Bandung Expat Golfclub.

Zoals jullie allemaal wel weten, zijn we allebei hele grote golffanaten. Nu eindelijk alles een beetje op orde is, kunnen we ons daar dan ook volop mee bezig houden in de weekenden. We hebben ondertussen al een drietal golfbanen verkend. Zondag waren we net een greenfee aan het kopen bij de bali van Bandung Indah Golfclub, toen Theo daar Bas (een Nederlander) tegenkwam, die hij door het werk hier al ontmoet had. Van Mike hoorde Theo dat deze een clubje van buitenlanders heeft, genaamd de Bandung Expat Golfclub en dat die elke maand een wedstrijd organiseerden op verschillende banen. Nou precies iets voor ons.

Aangezien (en waarom verbaast ons dat niet meer) Theo zijn telefoon het na 1,5 maand begeven had en het nummer van Bas daar in zat, had hij Bas nog niet kunnen bellen. Toevallig lopen we hem dus tegen het lijf en mogen we nog deelnemen aan de wedstrijd die ze georganiseerd hadden. Er was 1 dame (Carol) bij en die was erg blij, dat er weer een dame aan het clubje toegevoegd werd. Volgens mij zijn we nu in totaal met 3 dames 1 Engelse, 1 Indonesische en 1 Nederlandse.
De heren zijn met een veel grotere groep bestaande uit Duitsers, een Zwitser, 2 Nederlanders(nu met Theo 3), 1 Deen, een aantal Engelsen, 1 Indiër en volgens mij nog een Australiër.

De golfbaan ligt naast een grote luchtmachtbasis en toen wij aan het golfen waren vond de legerleiding dat er geoefend moest worden. Er werden bommen tot ontploffing gebracht en met mitrailleurs geschoten. De militairen moesten door het water heen waden met het geweer omhoog. (Dat water is zo ontzettend smerig daar laat je nog geen hond in zwemmen, bij wijze van spreken.) Als ze dat niet snel genoeg deden, kregen ze slaag met een stuk waterslang. Ik weet niet of onze mariniers dat ook krijgen, ik hoop voor ze van niet. Op een gegeven moment liepen ze gewoon op de golfbaan met het geweer in de aanslag en waren daar oorlogje aan het voeren. Wij maar hopen dat het in ieder geval geen echte kogels waren.

Gevolg van de ontmoeting met Carol is, dat ik nu in het expatcircuut terecht gekomen ben: dinsdag gegolfd met een Koreaanse (NSoon) en Carol en een Amerikaan (Steve), woensdag lunchen met een grote damesgroep, verder kon ik nog deelnemen aan een wandelclubje op donderdag en werd er nog gemountainbiked. Die laatste 2 dingen heb ik maar afgeslagen, omdat ik mezelf ook al lid heb gemaakt van een fitness club hier. En eerlijk gezegd ik vind die laatste 2 onderdelen ook niet zo leuk.
Daarnaast ook alle dagen met die dames optrekken lijkt me ook niet zo'n goed idee. Uit alles blijkt dat er in Bandung maar heel weinig buitenlanders zijn, als we de Koreanen niet meetellen. Voor wat betreft het aantal Nederlanders zijn dat er misschien 10 in totaal op een populatie van 2 miljoen mensen(speld in een hooiberg). Gelukkig gaan we allemaal naar dezelfde winkels. Voordat de crisis hier uitbrak in 1998 waren er rond de 200 Nederlanders. Dus mijn kennissen kring zal nu bestaan uit Engelsen, Koreanen en Japanners, Chinezen, Denen, Amerikanen en een paar Nederlanders voor wat betreft de buitenlanders.
Nog even een update van hoe het hier gaat:

• Telefoon Theo rusak.
• Internet rusak al meer dan een week.
• Een hele middag geen electriciteit.
• Al vanaf zaterdag geen of weinig water.

