Kerst en Nieuwjaar.

Vanmorgen 6.00 uur Nederlandse tijd vertrekken we weer richting Nederland en dinsdagmorgen rond half zeven zullen we weer op Schiphol landen. Theo moest voor zijn werk nog voor de kerst naar Nederland en toen hebben we toch maar besloten om de Kerstdagen en Nieuwjaar in Nederland door te brengen, ondanks dat we kortgeleden ook al in Nederland waren. We wensen iedereen hele fijne feestdagen en een goede jaarwisseling.

Heren van de thee.

Van onze penvriend Jan Obbens hadden we het boek: "Heren van de thee" van Hella S. Haasse gekregen. Het verhaal in het boek speelt zich af in de omgeving van Bandung. Het gaat over Nederlanders die rond 1871 naar Indonesië vertrokken om daar theeplantages te beginnen. In het boek worden heel veel dingen beschreven over het karakter en de gebruiken van de Indonesische mensen die hier toen woonden en als je dat vergelijkt met nu, is er nog niet zo heel veel veranderd. Het leuke ervan is, dat je je heel goed kunt inleven in het boek nu we hier wonen en ook veel dingen van toen nu toch nog steeds herkennen. Er worden heel veel plaatsen rondom Bandung genoemd en dus hebben we laatst op een zondag maar eens besloten om op ontdekkingsreis te gaan. Het speelt zich voornamelijk ten zuiden van Bandung af en dus gingen we die kant op.

Langs dezelfde route ligt de Kawah Putih (de witte krater) en dus konden we die ook mooi opnemen in onze tocht. Het is een kratermond waar je in af kunt dalen, en waarin een enorm groot meer is ontstaan. De kratermond is helemaal wit van kleur. Het is echt geweldig om er te lopen en een heel bijzondere ervaring. Dubbelklik op de foto's om ze te vergroten.

Langs de weg naar de Kawah Putih die af en toe heel stijl tegen de vulkaan omhoog liep, kwamen we hele grote aarbeiplantages tegen. De aarbeien zitten allemaal in plastic zakken en staan op volgens ons oude rijstvelden naast elkaar. Waarschijnlijk is het klimaat hier voor de aardbeien ideaal. Het is er door de hoogte (ca.2000m) behoorlijk wat kouder. Je kunt langs deze weg overal zelf je aardbeien plukken.

Bij de vulkaan waren allemaal kraampjes, waar je eten of echte aardbeien of pluche aardbeien kon kopen. We hebben even gekeken bij een mevrouw die ayam goring tepung aan het bakken was. Aan het vet te zien is het toch al meerdere keren gebruikt. Dit is toch ook nog steeds iets wat wij niet eten.

Bij de mevrouw hier boven hebben we een aardbei met armen en benen voor Rama (zoontje Agus) gekocht en Agus heeft voor ons 2 doosjes aardbeien gekocht, zodat we zeker niet teveel betaald hebben.

Daarna zijn we doorgereden naar de theeplantages die ook in het boek genoemd worden. We vroegen Agus of hij wist waar een theefabriek was. Daar aangekomen gevraagd of we naar binnen mochten, en natuurlijk mocht dat en kregen we een hele excursie door de theefabriek.

Helaas mochten we binnen in de fabriek geen foto's maken, maar we hebben wel foto's mogen maken van een foto van meneer Rudolf Bosscha, die ook in het boek genoemd wordt, als 1 van de belangrijkste pioniers van de theeplantages daar.

De processen worden nog in dezelfde volgorde uitgevoerd als vroeger, alleen zijn ze wat geautomatiseerd. We zijn getrakteerd op een kop thee en mochten aanschouwen hoe er ongeveer 30 kopjes klaargezet werden voor de theeproeverij die er nog dagelijks plaatsvindt. Dit is een heel ritueel en vindt plaats om de kwaliteit te bewaken.

Idul Adha, een ware slachting voor de moslims.

De afgelopen weken was het niet zo leuk voor mij om met Agus door Bandung te rijden. Overal langs de kant van de weg kwam het stilaan vol te staan met geiten of schapen. Ik ben er nog steeds niet echt achter wat het zijn, maar volgens mij zijn het geiten die op schapen lijken. Toen we dichter bij de dag van Idul Adha kwamen, kwamen er ook ineens koeien bij te staan en ging het aantal geiten gestaag groeien.

