Splendid China.

Afgelopen zaterdag hebben we de stoute schoenen aangetrokken en zijn naar het openluchtmuseum Splendid China gegaan. Waarom stoute schoenen aangetrokken? Het is hier ontzettend warm en je bedenkt je echt wel 2x voordat je je geairconditioneerde appartement verlaat.

We ondervinden nu hoe de mensen in Jakarta leven. Overdag is het hier tussen de 31 en de 35 graden en 's nachts koelt het af naar zo'n 28 C. Nou zijn die temperaturen nog niet zo erg, daar zijn we onderhand wel aangewend, maar de luchtvochtigheid is hier zo ontzettend hoog. De meeste tijd is dat nog meer dan 80%. Terwijl dat in Bandung 35% is.
In Bandung wilden we eigenlijk net een luchtbevochtiger kopen om op onze slaapkamer te zetten, maar hier hebben we een apparaat in het appartement staan waarmee water onttrokken wordt aan de lucht. Elke dag gooien we ongeveer 4x een flinke bak met opgevangen water weg.

Als je hier de deur uitloopt, dan komt de warmte, maar vooral ook de benauwdheid je tegemoet. Binnen de kortste keren transpireer je heel spontaan over heel je lichaam en je ziet dan ook iedereen wel met natte shirtjes of overhemden lopen. In het begin vond ik dat toch wel heel vervelend, maar nu ben ik er aangewend, vooral ook omdat iedereen hetzelfde probleem heeft.

Om me een beetje te wapenen heb ik tegewoordig net zoals alle Chinese dames een paraplu en een waaier (nooit gedacht, dat ik ooit zoiets zou kopen).
Het is niet aan te raden om in de maanden juli of augustus naar China op vakantie te gaan, vanaf september zal het wat koeler worden.

Splendid China heeft een gedeelte wat je kunt vergelijken met onze Madurodam en een gedeelte wat je kunt vergelijken met het Openlucht museum in Arnhem. Het is echt enorm leuk om van elke streek in China de leefgewoontes en de woonvormen te zien en vooral ook de kleding. Daarnaast op het Madurodam gedeelte zie je alle bijzondere bouwwerken die in China staan. Als je daar zo rondloopt dan krijg je ook spontaan het idee om toch een rondreis door China te willen maken. Maar we zijn hier om te werken, ik weet het!!

Theo heeft zich fotografisch uitgeleefd op de kleine bouwwerken. Ze hebben handig gebruik gemaakt van bonsaiboompjes.

Zie foto's hieronder in de slide show. Klik op View all images en dan op original view, dan worden de foto's iets groter.

Ritje achtbaan.

We zijn nou ongeveer 1,5 week in China en het bevalt nog steeds goed. Het land verschilt niet zo heel veel met Indonesië. Het verschil is natuurlijk ook de beleving. In Indonesië was voor ons alles nieuw en moesten we nog ervaren hoe het was om niet meer in Nederland te wonen. Dat is nu natuurlijk niet zo. We vergelijken China nu niet met Nederland maar met Indonesië, terwijl we voorheen Indonesië met Nederland vergeleken.

De Chinezen zijn anders dan de Indonesiërs. Ze zijn directer, soms minder vriendelijk en ze komen zelfs af en toe heel erg bot over. Soms zijn ze ook heel vriendelijk, maar dat vriendelijk en lief lachen wat ze in Indonesië zo goed kunnen is hier niet.

Het zijn harde werkers en dat is toch wel weer een verschil met Indonesië waar ze zich niet zo druk maken.

Wat mis ik nou het meest? Nou dat is Agus die me overal naar toe kan brengen. Het verkeer hier is een ramp. Het oversteken van een weg als voetganger is elke keer weer een uitdaging en je mag blij zijn als je heelhuids de overkant gehaald hebt. Zebrapaden, oversteekplaatsen met verkeerslichten het maakt niet uit, nergens ben je veilig. Ze komen al toeterend hard aanrijden, zo van: “ik kom eraan dus wegwezen”.
In Indonesië moet je niet een voetganger aanrijden, want dan heb je kans dat je daarna in de gevangenis zit, zelfs soms zonder dat je schuld hebt, maar volgens mij is het hier anders. Hier schijnt iedereen even veel schuld te hebben. Dat is natuurlijk wel het gemakkelijkste.