Agus heeft diverse malen naar het hotel gebeld waar wij het water vandaan krijgen, maar tot vanmorgen geen respons. Het is steeds heel spannend of we de toiletten nog door kunnen trekken. Gelukkig hebben we er 3. We hebben Agus verboden de auto met de waterslang te wassen en Attie mag niet meer wassen en spaarzaam poetsen.

De office van Vialis heeft maandagmiddag de hele middag geen stroom gehad en dinsdagmiddag had ons huis geen stroom. Wat doen ze in Indonesie als ze een tekort aan electriciteit hebben, dan sluiten ze iedere dag een wijk af van de stroomvoorziening en dat dan gedurende 4 à 5 uur.

Dit zijn dingen daar beginnen we onderhand al wel aan te wennen, maar soms verlang je dan terug naar die heerlijke douche thuis in Den Bosch.

Thuis bij Agus.

Familie is heel erg belangrijk in Indonesie. Dus op een morgen zegt Agus tegen Theo dat zijn vrouw Iyu en Rama, zijn zoontje van 5 maanden ons heel erg graag willen ontmoeten.
Ondertussen hebben wij wel door dat een kampong bezoeken voor ons niet is weggelegd. Je hoort daar als blanke niet naar binnen te gaan. Je kunt als blanke daar toch geen belangstelling voor hebben. Wij dus wel!!!

Dus Theo grijpt zijn kans en zegt dat hij met mij zal overleggen en dat we dan wel een keertje afspreken om bij hem op bezoek te komen. Hij roept dan direct dat hij dat eigenlijk niet bedoelde en dat hij een zeer lelijk huisje heeft en erg klein. Hij is dan helemaal in paniek.

Wij begrijpen dat dat voor hem zeer moeilijk is, maar het is voor ons de enige kans om op zo'n kampong te komen en we willen ook heel erg graag weten onder wat voor omstandigheden hij en zijn gezin leven.

We hebben het even laten rusten en toen Theo en ik een keer met hem aan het toeren waren, ben ik er weer over begonnen. Ik ken hem onderhand al zo goed, dat als hij in paniek raakt, hij dan door zijn haren en over zijn gezicht strijkt. Zo ook nu weer en maar roepen dat hij helemaal geen mooi huis heeft en dat het heel erg klein is. Hij stelde voor dat ze bij ons zouden komen op de motor en wij niet bij hen. Theo vond een tussenweg: wij zouden Iyu en Rama met de auto ophalen en even naar zijn huis gaan en dan met z'n allen naar ons huis gaan. Nou hier kon die dan mee leven. Bapak Theo spreek je ook niet tegen hè.

Even daarna moest Theo geld halen en zaten Agus en ik alleen in de auto en toen zei hij tegen mij: "Ibu, Saya gugup (Ik ben nerveus)!!! "Saya malu (ik schaam me, ik ben verlegen)!!!" Waarop ik zei: "Mengapa (Waarom)?" En weer begon hij over zijn huis. Rumah tidak bagus dan kecil ( Huis niet mooi en klein). Ik heb hem gerust gesteld en gezegd dat dat voor ons helemaal niet uitmaakt.

We hebben hem een tijd en dag laten bepalen en daar gingen we. Een knuffelbal voor Rama en een blikje met stroopwafels uit Nederland voor Iyu. Hij doet er met zijn motor 25 à 30 minuten over om naar ons toe te rijden, met de auto doe je er ruim 45 minuten over. We gingen over kleine weggetjes en elke keer: "Maaf jalan kecil" (Sorry, klein weggetje) . Wij vonden het geweldig, want eindelijk kwamen we eens daar, waar we anders met een grote boog om heen rijden. In de buurt van zijn kampong aangekomen werd er even naar huis gebeld.

Wij hadden zoiets van nu staat Iyu straks voor bij de ingang van de kampong en vergeet het maar dat wij naar binnen komen. Ze stond inderdaad bij de weg met Rama op haar arm, maar wij werden hartelijk door haar begroet en wij mochten met haar meelopen de kampong in. Yes!!!

