Even een hele kleine update, omdat we midden in een vakantie periode zitten. Robbert Jan is vorige week dinsdag veilig aangekomen in Jakarta. Heeft inmiddels een hele koffer vol met allemaal nieuwe kleren uit de vele factory outlets hier in Bandung.
Verder heel veel van Bandung en het Indonesische leven gezien en natuurlijk even bij Agus thuis geweest.
In de nog actieve vulkaan hier in de buurt eieren gekookt en we hebben gegolfd.
Op de golfbaan een hapje gegeten, waar zowel Robbert Jan als ondergetekende een hele nacht en dag goed ziek van zijn geweest. We zijn weer de nodige kilo's er door kwijtgeraakt.
Gelukkig had Theo vakantie en kon hij goed voor ons zorgen.
Ook al pas je nog zo goed op met het eten hier, het overkomt je toch gewoon.
Morgenvroeg om 4 uur vertrekken we met z'n 3-en naar Hong Kong om daar nog een weekje te zijn.
Dan pembantu Ibu Tati, we hadden zowel Indonesiërs als expats gevraagd, hoe met haar om te gaan, ook al omdat we tot 3x toe niet genoeg geld terug hadden gekregen bij het boodschappen doen. Verder werden door haar elke keer de verhalen veranderd.
Als je tegen iedereen zei dat ze 2 miljoen wilde lenen na nog geen 1,5 week in dienst, dan kreeg je hetzelfde antwoord: "direct er uit!!!"
Dus voor Theo de nobele taak binnen een aantal weken wederom een pembantu de deur te wijzen. Ik zal jullie alle details besparen, maar het was één en al klaagzang en ze knielde op de grond om onze enkels en voeten vast te houden. Dit gedurende een dik kwartier.
We hebben nog 2 dagen sms-jes van haar ontvangen (waarvan 1 ’s morgens vroeg om 5.30 uur).
Aansluitend op de reis naar Hong Kong gaat Theo voor het werk weer naar Australië en ik ga mee om gezellige dingen in Sydney te doen en om Manon weer te ontmoeten.
We hadden nog wat Australisch geld zo rond de 160 Australische dollars en die kunnen we nu nergens meer vinden. Het zijn ongeveer 1 miljoen Rp. Het kan zijn dat we ze zo goed opgeborgen hebben dat we ze zelf niet meer kunnen vinden, maar het lijkt er op dat ze toch gewoon verdwenen zijn.
We hebben inmiddels voor alle zekerheid ook alle sloten maar vervangen en Pak Handi gevraagd dag en nacht ons huis te bewaken.
Het is denk ik een hele goede zaak, dat we heel snel van deze pembantu afscheid hebben genomen. Ze had gewoon een heel groot geldprobleem, maar dat zijn hier zoveel Indonesiërs en die blijven gelukkig wel eerlijk.
11 augustus zal ik weer een nieuwe pembantu verwelkomen, die heeft hier 6 jaar voor Duitsers gewerkt. Deze mensen gaan deze week definitief terug naar Duitsland.
Ze noemen dat: 3x is scheepsrecht, toch?
zondag 27 juli 2008
woensdag 16 juli 2008
Tati onze nieuwe pembantu.
Tati is onze nieuwe pembantu en kok. Voor ons een geweldige vooruitgang en voor wat het werk betreft een hele grote verbetering. Ze kan echt geweldig koken, maar jullie voelen hem al aankomen. We maken met haar de laatste 1,5 week weer hele andere dingen mee.