Als ik ergens naar toe wil, moet ik een taxi nemen. Nou is het krijgen van een taxi geen probleem, want je hoeft je hand maar op te steken en je hebt er 1, maar dan begint het.

Ze denken allemaal dat ze op een racebaan zitten en ik heb nog nooit zulke grote driftkikkers bij elkaar gezien. De keren dat ik al als spookrijder in een taxi gezeten heb, zijn al niet meer op 1 hand te tellen. Ze hebben hun hand de hele tijd op de toeter en op de gekste plaatsen wordt ingehaald. Auto’s die voor een stoplicht 3 rijen dik staan te wachten worden gewoon over de tegemoetkomende rijstrook ingehaald en dan wordt er soms door rood voor de wachtende auto's aan doorgereden. Jullie begrijpen dat ik weer heel erg blij ben als ik op de plaats van bestemming ben. De noodstops die we al meegemaakt hebben zijn trouwens ook niet op 1 hand te tellen, maar dat is met deze manier van rijden logisch.
De kosten voor zo’n taxi wordt per afgelegde km en niet voor rijtijd berekend, dat is natuurlijk ook de reden waarom ze zo onwijs rijden. Voor zo’n 5 km achtbaan rijden betaal je ongeveer € 2,00.

Hieronder nog wat foto’s van ons appartement, het appartementencomplex en het uitzicht:

De woonkamer en de keuken.

Het appartementencomplex waar we op de 10de verdieping wonen.
Het uitzicht op de bergen van Hong Kong aan de overkant van het water en het zwembad.

Het uitzicht opzij vanaf het balkon richting
Shenzhen. Het zijn allemaal van die grote torenflats waar al die miljoenen mensen in gehuisvest worden.

Het straatbeeld zondagmorgenvroeg toen we een wandeling aan het maken waren.

Hallo hier China.

We zijn dus donderdag aan het eind van de middag goed aangekomen in Shenzhen. Het was wederom een hele reis, we hadden natuurlijk toch wel wat meer koffers bij ons dan de vorige keer toen we maar 3 daagjes gingen.

De bedoeling is dat we hier blijven tot 11 september en dan weer terug gaan naar Bandung. We hebben namelijk al in het begin van dit jaar een reisje naar Bali geboekt tijdens de Idul Fitri (suikerfeest). Je moet namelijk zorgen dat je dan niet op Java bent. Het personeel gaat dan meestal voor een hele week terug naar de kampung van hun ouders. Ook Agus gaat dan naar Cirebon naar de kampung van zijn vrouw Ayu. Dat houdt dan in dat wij geen vervoer hebben en geen vervoer in Bandung is geen pretje. Dus heb ik in maart al een vliegtuig naar Bali geboekt. We wilden op vrijdag 18 september vertrekken, maar dat vliegtuig zat toen al helemaal vol, dus nu vertrekken we donderdag 17 september. We blijven een week weg en dan blijven we nog een week in Bandung om er voor te zorgen dat we weer een nieuwe re-entry visa krijgen, anders kunnen we Indonesië niet meer in komen en mogen we weer bij de immigratiedienst op het matje komen.

Theo zal ook in deze periode kijken hoe het de softwareafdeling vergaan is tijdens zijn afwezigheid. Vanuit China blijft hij de softwareafdeling in Bandung deels aansturen, zijn klus is daar nog niet helemaal af.
Begin oktober vertrekken we dan weer voor een tijdje naar China.

Gisteren is hij hier in China begonnen. Vrijdag hebben we ons een beetje ingericht en zijn we voornamelijk op zoek gegaan naar de Gouda of Edammer kaas, de Hero jam en niet te vergeten het beroemde potje Nutella en natuurlijk brood.