Agus moest de auto ergens kwijt zien te raken, want je kunt niet met een auto de kampong inrijden. Nou het hele dorp was uitgelopen om die 2 blanken te zien en te begroeten. Ontzettend leuk en een hele ervaring.

Na een aantal gangetjes en iedereen groetend, kwamen we bij een klein huisje van steen aan en mochten we naar binnen. Gebruikelijk is, dat je je schoenen uit doet, dus ik begon mijn schoenveters los te maken, maar dat mocht niet. Ik moest mijn schoenen aan houden.

Binnen gekomen inderdaad heel erg klein, matrassen in de slaapkamer (een heel klein kamertje) op de grond, maar het viel ons allebei nog ontzettend mee. Je ziet zoveel golfplaten hier, dat je op het ergste voorbereid bent, dus ja dan valt het mee.

Ze hadden het allebei ontzettend warm en waren enorm zenuwachtig, het was heel aandoenlijk. Er werd ons gevraagd of we iets wilden drinken, we wilden graag een beetje water. Iyu ging de deur uit en ging bij een klein karretje in het dorpje 2 flesjes water kopen. Je hoort hier dan een beetje van te drinken, maar absoluut niet helemaal op te drinken, want dan voelen ze zich verplicht nog 1 voor jou te kopen. Nadat we een aantal foto's gemaakt hadden en hun huisje de hemel ingeprezen hadden, vertrokken we. Weer langs alle mensen van het dorp en weer iedereen groetend de kampong uit.

Ons team!!!!

Het spreekt natuurlijk voor zich wie deze knappe jonge vent is. Elke dag ga ik met hem uit rijden en mag hij met mij shoppen. Hij is helemaal in paniek als ik een keertje ergens anders heen loop dan afgesproken. Het is echt een hele goede waakhond, maar bovenal een doodgoede jongen.

Hij poetst elke dag de auto van binnen en buiten. Van de week zelfs onder de motorkap. Toen we voor het eerst gingen shoppen mocht hij kopen wat hij nodig achtte om zijn werk uit te kunnen oefenen dus: een waterslang, een emmer en een spons. Laatst kwam hij toen we samen aan het shoppen waren, met een spuit aanlopen en vroeg of hij die mocht hebben. Tuurlijk en dan is hij zo blij als een klein kind. Af en toe is dat heel moeiliijk. Kosten spuit nog geen euro.


Hiernaast Attie de pembantu en kokkie. Ze wilde niet op de foto, maar het is me toch gelukt in een onbewaakt ogenblik. Iedere maandag, woensdag, donderdag en vrijdag wordt er gewassen en gestreken. Daarnaast poetst ze het hele huis. Eerst vegen, dan stofzuigen en dan dweilen. Als je dan nog niet van de vloer kunt eten weet ik het niet. Ze begint 's morgens met sinaasappelen persen en dan het ontbijt buiten klaarzetten. Nee, dan hebben we het niet goed!!!



Links dan ons derde personeelslid Pak Handi( zijn naam is en blijft voor velen onduidelijk, maar als we dit roepen dan kijkt hij op). 2 dagen in de week doet hij de tuin en 's nacht is hij onze bewaker.
En......... ja dit is de man die om de spinnenwebben heen kan verfen. Maar daar kom ik zeker nog een keertje op terug.

Hij is 66 jaar en heeft de afgelopen 1,5 week een tijdje in het ziekenhuis gelegen aan een infuus en heeft wat onderzoeken gehad. Normaal betaal je als werkgever vaak de medische kosten voor je personeel. Zijn zoon kwam met de rekening en een verklaring van de dokter wat er allemaal gedaan was en de kosten waren............. 59000,00 Rp. ongeveer € 4,13.

Nou bij deze heeft ons team dan een gezicht gekregen.

