Weer terug in Den Bosch.

Afgelopen maand is voorbij gevlogen en we hebben het reuze druk gehad. We kwamen met heel veel bagage vanuit China in Den Bosch aan, maar daarnaast stonden er ook nog 8 hele grote onuitgepakte verhuisdozen uit Bandung voor ons in de berging, deze waren in februari gearriveerd. Voordat we alles weer een plekje hadden gegeven, waren we al weer eeen aantal dagen verder.

Natuurlijk hadden we het ook druk met het ontmoeten van iedereen en het weer regelen van zaken voor ons definitief verblijf in Nederland: internet, televisie, telefoon, apk-keuring, gemeente en belastingdienst enz.

Is remigratie nou moeilijk? Sommige dingen zijn en gaan weer als vanouds, maar toch merk je dat we over een aantal zaken wel anders zijn gaan denken.
Het drukke leven hier met de vele stressmomenten zijn toch wel heel opvallend, zeker in Indonesië was dat een veel rustiger leven. Het verkeer hier is in verhouding met China een genot, ondanks het feit dat je hier ook wel wegmisbruikers hebt. Kleine dingetjes waar we ons vroeger direct druk over maakten, stappen we nu zo overheen.

Waar we zeker heel erg van genieten is dat het zo laat donker wordt. In Indonesië was het altijd om 18.00 uur donker en in China was dat rond 18.30 uur. Terwijl zowel in Indonesië, als in China de temperaturen 's avonds vaak zo rond de 25C of hoger waren. Natuurlijk genieten we van de supermarkten waar we weer alle Nederlandse produkten kunnen krijgen, maar we missen toch ook wel de rijst en de sterk gekruide gerechten.

Wat wel heel erg opvalt is: dat we ons soms afvragen of we wel weggeweest zijn. Blijkbaar went het weer zo snel, dat we tegen elkaar moeten zeggen dat we nog maar net weer thuis zijn van meer dan 2 jaar weggeweest te zijn naar Azië.

Volgende week gaan we voor een aantal weken lekker op vakantie naar Frankrijk en dan zullen we nog eens met veel plezier terugkijken op onze uitzending en al onze belevenissen.

Dit was ons laatste verhaal op ons blog. Soms ging het makkelijk, soms was het ook een opgave. Maar uit de reacties die we gekregen hebben, hebben we begrepen dat jullie het leuk gevonden hebben. Bedankt voor jullie trouwe aandacht en steun.

Theo en Titia van de Velde

Het zit er op!!!

Het zit er op. Onze uitzending komt dit weekend tot een definitief einde. Zaterdagnacht vliegen we terug naar Nederland.

Het zouden 2 jaar Indonesië zijn, maar het is uiteindelijk ongeveer 1,5 jaar Indonesië en 9 maanden China geworden.

We hebben heel erg veel mee gemaakt, leuke dingen en minder leuke dingen, vooral de laatste maanden in China waren redelijk zwaar.

Er moest een heel groot project voor 1 april klaar zijn en tussentijds moest ook het bedrijf hier in China afgebouwd worden. Voor 1 april moesten er 162 borden afgemaakt zijn en getransporteerd worden naar België. De borden wegen tussen de 400 en 800 kg.

en steeds meer Chinezen die mee helpen dragen....

In de maand april was er nog één administratieve kracht over, die Theo hielp om het administratief helemaal af te ronden.

We hebben goed kennis kunnen maken met de Chinese cultuur, deze verschilt toch wel veel met de onze en ook die van de Indonesiër.  Natuurlijk hebben we ook genoten van beide landen.

Een groot probleem in China was ook de taal. De Chinese regering stimuleert in tegenstelling tot de Indonesische regering absoluut niet dat er Engels geleerd wordt. De Chinese regering doet er echt nog alles aan om de mensen niet verder te laten kijken dan hun eigen grenzen. De censuur op tv, kranten en Internet wordt nog steeds heel erg toegepast. Om deze reden heeft Google zijn bedrijf hier dan ook gesloten. Het was voor mij ook moeilijk om mijn blog te beheren, want ook die wordt hier in China geblokkeerd. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik me ook wel een beetje ingehouden heb om niet alles te schrijven. Als je in China  niets verkeerds zegt, dan word je met rust gelaten. Zware gevangenisstraffen zijn hier niet ongewoon.