Ook de Chinezen eten 3x per dag warm en toch zijn ze net zoals de Indonesiërs heel erg dun. De Chinezen eten wel veel minder in olie gebakken eten het is meer gekookt of eigenlijk gestoomd. In Indonesië wordt bijna alles in de olie gebakken. Het beroemde: goreng.

Zondag hadden we uiteindelijk alles gevonden en voelen we ons dus weer helemaal thuis. We zijn zaterdag naar een supermarkt geweest genaamd Walmart. Dit is een hele, maar dan ook echt een hele grote supermarkt van een Amerikaanse keten, die kwaliteit en vriendelijkheid heel hoog in het vaandel hebben staan. Nou is die supermarkt immens groot, maar als er maar 9 van zijn in een stad met 13 miljoen mensen dan snappen jullie dat het op zaterdag één en al Chinees is. Dat gaan we dus echt nooit meer doen.

Hieronder 2 foto's van hoe wij tegenwoordig boodschappen doen. We hebben op het vliegveld van Jakarta nog op de valreep een vertaalcomputertje gekocht. Dit was Theo geadviseerd door collagae in Bandung en ik moet zeggen het was een geweldig advies, want we hebben het ondertussen al veelvuldig gebruikt. Hij kan zowaar van het Nederlands naar het Chinees vertalen. Theo is ondertussen een kei in het vergelijken van de Chinese tekens.

We hebben onze ogen uitgekeken naar de producten die hier allemaal in de winkels liggen. Je gelooft af en toe je ogen gewoon niet. Ik wil dan ook de komende tijd proberen wat foto’s te nemen, zodat duidelijk wordt wat die Chinezen allemaal eten. De foto hieronder laat een tafel zien met allemaal verschillende soorten zeewier. Het is jammer dat jullie de geur die rond de tafel hing niet kunnen ruiken. Het kan ook zijn dat het een combinatie van geuren was van de inktvis op de tafel er naast en het zeewier.

Het zal iedereen wel niet ontgaan zijn dat het weer hier in China erg onstuimig is geweest en dat de tyfoon Morakot heel veel slachtoffers gemaakt heeft. Morakot ging ten noorden van ons langs. Wij hebben er eigenlijk niets van gemerkt, alleen dan dat het sinds gistermiddag regent en het vannacht de hele nacht zwaar geonweerd heeft. We zullen wel zien hoe het verder zal gaan. Het tyfoon seizoen is natuurlijk wel net aangebroken, dus waarschijnlijk zullen we er toch nog een keertje mee te maken krijgen.

Censuur in China.

We zijn goed aangekomen in China en hebben een mooi appartement. Ik zal van de week er nog wel foto's van maken en op het blog zetten.

We hebben namelijk 1 klein probleempje en dat is dat we kennis maken met de censuur in China. Ik kan namelijk niet op een normale manier mijn blog meer aan. Alles wat met blogspot.com te maken heeft wordt direct afgesloten door de Chinezen. Dat zijn van die kleine dingen hier, waardoor je door hebt dat je toch in een volkomen ander land bent.

Maandag zal ik weer een blogje van de afgelopen dagen proberen te plaatsen.

Ni hao!! (Hallo).

Ja jullie lezen het goed. We gaan op de Chinese toer. Wat wil het geval. Ze hebben Theo voor ongeveer 2 weken terug gevraagd om naar China te gaan om daar ondersteuning te verlenen. Natuurlijk gaan we het daar dan eerst met z'n 2-en over hebben en hebben daarna voorgesteld om er maar eens met z'n 2-en te gaan kijken. We wilden weten of het ons iets zou lijken en of Theo ook het gevoel had iets te kunnen bijdragen voor het bedrijf van Vialis daar.