Op een gegeven moment maar aan Agus gevraagd hoe of wat, want we willen alles weten hè. De dieren die langs de kant van de weg een plaatsje ingenomen hadden, zouden worden verkocht aan de wat rijkere moslim en deze zou daar dan mee naar de moskee gaan op 8 december, want dan was het Idul Adha. Op de foto hierboven wordt een pas gekochte geit op de motor naar de moskee gebracht.

Bij de moskee aangekomen zouden de dieren onthoofd worden en dan geslacht. De stukken vlees zouden daarna verdeeld worden onder de arme moslims. Heel goed initiatief kan ik niets van zeggen, alleen als hele grote dierenvriend deed mij dit toch wel heel erg veel pijn. Ik kreeg van Theo voortdurend het verwijt je eet zelf ook vlees, dus niet jammeren. Gelijk heeft hij, maar mijn dieren worden niet op zo'n brute manier onthoofd, denk ik nog steeds. Een geit wordt door 1 persoon gekocht en een koe wordt door 7 personen gekocht. De koe kost iets van 700.000 rp (45,00 euro).

Dus elke keer als we er langs reden en ik zag de kinderen vrolijk spelen met de dieren, zelf wetende hoeveel dagen ze nog te gaan hadden zei ik: "ach germ". Of Agus het door had, weet ik niet maar ik heb hem wel duidelijk gemaakt, dat ik niet zou willen kijken als de dieren onthoofd zouden worden. Hijzelf was ook nog nooit bij zo'n festijn geweest en zei dat het ook niets voor hem was. Banyak darah (veel bloed), lijkt me logisch.

Idul Adha was een vrije dag voor iedereen hier in Indonesie, dus ook voor ons. Het is na de Idul fitri de belangrijkste dag voor de moslims.

Agus wilde wel werken, dus gingen wij 's morgens golfen. Ik wist, dat ik op moest passen waar ik keek wilde ik niet een slachtpartij zien, want we waren nog niet bij ons huis weggereden of we zagen iemand met een enorm groot mes bij de securitypost van onze wijk naar de daar de dag daarvoor verzamelde dieren lopen. Er werd dus niet alleen bij de moskee geslacht, maar overal en nergens. Even verderop had zich ook een grote groep mensen verzameld en er was niet veel fantasie voor nodig, om te weten wat er gaande was. Theo wilde wel kijken en zag een koe die voor zijn leven aan het vechten was en erg opstandig was. Ik heb de andere kant opgekeken, want dit ging me toch echt te ver. Hieronder op de foto zijn ze met de slacht bezig bij het huisje.

De volgende dag aan Agus gevraagd of hij ook sapi (rundvlees) gekregen had. Normaal wordt er veelal vis of kip gegeten, rundvlees is gewoon veel te duur. Hij had het inderdaad gekregen en was er ontzettend blij mee. Toch even weer aan de bewaartijd van het vlees denkende ( ze hebben geen koelkast) ook gevraagd of het ondertussen al gekookt was en dat was het geval. Agus zijn vrouw is namelijk al weer een tijdje ziek en dan moet daar niet nog een voedselvergiftiging bij komen. Ze is gelukkig ondertussen al wel weer aan de beterende hand.

Van de nood een deugd maken en de wet van Murphy again.

Omdat we sinds gisteravond weer zonder water zitten en de bak helemaal leeg bleek te zijn. Hebben we vanmorgen maar besloten, dat de jongelui de bak maar verder leeg moeten halen en opnieuw schoon moeten maken.

Door het feit dat we een tijdlang zonder pembantu hebben gezeten, is het er gewoon niet van gekomen om onze watervoorziening schoon te maken.

Dus maken we van de nood een deugd.

We hebben niet kunnen douchen en hebben 2 emmers met water gepakt uit de bak bij het personeel vandaan voor ons toilet. Als alles weer schoon is dan zullen we kijken waar het probleem zit. Agus is al wel achter het huis gaan kijken of er weer een andere leiding op onze leiding aangesloten zat, maar dat was niet het geval. Hopelijk is het geen groot probleem en zitten we niet te lang zonder water. Het is maar goed dat we hier altijd zomer hebben, want als deze schoonmaak nu in Nederland zou moeten gebeuren, dan waren daar maar weinig vrijwilligers denk ik. Het is hier momenteel 24 C in de schaduw en toch vindt Agus het koud nu hij in het water staat.