Het einde is nog niet in zicht!!!!

Vorige keer eindigde het verhaal met het woordje rusak. Nou, daar is deze week het volgende over te melden.

Je kunt het water uit de kraan niet drinken, daar zitten veel te veel bacteriën in. Ik laat Attie dan ook met het water uit de dispenser afwassen en ook de groenten worden er mee schoongemaakt. Nu blijkt dat ik sinds ik terug ben uit Australië al 2 flessen water met niet goed water te hebben. We dachten eerst dat het aan de nieuwe waterdispenser lag, maar uiteindelijk bleek het aan het water te liggen. Agus dus maar opdracht gegeven ergens anders water te halen.

Het enige waar het water dat uit de waterleiding komt voor gebruikt wordt, is voor wassen, poetsen en douchen. Juist ja, tijdens het douchen mondje dicht houden.
Wij krijgen het water geleverd van een groot hotel hier in de buurt, dus we hebben wel een grotere kans dat het water een iets betere kwaliteit heeft dan in de kampongs, maar zelfs de Indonesiër zelf drinkt het niet.

Goed alleen dus maar voor het douchen, maar dan moet niet zoals van de week hete stoom uit de warm waterleiding komen. Ja dus, onze warm watervoorziening was rusak!! Het gevolg was dat we drie dagen zonder warm water zaten. Warm water uit de dispenser gehaald en ons aan de wastafel zoals vroeger gewassen. Attie doet dat elke dag en dan zelfs nog met koud water, dus wat zitten we te zeuren. Je leert in dit land heel erg goed te relativeren.

Drie mannen hebben er 3 dagen over gedaan om erachter te komen dat de thermostaat wel eens rusak zou kunnen zijn. Ibu Asep wordt gebeld, daar wordt dan eerst het geld opgehaald en dan wordt de thermostaat gekocht. Die andere 2 orang laki-laki (mannen) zitten dan rustig een halve middag de hele tijd boven op het dak te wachten. Ondertussen werkt het allemaal weer en hebben we weer gedoucht. Maar........

Zaterdagmorgen kwam Attie helemaal verhit naar ons toe om te zeggen dat er water was. Wij hadden zoiets van: ja dat klopt er is water, maar uit haar gebaren en haar verhitte Indonesische geratel begreep ik, dat er iets aan de hand moest zijn. Oké, boven aangekomen stond de vloer helemaal onder water. Door de hoge druk van de stoom die op de warm waterleidingen was komen te staan heeft een aansluiting van de warm waterkraan van de wastafel op de vide het begeven.
Goed alles op gedroogd en doeken op de grond gelegd en vanmiddag komt er een mannetje die dat weer komt maken. Theo zou dat zelf wel kunnen aandraaien, maar als het misgaat, moet hij heel hoog het dak op klimmen om de waterkraan dicht te draaien en dat mag hij niet van mij. Alles is hier gemaakt op lichtgewicht Indonesische mannetjes en niet op die orang Belanda besar (grote Hollander).

De strijkijzer heb ik goedgekeurd en gezegd dat deze niet rusak was. Wat was het geval Attie was aan het strijken, toen wij hier een enorme onweersbui hadden en het stroom in de hele stad uitviel. Ja dan wordt het strijkijzer vanzelf natuurlijk wel een beetje minder warm zo niet koud, dit had ze niet door. Trouwens al onze sokken en ondergoed wordt gestreken. Ja, wij lopen er tegenwoordig netjes bij!!!

Ook het dak was door die enorme bui gaan lekken. Het was een bui die we hier nog nooit eerder meegemaakt hadden, bij de iets minder erge buien lekt het niet. Dus laten we dat even rusten.

De tikus heeft zijn weg naar buiten gevonden, want daar hoor ik niets meer over.

Dan de vlooien in de voortuin. De bewaker/tuinman PakHandi, Agus en Attie zitten onder de beten. Gek genoeg hebben Theo en ik helemaal nergens last van.