Nou heb ik altijd geroepen naar Theo: "je krijgt me niet naar India en niet naar China, nou roep ik wel vaker iets en dan gebeurt het juist wel. Ik doe daar iets wezenlijks fout, dat begrijp ik." Zo nu dus ook weer.
We hebben 3 dagen in China doorgebracht en zijn tot de conclusie gekomen dat het allemaal reuze meeviel. Nou moet ik heel eerlijk bekennen dat het gebied waar we in verbleven, in het geheel niet representatief voor China is, denk ik. Het is een commerciële zone die tegen Hong Kong aan ligt en meer van Hong Kong overgenomen heeft dan van de binnenlanden van China.


Is het dan vergelijkbaar met Hong Kong? Volgens Annette die ik van de cursus ken en die in Hong Kong woont helemaal niet. Het is ongeorganiseerd, slechte wegen, chaotisch en rommelig. Toen ik dat las dacht ik:" ohjee waar ga ik nu weer naar toe." Daar aangekomen heb ik mijn ogen uitgekeken en het eerste wat wij tegen elkaar zeiden:"Annette moet heel erg gauw eens een keer bij ons in Indonesië komen, want die is het spoor even helemaal kwijt".


In vergelijking met Indonesië is het er netjes, geen vuil op straat. De wegen zijn geweldig vergeleken bij de wegen hier en over chaotisch gesproken, ze rijden een beetje heel erg ruig, ja dat klopt maar verder is Indonesië toch echt veel chaotischer.


Hadden we dan helemaal geen problemen? Ja wel degelijk de taal. Wat een ramp en wat heeft China daar nog een slag in te halen. Natuurlijk spreken we in Indonesië de taal behoorlijk goed en merken eigenlijk niet zo goed meer dat we hier in het begin ons ook helemaal niet verstaanbaar konden maken, maar daar is het helemaal erg omdat onze lettertekens voor de Chinezen Chinees zijn.


We kwamen na een toch wel vermoeiende reis (om 3 uur 's nachts vertrek Bandung, vertraging op Jakarta aankomst 14.30 uur Hong Kong, daarna nog 1 uur met de ferry naar Shenzhen) aan in de haven. We werden belaagd door mensen die ons een taxi aan wilden smeren, maar ondertussen door de wol geverfd wisten we dat er ook legale taxi's moesten zijn.

Toen we deze gevonden hadden werd ons duidelijk, wat we fout gedaan hadden. We hadden het adres van het hotel levensgroot (de Chinese taxichauffeur had niets aan zijn ogen) uitgeprint, maar wel in onze lettertype en niet in Chinese letters. De chauffeur wilde wel, maar begreep er niets van. Een andere Chinese man die een beetje Engels sprak wilde ons helpen, maar ook dat lukte niet. Nou daar zit je dan moe gestreden achter in een taxi en niemand snapt het. Gelukkig was toen de behulpzame Chinees zo slim (bij ons liet het brein het even afweten) om het hotel te bellen en deze te vragen om het adres uit te leggen aan de chauffeur. Naderhand bleek dat we nog geen 5 minuten rijden vanaf de haven in een hotel zaten. De volgende dagen hadden we alleen nog maar adressen in Chinese tekens bij ons voor de taxichauffeurs.

Morgennacht gaan we werderom rond 3 uur vertrekken vanuit Bandung om voor een klein maandje in China te verblijven. Ik zal dan ook de komende verhalen vanuit China verzorgen.

Ga ik Indonesië missen, ja ik denk het wel. Krijg wel veel meer vrijheid, maar de contacten zullen wel veel moeilijker zijn. We hebben wel een zwembad en een gym bij het appartement, dat we voor een maand hebben, dus wie weet wat ik daar allemaal weer tegenkom.
Het golfen in China is schrikbarend duur.

Ondertussen is hier van de week de tegelvloer op het balkon aan de voorkant omhoog gekomen en is net het slot van de schuifdeur aan de achterkant kapot gegaan.

Ibu Yayah en Agus hadden van de week wederom een geldprobleem. Niets nieuws onder de zon dus eigenlijk.