In de eerste week dat ze bij ons was vertelde ze 's avonds nadat ze eten voor ons gemaakt had, dat haar zoon die middag een ernstig motorongeluk gehad had en dat hij een hele grote wond op zijn hoofd had. Verbaasd over het feit dat ze dat pas 5 uur later aan ons vertelt, heb ik haar natuurlijk direct naar huis gestuurd. Ze moest de dag er op maar kijken of ze wel kon werken anders moest ze maar thuis blijven, maar ze moest me dan wel even bellen. De volgende morgen stond ze al weer om 6.00 uur voor de deur en toen ik vroeg hoe het ging, vertelde ze, dat hij er slecht aan toe was. Ik zei dat ze er mee naar de dokter moest gaan en ze zei dat ze dat wel wilde maar daar geen geld voor had. Ik heb haar 200.000 Rp (€ 14,-) gegeven en gezegd dat ze er mee naar de dokter moest gaan en dat Agus haar later wel zou bellen (vanwege de taal hè). Daarnaast had ik de afspraak met haar gemaakt dat we de rekeningen van de dokter en eventueel van het ziekenhuis wel wilden vergoeden, maar dan moesten we wel de originele rekeningen van haar krijgen. Ook Agus heeft dat nog ongeveer 3 x tegen haar gezegd, voor hem hadden we namelijk pas de tandartskosten betaald voor het trekken van een kies. Waar komt ze dan de volgende dag mee aanzetten?? Met een kopie van een apothekersrekening met daarop duidelijk een verandering van het bedrag en het bedrag is dan 270.000 Rp. alleen voor medicijnen dat kan natuurlijk niet. Dus met z'n vieren beraad aan tafel, en nogmaals gezegd dat we de originele nota's willen hebben en er op gewezen dat er met deze rekening geknoeid is. Wat blijkt, ze hebben hier een soort bijstand waar als ze arm zijn dit soort rekeningen kunnen neerleggen en dan krijgen ze tot 1 miljoen Rp terug. Waarschijnlijk hebben ze bij dat bureau alles opgeteld, dit op deze rekening gecorrigeerd en haar daar een kopie van gegeven. We hebben haar toch maar duidelijk gemaakt dat wij toch echt alleen maar de originele nota's willen betalen.
De dag erop hoefden we ineens niet meer te betalen, want de bijstand heeft alles betaald en we zouden onze 200.000 Rp terug krijgen. Volgens Theo is vandaag de dag dat we dat terug moeten krijgen, maar we hebben nog niets gezien.
Kwam ze eergisteren met de diploma's van haar zoon aanzetten, om aan te geven dat hij nu voor het eerst naar de highschool gaat en de kosten zijn volgens haar daarvoor 6 miljoen Rp (€ 420,-). Daarvan worden door diezelfde bijstand 3 miljoen betaald, had ze zelf nog 1 miljoen en dan wilde ze van ons 2 miljoen lenen. Nou heeft ze een salaris (inclusief reiskosten) van rond de 800.000 Rp per maand waar dan 3 kinderen en zijzelf van moeten leven. Hoe ze die 2 miljoen wil terug betalen is mij een raadsel. We willen natuurlijk graag helpen. Al kun je in dit land maar een paar mensen een beetje helpen, dan geeft het al een goed gevoel. Maar om nu na nog geen 2 weken iemand zo'n groot bedrag te lenen is toch wel iets. We hebben ook met haar de afspraak dat we een proeftijd van 2 maanden hebben van beide kanten, dit ingegeven door de ervaringen met de vorige pembantu. Wat als we inderdaad over 2 maanden afscheid van elkaar nemen??? We zijn natuurlijk weer overal aan het vragen hoe hier mee om te gaan. Gisteren vroeg ik haar of ze mij kon laten zien dat haar zoon geslaagd was voor zijn toelatingsexamen of dat ze de rekening van de school kon laten zien. Geen van beide was aanwezig, dan wordt het natuurlijk al weer een moeilijk verhaal.
De mensen zijn ontzettend arm en wij zijn natuurlijk in hun ogen ontzettend rijk. Van andere expats hoor je soortgelijke verhalen en soms zijn de verhalen waar het personeel mee aankomt waar, en soms uit de duim gezogen, dat maakt het zo moeilijk.