Wat na ruim 2 jaar nog steeds veel indruk op ons maakt is de armoede die we in beide landen gezien hebben. Het overgrote deel van de bevolking, zowel in Indonesië als in China, moet veel werken (6 à 7 dagen en dan dagen van vaak 12 uur) om alleen maar eten te kopen en onderdak te hebben. Een euro is in beide landen enorm veel geld. Vaak voel je je als blanke heel vervelend, omdat je in verhouding met deze mensen zo ontzettend rijk bent. Je wilt ze allemaal wel helpen, maar dat gaat natuurlijk niet, het zijn de regeringen die dat moeten doen.

We gaan met een schat aan sociale-, culturele- en andere levenservaringen terug naar Nederland. We hadden het voor geen goud willen missen. Nu moeten we weer remigreren en men zegt dat dat nog moeilijker is dan emigreren. Dus als jullie binnenkort een paar afwijkende mensen in Den Bosch tegenkomen dan zullen wij dat wel zijn. Over ongeveer een maandje ga ik nog een artikeltje schrijven hoe het ons is vergaan na onze thuiskomst.

Natuurlijk vinden we het leuk om weer terug te gaan naar Nederland. Weer met iedereen leuke en gezellige dingen te ondernemen, maar vooral ook weer dicht bij Robbert Jan en Aldonus te kunnen zijn. We zijn trots op Robbert Jan dat hij natuurlijk ook mede dankzij Aldonus zo ontzettend goed voor zichzelf heeft gezorgd,waardoor wij ook een stuk minder bezorgd in het buitenland konden vertoeven.

Wij willen iedereen bedanken voor het trouw blijven volgen van onze avonturen op ons blog de afgelopen jaren en de reacties die we van velen van jullie hebben mogen ontvangen. Dat was altijd heel erg leuk en het maakte het verblijf in het buitenland natuurlijk ook gemakkelijker.

Bedankt allemaal!!!

Vergelijking van het vervoer in Indonesië en China.

Na ruim anderhalf jaar Indonesië en een 9 maanden China is het leuk om die landen eens te vergelijken voor wat betreft vervoer.

In Indonesië rijdt men links, en in China rechts. In Hongkong rijdt men links (100 jaar Engelsen geregeerd). In Indonesië gebruikt men op de snelweg de vluchtstrook ook als het druk is, die wordt dan voornamelijk gebruikt om langzaam verkeer in te halen. Er wordt dus met 100 km per uur bussen en vrachtwagens ingehaald die amper 50 rijden. Die vluchtstrook is ook nog voor pechgevallen bedoeld en die zijn er regelmatig. Soms ligt men langs de snelweg de hele auto uit elkaar te halen.
In China hebben ze het gebruiken van een vluchtstrook opgelost door er gewoon geen te maken. Vaak wordt er op de snelweg ook gefietst, of je komt er een tegenligger tegen.

In Indonesië toeteren ze kort en weinig en in China heel veel en lang. Toeteren in Indonesië betekent "pas op ik rijd achter je" en dat is dus voornamelijk bedoeld voor de zwakkere medeweggebruikers de brommers en de voetgangers.

Toeteren in China betekent "uit de weg, ik moet er door". In China gaat men 100 m voor een stoplicht eenvoudig over dezelfde breedte van de weg van 3 naar 4 (smallere) stroken. In Indonesië hoeft men helemaal geen rijstroken te maken, want er passen toch veel meer auto's in de breedte. Daar wringen zich dan nog een paar brommers tussen die allemaal vooraan willen staan.

Stoplichten zijn redelijk heilig in China. In Indonesië moet je de plaatselijke regels kennen, omdat je soms wel en soms niet door een rood stoplicht mag rijden. In de grote steden in China en Indonesië hebben de stoplichten een afteller. In sommige gevallen is de wachttijd meer dan 3 minuten.