Nadat wij gisteravond geconstateerd hadden, dat we geen water hadden wilden we de deur op slot draaien en toen bleek het slot niet meer goed te werken. Verder heeft vanmorgen 1 van de waterdispensers het weer begeven. Hoezo wet van Murphy!!!

Hoe bang moeten we zijn?

Het verhaal van Yayah over die 8 mannen en de vastgebonden pembantu was helemaal correct. Ook bleek dat een paar dagen daarvoor eenzelfde soort robbery een straat verderop bij een Koreaanse man heeft plaats gehad. Van de week hebben 8 mannen in de wijk tegenover onze wijk bij een dokter dezelfde actie ondernomen, maar zijn toen door de politie overlopen. 2 zijn er doodgeschoten, iets wat hier veel gemakkelijker gaat dan in Nederland en 6 zijn er gevangen genomen. Waarschijnlijk zijn het dezelfde 8 mannen die ook in onze wijk geweest zijn.

Vorige week is er ook een robbery geweest bij Inger een Deense expat, die hier al jaren woont. 4 mannen met grote kapmessen zijn het huis binnengedrongen, terwijl zij en haar familie uit Denemarken thuis waren en hebben laptops en dergelijke meegenomen.

Het is gewoon duidelijk dat het zich aan het verplaatsen is vanuit Jakarta naar Bandung, toen ik hier in de eerste maanden de krant las was dit gebruikelijk in Jakarta, maar helaas nu ook hier. Het schijnt wel zo te zijn dat het mensen uit Jakarta zijn, want ze zijn waargenomen in een auto met een Jakartaans kenteken.

De security in de wijk is opgevoerd, dus dat is al wel een pluspunt. Het personeel heeft heel nadrukkelijke instructies van ons gekregen.
We zijn ons nu toch zeker wel aan het beraden over dagsecurity.

Selamat ulang tahun, Ibu.

Vanmorgen hoorde ik 4 keer: " Selamat ulang tahun, Ibu semoga selalu bahagia " en dat omdat Ibu vandaag de leeftijd van 52 jaar bereikt heeft. We zijn nu in 6 maanden tijd van samen 100 jaar naar 102 jaar gegaan.

Naar aanleiding van dit gebeuren had ik besloten om met het hele team en natuurlijk mijn Theo op de foto te gaan en zie hier het resultaat:

Net zoals ik vroeger tegen mijn moeder mocht zeggen, heb ik vandaag tegen Yayah mogen zeggen, wat ik als verjaardagsdis wil hebben. Dat zal een mix van Europees eten en Indonesisch eten worden.

-Soto kentang (Aardappelsoep),

-frietjes die maakt ze zelf en die zijn overheerlijk,

-rendang daging,

-een lekkere salade,

-een lekkere groenteschotel

Natuurlijk na een heerlijk fruithapje.

Naast het feit dat ik de felicitaties heb gekregen van mijn "personeel", kamen ze ook met kado's aanzetten. Zie hier de volgende foto's:

2 prachtige kaarten en een mooie stoffen doek met allemaal honden erop van Liliz en Yayah gemaakt door Yayah haar gehandicapte dochter. Verder nog een bos bloemen van Liliz.

Agus deed mij de hele tijd geloven, dat hij niets voor mij had en dat hij dat vervelend vond en ik maar tidak apa apa (geeft niet) zeggen. Later toen ik thuis kwam van golfen, was het volgende bloemstuk bezorgd. Geregeld door Ayu(Agus zijn vrouw).

Van mijn caddie op de golfbaan, die ook pas vanmorgen hoorde dat ik jarig was, kreeg ik, toen ik de baan gelopen had een schitterende tas. Dat had ze allemaal nog gauw geregeld voordat we de baan op gingen. Is het niet allemaal geweldig!!! Je hoort mij niet zeggen dat ik niet het gevoel heb dat ik jarig ben.

Vanuit Nederland ook diverse gelukwensen op diverse manieren:

sms, e-cards, en post. Dank jullie wel!!!