In de eerste week dat ze bij ons was vertelde ze 's avonds nadat ze eten voor ons gemaakt had, dat haar zoon die middag een ernstig motorongeluk gehad had en dat hij een hele grote wond op zijn hoofd had. Verbaasd over het feit dat ze dat pas 5 uur later aan ons vertelt, heb ik haar natuurlijk direct naar huis gestuurd. Ze moest de dag er op maar kijken of ze wel kon werken anders moest ze maar thuis blijven, maar ze moest me dan wel even bellen. De volgende morgen stond ze al weer om 6.00 uur voor de deur en toen ik vroeg hoe het ging, vertelde ze, dat hij er slecht aan toe was. Ik zei dat ze er mee naar de dokter moest gaan en ze zei dat ze dat wel wilde maar daar geen geld voor had. Ik heb haar 200.000 Rp (€ 14,-) gegeven en gezegd dat ze er mee naar de dokter moest gaan en dat Agus haar later wel zou bellen (vanwege de taal hè). Daarnaast had ik de afspraak met haar gemaakt dat we de rekeningen van de dokter en eventueel van het ziekenhuis wel wilden vergoeden, maar dan moesten we wel de originele rekeningen van haar krijgen. Ook Agus heeft dat nog ongeveer 3 x tegen haar gezegd, voor hem hadden we namelijk pas de tandartskosten betaald voor het trekken van een kies. Waar komt ze dan de volgende dag mee aanzetten?? Met een kopie van een apothekersrekening met daarop duidelijk een verandering van het bedrag en het bedrag is dan 270.000 Rp. alleen voor medicijnen dat kan natuurlijk niet. Dus met z'n vieren beraad aan tafel, en nogmaals gezegd dat we de originele nota's willen hebben en er op gewezen dat er met deze rekening geknoeid is. Wat blijkt, ze hebben hier een soort bijstand waar als ze arm zijn dit soort rekeningen kunnen neerleggen en dan krijgen ze tot 1 miljoen Rp terug. Waarschijnlijk hebben ze bij dat bureau alles opgeteld, dit op deze rekening gecorrigeerd en haar daar een kopie van gegeven. We hebben haar toch maar duidelijk gemaakt dat wij toch echt alleen maar de originele nota's willen betalen.
De dag erop hoefden we ineens niet meer te betalen, want de bijstand heeft alles betaald en we zouden onze 200.000 Rp terug krijgen. Volgens Theo is vandaag de dag dat we dat terug moeten krijgen, maar we hebben nog niets gezien.
Kwam ze eergisteren met de diploma's van haar zoon aanzetten, om aan te geven dat hij nu voor het eerst naar de highschool gaat en de kosten zijn volgens haar daarvoor 6 miljoen Rp (€ 420,-). Daarvan worden door diezelfde bijstand 3 miljoen betaald, had ze zelf nog 1 miljoen en dan wilde ze van ons 2 miljoen lenen. Nou heeft ze een salaris (inclusief reiskosten) van rond de 800.000 Rp per maand waar dan 3 kinderen en zijzelf van moeten leven. Hoe ze die 2 miljoen wil terug betalen is mij een raadsel. We willen natuurlijk graag helpen. Al kun je in dit land maar een paar mensen een beetje helpen, dan geeft het al een goed gevoel. Maar om nu na nog geen 2 weken iemand zo'n groot bedrag te lenen is toch wel iets. We hebben ook met haar de afspraak dat we een proeftijd van 2 maanden hebben van beide kanten, dit ingegeven door de ervaringen met de vorige pembantu. Wat als we inderdaad over 2 maanden afscheid van elkaar nemen??? We zijn natuurlijk weer overal aan het vragen hoe hier mee om te gaan. Gisteren vroeg ik haar of ze mij kon laten zien dat haar zoon geslaagd was voor zijn toelatingsexamen of dat ze de rekening van de school kon laten zien. Geen van beide was aanwezig, dan wordt het natuurlijk al weer een moeilijk verhaal.
De mensen zijn ontzettend arm en wij zijn natuurlijk in hun ogen ontzettend rijk. Van andere expats hoor je soortgelijke verhalen en soms zijn de verhalen waar het personeel mee aankomt waar, en soms uit de duim gezogen, dat maakt het zo moeilijk.
woensdag 9 juli 2008
Attie no job????
“Yes Attie no job anymore!!!” Dat waren de woorden die Theo afgelopen donderdagavond tegen Attie zei. We hadden het nog een goede week aangekeken en gesprekken gevoerd met andere expats en waren na nog een aantal voorvallen tot de conclusie gekomen dat het onmogelijk was om met Attie door te gaan.
Ik had haar vorige werkgeefster nog gebeld een Nieuw-Zeelandse en ze vertelde mij precies de dingen die ik nu ook met Attie mee maakte.