Taxi’s rijden in Indonesië heel voorzichtig en in China juist als gekken. Bijvoorbeeld de bocht afsnijden en daarmee dus een ander inhalen is gebruikelijk als je linksaf gaat. In Indonesië en China biedt een zebrapad geen enkele bescherming. Taxi’s in China beginnen al 100 m voor een zebrapad te toeteren en dan moet je maken dat je wegkomt. Een taxiritje in de spits is daarmee dus een real life uitzending van wegmisbruikers.

In Indonesië is men erg strikt in het dragen van gordels voorin. Achterin is niet verplicht, maar naar gelang het humeur van de politieagent kan je daarvoor bekeurd worden. Een bekeuring in Indonesië moet betaald worden op het politiebureau, maar kan ook ter plekke worden afgehandeld. Je krijgt dan echter geen bonnetje. De meeste politiecontroles vinden aan het einde van de maand plaats, want dan is het huishoudbudget op. Onofficiële bekeuringen gaan overigens niet helemaal in de zak van de agent, hij zal een deel moeten afdragen aan zijn baas, en die weer aan zijn baas.

In China is het macho om zonder gordel te rijden ("kijk eens hoe een goede chauffeur ik ben, ik heb geen gordel nodig"). Er wordt in China ook flink bekeurd. Een stad als Shenzhen (14 miljoen) brengt jaarlijks officieel 20 miljoen euro in het laatje. Er staan geen sancties op vaker bekeurd worden, dus de rijke Chinees doet wat hij wil. Op diverse plaatsen rijden er in Shenzhen elektrische minibusjes rond (een groot uitgevallen golfkarretje). Ook de politie maakt van dit soort busjes gebruik.

In Shenzhen zijn benzine brommers en motoren in principe niet toegestaan en er rijden dus heel veel elektrische brommers rond. Die mogen op het fietspad en dat fietspad is gewoon een deel van het trottoir.

En die elektrische brommers maken geen geluid en je wordt dus regelmatig bijna omver gereden.

In Indonesië zijn de brommers (eigenlijk kleine motorfietsen, 135 cc) het nationale vervoermiddel. Daar kunnen hele families op, maar je kan er ook alles mee vervoeren.

Vervoer van een glasplaat in Indonesië.

Vervoer van glasplaat in China, allebei even gevaarlijk, want we zagen in China iemand op een brommertje bijna tegen een hoek van de glasplaat aan rijden.

Hieronder 2 foto's hoe goederen in China vervoerd worden, daar wordt toch veel meer de fiets gebruikt.

De trottoirs in Bandung zijn niet bedoeld voor fietsen, en overigens ook als wandelgebied gevaarlijk, omdat die meestal meteen een goot zijn voor de afvoer van het water tijdens een tropische regenbui. De betonnen deksels ontbreken nog wel eens, en de straatverlichting ontbreekt.

Helmen zijn in Shenzhen op de elektrische brommers niet verplicht. In Indonesië op de motoren wel. Met 2 uitzonderingen: kinderen die je mee neemt en als je achterop een brommertaxi zit. Overigens bedraagt de boete ongeveer 5 euro, en daar kan een Indonesiër een aantal dagen van eten. Een nieuwe helm koop je voor een tientje, maar dan heb je vooral een stuk plastic op je hoofd, want echt bescherming biedt deze niet. Je ziet soms iemand met de hand op zijn helm 'm vasthouden. Bij een ongeval zijn in China en Indonesië beide partijen vaak per definitie voor 50% schuldig. De meeste auto's in Indonesië rijden onverzekerd rond. Er valt dus ook niks te verhalen, dus ondanks dat het verkeer een chaos is, rijdt men erg voorzichtig. Verzekeren in China is ook niet alles. Lage premies, maar weinig van te verwachten.

Corruptie speelt in beide landen een grote rol. Indonesië doet daar wat aan door een anticorruptie commissie, die weer op alle mogelijke (corrupte) manieren wordt tegengewerkt. Zo werd kortgeleden de voorzitter van die commissie beschuldigd van moord, waarna de commissie door het parlement als incompetent werd verklaard omdat er een voorzitter ontbrak. Commissie dus weer even vleugellam.

