m voor een stoplicht eenvoudig over dezelfde breedte van de weg van 3 naar 4 (smallere) stroken. In Indonesië hoeft men helemaal geen rijstroken te maken, want er passen toch veel meer auto's in de breedte. Daar wringen zich dan nog een paar brommers tussen die allemaal vooraan willen staan.

Stoplichten zijn redelijk heilig in China. In Indonesië moet je de plaatselijke regels kennen, omdat je soms wel en soms niet door een rood stoplicht mag rijden. In de grote steden in China en Indonesië hebben de stoplichten een afteller. In sommige gevallen is de wachttijd meer dan 3 minuten.

Taxi’s rijden in Indonesië heel voorzichtig en in China juist als gekken. Bijvoorbeeld de bocht afsnijden en daarmee dus een ander inhalen is gebruikelijk als je linksaf gaat. In Indonesië en China biedt een zebrapad geen enkele bescherming. Taxi’s in China beginnen al 100 m voor een zebrapad te toeteren en dan moet je maken dat je wegkomt. Een taxiritje in de spits is daarmee dus een real life uitzending van wegmisbruikers.

In Indonesië is men erg strikt in het dragen van gordels voorin. Achterin is niet verplicht, maar naar gelang het humeur van de politieagent kan je daarvoor bekeurd worden. Een bekeuring in Indonesië moet betaald worden op het politiebureau, maar kan ook ter plekke worden afgehandeld. Je krijgt dan echter geen bonnetje. De meeste politiecontroles vinden aan het einde van de maand plaats, want dan is het huishoudbudget op. Onofficiële bekeuringen gaan overigens niet helemaal in de zak van de agent, hij zal een deel moeten afdragen aan zijn baas, en die weer aan zijn baas.

In China is het macho om zonder gordel te rijden ("kijk eens hoe een goede chauffeur ik ben, ik heb geen gordel nodig"). Er wordt in China ook flink bekeurd. Een stad als Shenzhen (14 miljoen) brengt jaarlijks officieel 20 miljoen euro in het laatje. Er staan geen sancties op vaker bekeurd worden, dus de rijke Chinees doet wat hij wil. Op diverse plaatsen rijden er in Shenzhen elektrische minibusjes rond (een groot uitgevallen golfkarretje). Ook de politie maakt van dit soort busjes gebruik.

In Shenzhen zijn benzine brommers en motoren in principe niet toegestaan en er rijden dus heel veel elektrische brommers rond. Die mogen op het fietspad en dat fietspad is gewoon een deel van het trottoir.

En die elektrische brommers maken geen geluid en je wordt dus regelmatig bijna omver gereden.

In Indonesië zijn de brommers (eigenlijk kleine motorfietsen, 135 cc) het nationale vervoermiddel. Daar kunnen hele families op, maar je kan er ook alles mee vervoeren.

Vervoer van een glasplaat in Indonesië.

Vervoer van glasplaat in China, allebei even gevaarlijk, want we zagen in China iemand op een brommertje bijna tegen een hoek van de glasplaat aan rijden.

Hieronder 2 foto's hoe goederen in China vervoerd worden, daar wordt toch veel meer de fiets gebruikt.

De trottoirs in Bandung zijn niet bedoeld voor fietsen, en overigens ook als wandelgebied gevaarlijk, omdat die meestal meteen een goot zijn voor de afvoer van het water tijdens een tropische regenbui. De betonnen deksels ontbreken nog wel eens, en de straatverlichting ontbreekt.

Helmen zijn in Shenzhen op de elektrische brommers niet verplicht. In Indonesië op de motoren wel. Met 2 uitzonderingen: kinderen die je mee neemt en als je achterop een brommertaxi zit. Overigens bedraagt de boete ongeveer 5 euro, en daar kan een Indonesiër een aantal dagen van eten. Een nieuwe helm koop je voor een tientje, maar dan heb je vooral een stuk plastic op je hoofd, want echt bescherming biedt deze niet. Je ziet soms iemand met de hand op zijn helm 'm vasthouden. Bij een ongeval zijn in China en Indonesië beide partijen vaak per definitie voor 50% schuldig. De meeste auto's in Indonesië rijden onverzekerd rond. Er valt dus ook niks te verhalen, dus ondanks dat het verkeer een chaos is, rijdt men erg voorzichtig. Verzekeren in China is ook niet alles. Lage premies, maar weinig van te verwachten.

Corruptie speelt in beide landen een grote rol. Indonesië doet daar wat aan door een anticorruptie commissie, die weer op alle mogelijke (corrupte) manieren wordt tegengewerkt. Zo werd kortgeleden de voorzitter van die commissie beschuldigd van moord, waarna de commissie door het parlement als incompetent werd verklaard omdat er een voorzitter ontbrak. Commissie dus weer even vleugellam.

Indonesië kent geen onteigeningswet, waardoor het aankopen van land voor infrastructuur jaren duurt of helemaal niet lukt. Dezelfde ambtenaren die de onteigeningswet al jaren tegenhouden kopen het land op de trajecten waar ze zelf een nieuwe snelweg plannen. Kassa!
In China gaat dat veel eenvoudiger. In het kader van de vooruitgang worden gebouwen afgebroken, mensen verhuisd en straten jaren lang afgesloten. Shenzhen (14 miljoen inwoners) heeft in een paar jaar 2 metrolijnen met ca 20 stations aangelegd en er komen de komende 3 jaar nog 4 lijnen met 40 stations bij. In Jakarta (12 miljoen inwoners) praat men al 10 jaar over een magneet trein, waarvoor een deel van de constructie al 5 jaar ongebruikt staat.

Jakarta heeft een trein ringlijn die elk jaar minder gebruikt wordt. Voor de overheid een reden om niet te investeren in kwaliteitsverbetering (?). Bandung met 3 miljoen inwoners (halve Randstad) kent geen vorm van massaal openbaar vervoer. Met 2 treinstations is alles voorzien. Openbaarvervoer gaat met bussen, minibusjes, brommertaxi’s, taxi’s en fietstaxi’s.

Ook in China heb je fietstaxi's. Gewoon achterop en onder de paraplu tegen zon of regen. De metro in Shenzhen maakt ook gebruik van de Octopus chipcard en voor een eenmalige reis koop je een plastic muntje (met chip) die aan het eind van de reis weer ingenomen wordt. Een trip van een half uur met de metro kost ongeveer 50 eurocent.
Benzine is in China en Indonesië goedkoop. In China betaalt men geen belasting op benzine. In Indonesië subsidieert de overheid de benzine. In de periode van de hoge olieprijzen ging 14% van de nationale begroting op aan deze subsidie.

China maakt zelf auto's. China heeft zelfs 1 van de eerste elektrische auto in serieproductie genomen. In Indonesië worden uitsluitend auto's gemaakt door buitenlandse firma's. Toyota heeft in het personenautosegment een marktaandeel van ca 60% (!). Duitse auto's zijn een statussymbool in beide landen. Daar valt in China volkswagen niet onder, want die worden er al 30 jaar gebouwd. Treinen voor de 2de klasse in Indonesië zijn meestal 2de handjes uit China. De Chinese karakters staan er dan nog op. Na de ramadan gaat iedereen een paar dagen naar zijn geboortestreek. Om de enorme toename van passagiers op te kunnen vangen zet de spoorwegen goederenwagens in. De president laat zich daar dan trots in fotograferen. Ook de bussen in Indonesië zijn vaak tweede handjes uit andere landen. Maar niet uit China, omdat dan het stuur aan de verkeerde kant zou zitten.