Zij had haar eind december 2007 de deur gewezen, nadat ze Attie al diverse waarschuwingen gegeven had. Van Carol had ik gehoord, dat zij er onderdoor was gegaan en ik had me voorgenomen dat mij dat niet zou gebeuren, maar mijn lichaam begon ook al diverse stressverschijnselen te vertonen. De sfeer in huis was hier gewoon om te snijden. Ook onder het personeel onderling.
Nadat ik Attie afgelopen donderdag van een smal muurtje op 3,5 meter hoogte boven een betonnen vloer afgehaald had, vertrok ze naar haar kamer zonder dat ik dat wist, natuurlijk omdat ze het weer eens een keer niet eens was met mijn beslissing. Ze was op dat muurtje geklommen om met een vuile doek onze slaapkamerramen te poetsen.
Ze had al een paar dagen de wastafel in het toilet niet gepoetst en dus was ik haar een tijdje na dit voorval aan het zoeken en vroeg aan Agus waar ze was. Hij vertelde mij dat ze op haar kamer was en dat ze sliep. Toen ik daar heel verbaasd op reageerde in de trend van: om 15.00 uur ’s middags zomaar gaan slapen? (de week daarvoor was dit ook al een keer gebeurd). Zei hij gauw: “Saya tidak tahu, Ibu”. (Ik weet het niet).
Hij was de auto aan het wassen en al snel na mijn vraag zag ik hem naar haar kamerdeur gaan om daar een bons op te geven.
Even daarna belde Theo dat hij ’s avonds uit eten zou gaan met iemand van het werk en merkte toen dat ik het helemaal gehad had en hij zei dat hij naar huis kwam, om haar de deur te wijzen.
Aangezien Agus de auto in het sop had staan, kon hij niet direct naar kantoor rijden om Theo op te halen. Ongeveer een uur later ging ik naar Agus toe om te zeggen: “Pak Theo mau pulang” (Theo wil naar huis komen). Op hetzelfde moment zag ik Attie uit de “badkamer” komen helemaal gewassen en gesteven in haar mooiste kleren. Het was ondertussen even na 16.00 uur en ik zei tegen haar dat ik haar kwijt was geweest. Agus bevestigde dat. Waarop ze zei: “ja ik was even weg en saya mandi (ik heb me gewassen). Had Ibu mij nodig dan?” Het gezicht wat ze daarbij had kan ik niet beschrijven, maar neem van mij aan dat mijn bloed kookte. Ik zei:” ja ik had je nodig, kom maar eens met mij mee.” Ik liep naar de toiletdeur en toen zei ze direct: “oh ja Ibu saya lupa”(ben ik vergeten). Ze heeft toen alsnog in haar zondagse kleren het toilet gedaan.
Agus is Theo gaan halen en Theo en ik hebben daarna nog even weer over de situatie gesproken. We kwamen tot de conclusie dat het zo echt niet verder ging en dat Theo haar de deur zou wijzen. Het is hier gebruikelijk dat de vrouw de baas in huis is en het personeel aanstuurt, maar dat de man het personeel betaalt, maar ook de deur wijst. (Geweldige afspraak).
Van anderen hadden we gehoord dat ze waarschijnlijk een enorme stampij zou gaan maken, maar eigenlijk viel dat nog wel mee. We waren natuurlijk op het ergste voorbereid. Ze mocht direct vertrekken of de volgende dag, die keus was aan haar. Gebruikelijk is dan dat ze dan nog een maandsalaris mee krijgen.
Ze koos ervoor om direct te vertrekken en met veel kabaal heeft ze haar persoonlijke spullen ingepakt. Ze schreeuwde nog iets tegen de maid van de overkant, maar gelukkig verstonden we dat niet.
Op het moment dat Theo haar de deur wees, heb ik Margriet (een Nederlandse die hier al in totaal 10 jaar woont) gebeld en gezegd dat ik zonder pembantu zat. Zij heeft toen geregeld, dat wij vrijdagmorgen om 9.00 uur een sollicitatiegesprek met Ibu Tati bij haar thuis hadden.
Vanaf vrijdagmorgen werkt Ibu Tati bij ons en is het één en al zonneschijn hier bij ons in huis. (Letterlijk en figuurlijk)
Ik had haar vorige werkgeefster nog gebeld een Nieuw-Zeelandse en ze vertelde mij precies de dingen die ik nu ook met Attie mee maakte.