Indonesië kent geen onteigeningswet, waardoor het aankopen van land voor infrastructuur jaren duurt of helemaal niet lukt. Dezelfde ambtenaren die de onteigeningswet al jaren tegenhouden kopen het land op de trajecten waar ze zelf een nieuwe snelweg plannen. Kassa!
In China gaat dat veel eenvoudiger. In het kader van de vooruitgang worden gebouwen afgebroken, mensen verhuisd en straten jaren lang afgesloten. Shenzhen (14 miljoen inwoners) heeft in een paar jaar 2 metrolijnen met ca 20 stations aangelegd en er komen de komende 3 jaar nog 4 lijnen met 40 stations bij. In Jakarta (12 miljoen inwoners) praat men al 10 jaar over een magneet trein, waarvoor een deel van de constructie al 5 jaar ongebruikt staat.

Jakarta heeft een trein ringlijn die elk jaar minder gebruikt wordt. Voor de overheid een reden om niet te investeren in kwaliteitsverbetering (?). Bandung met 3 miljoen inwoners (halve Randstad) kent geen vorm van massaal openbaar vervoer. Met 2 treinstations is alles voorzien. Openbaarvervoer gaat met bussen, minibusjes, brommertaxi’s, taxi’s en fietstaxi’s.

Ook in China heb je fietstaxi's. Gewoon achterop en onder de paraplu tegen zon of regen. De metro in Shenzhen maakt ook gebruik van de Octopus chipcard en voor een eenmalige reis koop je een plastic muntje (met chip) die aan het eind van de reis weer ingenomen wordt. Een trip van een half uur met de metro kost ongeveer 50 eurocent.
Benzine is in China en Indonesië goedkoop. In China betaalt men geen belasting op benzine. In Indonesië subsidieert de overheid de benzine. In de periode van de hoge olieprijzen ging 14% van de nationale begroting op aan deze subsidie.

China maakt zelf auto's. China heeft zelfs 1 van de eerste elektrische auto in serieproductie genomen. In Indonesië worden uitsluitend auto's gemaakt door buitenlandse firma's. Toyota heeft in het personenautosegment een marktaandeel van ca 60% (!). Duitse auto's zijn een statussymbool in beide landen. Daar valt in China volkswagen niet onder, want die worden er al 30 jaar gebouwd. Treinen voor de 2de klasse in Indonesië zijn meestal 2de handjes uit China. De Chinese karakters staan er dan nog op. Na de ramadan gaat iedereen een paar dagen naar zijn geboortestreek. Om de enorme toename van passagiers op te kunnen vangen zet de spoorwegen goederenwagens in. De president laat zich daar dan trots in fotograferen. Ook de bussen in Indonesië zijn vaak tweede handjes uit andere landen. Maar niet uit China, omdat dan het stuur aan de verkeerde kant zou zitten.

Chinees eten 3.

Dit is dan het laatste artikeltje over het eten in China. Hierboven onze gewone bekende kip en daaronder de zwarte kip. Het is echt een heel bijzonder gezicht als je deze zwarte kip naast de witte kip in de schappen ziet liggen.

Ik heb aan een Chinese collega van Theo gevraagd of die kippen een bepaalde behandeling hadden onder gaan, maar het is een ras (Gallus gallus domesticus (var.) Linnaeus) en ze worden gewoon zwart geboren. Hij heeft zwarte botten en het vlees is ook zwart. Ze zijn heel geliefd hier in China.

Ze worden namelijk gegeten om gezondheidsredenen. Vooral voor de vrouw zijn ze heel gezond en worden ze gegeten om gynaecologische redenen.

Nog veel meer dan in Indonesië wordt voedsel hier in China als medicijn gebruikt. Deze zwarte kip wordt hier in het Engels vertaald: "Black boned chicken" genoemd. Hij wordt gebruikt om er kippensoep van te maken. Naast de kip bevat de soep dan nog wat medicinale toevoegingen, zoals kruiden, bloemen, specerijen en zaden e.d.. Als hier kip gegeten wordt zit de kop er altijd nog aan en als het kippenvlees in een gerecht verwerkt is dan ligt de kop op een schaaltje op tafel.

Daarnaast worden deze kippen ook als huisdier gebruikt omdat ze zulke mooie donzen veertjes hebben.