Zij had haar eind december 2007 de deur gewezen, nadat ze Attie al diverse waarschuwingen gegeven had. Van Carol had ik gehoord, dat zij er onderdoor was gegaan en ik had me voorgenomen dat mij dat niet zou gebeuren, maar mijn lichaam begon ook al diverse stressverschijnselen te vertonen. De sfeer in huis was hier gewoon om te snijden. Ook onder het personeel onderling.
Nadat ik Attie afgelopen donderdag van een smal muurtje op 3,5 meter hoogte boven een betonnen vloer afgehaald had, vertrok ze naar haar kamer zonder dat ik dat wist, natuurlijk omdat ze het weer eens een keer niet eens was met mijn beslissing. Ze was op dat muurtje geklommen om met een vuile doek onze slaapkamerramen te poetsen.
Ze had al een paar dagen de wastafel in het toilet niet gepoetst en dus was ik haar een tijdje na dit voorval aan het zoeken en vroeg aan Agus waar ze was. Hij vertelde mij dat ze op haar kamer was en dat ze sliep. Toen ik daar heel verbaasd op reageerde in de trend van: om 15.00 uur ’s middags zomaar gaan slapen? (de week daarvoor was dit ook al een keer gebeurd). Zei hij gauw: “Saya tidak tahu, Ibu”. (Ik weet het niet).
Hij was de auto aan het wassen en al snel na mijn vraag zag ik hem naar haar kamerdeur gaan om daar een bons op te geven.
Even daarna belde Theo dat hij ’s avonds uit eten zou gaan met iemand van het werk en merkte toen dat ik het helemaal gehad had en hij zei dat hij naar huis kwam, om haar de deur te wijzen.
Aangezien Agus de auto in het sop had staan, kon hij niet direct naar kantoor rijden om Theo op te halen. Ongeveer een uur later ging ik naar Agus toe om te zeggen: “Pak Theo mau pulang” (Theo wil naar huis komen). Op hetzelfde moment zag ik Attie uit de “badkamer” komen helemaal gewassen en gesteven in haar mooiste kleren. Het was ondertussen even na 16.00 uur en ik zei tegen haar dat ik haar kwijt was geweest. Agus bevestigde dat. Waarop ze zei: “ja ik was even weg en saya mandi (ik heb me gewassen). Had Ibu mij nodig dan?” Het gezicht wat ze daarbij had kan ik niet beschrijven, maar neem van mij aan dat mijn bloed kookte. Ik zei:” ja ik had je nodig, kom maar eens met mij mee.” Ik liep naar de toiletdeur en toen zei ze direct: “oh ja Ibu saya lupa”(ben ik vergeten). Ze heeft toen alsnog in haar zondagse kleren het toilet gedaan.
Agus is Theo gaan halen en Theo en ik hebben daarna nog even weer over de situatie gesproken. We kwamen tot de conclusie dat het zo echt niet verder ging en dat Theo haar de deur zou wijzen. Het is hier gebruikelijk dat de vrouw de baas in huis is en het personeel aanstuurt, maar dat de man het personeel betaalt, maar ook de deur wijst. (Geweldige afspraak).
Van anderen hadden we gehoord dat ze waarschijnlijk een enorme stampij zou gaan maken, maar eigenlijk viel dat nog wel mee. We waren natuurlijk op het ergste voorbereid. Ze mocht direct vertrekken of de volgende dag, die keus was aan haar. Gebruikelijk is dan dat ze dan nog een maandsalaris mee krijgen.
Ze koos ervoor om direct te vertrekken en met veel kabaal heeft ze haar persoonlijke spullen ingepakt. Ze schreeuwde nog iets tegen de maid van de overkant, maar gelukkig verstonden we dat niet.
Op het moment dat Theo haar de deur wees, heb ik Margriet (een Nederlandse die hier al in totaal 10 jaar woont) gebeld en gezegd dat ik zonder pembantu zat. Zij heeft toen geregeld, dat wij vrijdagmorgen om 9.00 uur een sollicitatiegesprek met Ibu Tati bij haar thuis hadden.
Vanaf vrijdagmorgen werkt Ibu Tati bij ons en is het één en al zonneschijn hier bij ons in huis. (Letterlijk en figuurlijk)
Abonneren op:
Reacties (Atom)