Twee hele leuke links die ik ook van die collega gekregen heb over deze toch wel heel bijzondere kip die al minstens 2000 jaar hier in China woonachtig is staan hieronder. Echt het lezen en bekijken waard zeker als je ook een beetje van de Chinese cultuur wilt proeven. Zeker de video geeft ook heel leuk aan hoe hier gekookt wordt. Heel veel plezier!!

http://www.e2121.com/food_db/viewherb.php3?viewid=218

http://www.articlesbase.com/videos/5min/77511598

http://www.5min.com/Video/Black-Bone-Chicken-Soup-77511598

Chinees eten 2.

In dit artikel wil ik eigenlijk alleen maar foto's (dubbelklik op de foto's) plaatsen, omdat ze veelal voor zich spreken. 

 Krokodillenvlees? Misschien wel heel lekker!!

De vis wordt gevangen uit een bak en dan in een netje heel hard op de grond doodgeslagen. Dit lukt niet altijd, want een keer gingen ineens in het winkelwagentje van een andere klant de boodschappen bewegen en werden ze uit het karretje geworpen, een andere keer landde er een hele grote vis voor mijn voeten uit een winkelwagentje. Ze hebben hier in China nog helemaal geen idee hoe ze diervriendelijk met dieren moeten omgaan. Ik heb al diverse keren dode vissen in zo'n waterbak zien liggen en ook de schildpadden en kikkers worden hier op een beestachtige manier te koop aangeboden. Ik heb daar nog steeds geen foto's van kunnen maken.

.

Garnalen zijn een zeer geliefd in China, in tegenstelling tot bij ons leven ze nog in grote waterbakken en daar kun je ze dan uitvissen. 

Verder zie je in de winkels heel erg veel gedroogde kippen, eenden, vissen enz. Ze zijn dan vaak helemaal platgeslagen. De worstjes zien er heel erg lekker uit misschien, maar als je daar een hap van neemt dan zijn ze mierezoet en dat geeft een heel raar effect, niets gerookt of gezouten.  Heel veel vlees en kip is gezoet of gecaramelliseerd.

Hieronder krabbetjes die niemand kwaad kunnen doen. Oooooh.

Over zoet gesproken de Chinees houdt misschien nog wel meer dan de Indonesiër van zoete producten en daar was het al mierezoet. Hele bakken vol met allemaal zoet snoepgoed.

Bij de gedroogde produkten en de rijst, erwten enz. hangt dit bord, het lijkt mij een goed idee, maar wat er achter cooking moet komen weet ik niet.

Het eten van de Chinees deel 1.

Toen we hier pas in China waren heb ik het al even over de voeding van de Chinees gehad en wat ik zoal in de supermarkt allemaal tegen kwam. Ik heb foto's gemaakt van bijzondere eet- en bereidingsgewoontes hier in China. Ik zal daar in een aantal artikelen iets over melden.

Chinezen eten net zoals Indonesiërs 3 x per dag warm. Verschillen tussen het Chinese en het Indonesische eten zijn: hier in China eet men meestal noedels en in Indonesië rijst, veel eten in Indonesië wordt gebakken: goreng (gebakken in een wok met een flinke hoeveelheid olie, vaak ook gefrituurd op die manier) en in China wordt heel veel eten gekookt en dat wat gebakken wordt, wordt op een platte bakplaat met een klein beetje olie gebakken. Het eten in Indonesië is vaak ook veel sterker gekruid en scherper door de vele pepers.

In supermarkten heb je kookunits waar alle ingrediënten uitgestald liggen en dan kan je aanwijzen wat je allemaal in het draadmandje wilt hebben, daarna wordt het draadmandje in kokend water ondergedompeld.

Van de week was ik ook weer in deze supermarkt en liep ik voorbij dezelfde kookunit en toen werd mijn pad opeens gekuist door een kakkerlak. Deze beesten zijn hier in Azië zoals de Indonesiërs al zeiden:  huisdieren, maar mijn eetlust is dan al wel weer vergaan.

Hieronder foto's van het bakken op een bakplaat, ook hier kies je zelf je ingrediënten en dan wordt het ter plekke voor je op de bakplaat gebakken. Tussen de middag hebben deze kookunits het heel erg druk want heel veel Chinezen halen hier hun lunch. Zo'n maaltijd kost ongeveer € 1,50.