We wilden het mannetje met zijn gifspuit weer laten komen en hadden Attie opdracht gegeven hem te laten komen. Attie belt zonder mijn medeweten Ibu Asep en regelt dat Ibu Asep moet bellen, want dan zou het ons minder kosten. Goed bedoelt, maar dan weet je al dat ze niet meer komen, want bij een blanke spuiten voor een prijs van een Indonesiër daar voelen ze niets voor.
Daar zijn we vanaf woensdag mee bezig geweest, vrijdag 4 keer naar dat bedrijf laten bellen en 4 x beloven ze dat ze langskomen. Niet dus!!!
Vandaag weer gebeld en wat blijkt wij moeten een contract afsluiten voor 1 jaar, waarbij ze dan iedere maand komen spuiten met vergif en anders komen ze niet. Dit is iets van Indonesië waar ik heel moeilijk tegen kan.

Ik heb nu zelf peper en Baygon gekocht in de hoop dat we het daar mee kunnen oplossen. Attie en Agus waren van de week zelf al weer met de fles vergif van Ibu Asep aan de gang, terwijl ik dus al 2x tegen Attie gezegd had, dat die fles weggegooid moest worden. Volgens mij zit daar echt zwaar vergif in. Niet geluisterd dus en dat is niet de eerste keer.

Ibu Tine had ons al gemeld dat ze brutaal was, dat valt nog wel mee, maar wat ze wel heeft en de andere Indonesiërs niet, is dat ze niet verlegen en terughoudend is. Ze zegt wat ze vindt en ze doet wat haar goeddunkt, dit is volgens ons het gevolg van het feit dat ze al bij zoveel buitenlanders gewerkt heeft. Daarmee neemt ze soms zelf het heft in handen en gaat voorbij aan onze opdrachten. Ook in dit geval.

Het stonk overal naar vergif en Agus was aan het spuiten. Dan denk ik aan onze gezondheid, maar ook aan die van hen. Dus heb ik toch wel behoorlijk boos gezegd, dat ik gezegd had dat die fles al weggegooid had moeten worden en dat ik die fles nooit meer wilde zien. Ik heb hen gewezen op hun gezondheid en dat ze daar voorzichtig mee moeten zijn.
Aan het eind van de middag kwam Agus zijn excuus aanbieden, voor het feit dat hij gespoten had, maar ik wist zeker dat hij dat in opdracht had gedaan van Attie en ik vond dat Attie dat zou moeten doen en niet hij. We hadden namelijk ook al gemerkt dat Agus de hele tijd een beetje afgetroefd werd door Attie en dat moest maar eens over zijn. Ik deed net of ik niet begreep wat Agus zei en liet Attie het voor mij in het Engels vertalen. Daarop kon ik heel goed nog een keer in het Engels tegen Attie zeggen, wat ik van de hele gang van zaken vond. Op die manier had zij heel goed door, dat ik het dus eigenlijk tegen haar had en niet tegen Agus. Toen ik later bij Agus in de auto stapte heb ik hem gezegd: "tidak apa apa"( het geeft niet) en denk om je gezondheid.

Het zijn soms net kleine kinderen. Ze doen hun best om in een goed blaadje bij je te komen, vooral Attie. Aan de andere kant heeft ze ook wel een heel sterk eigen willetje. Ze heeft van de week wel gemerkt wie de baas is en ze heeft wel een beetje ingebonden. Natuurlijk heeft de chauffeur sowieso al meer aanzien en mag die de hele tijd met Bapak dan Ibu (meneer en mevrouw) op stap.

Ze hebben ook een dag niets tegen elkaar gezegd. Wat de reden daarvan was, kan ik alleen maar naar raden. We waren op die dag 50.000 Rp kwijt. Ik had Attie geld gegeven om de security te betalen en dat lag in de garage op hun tafeltje. Agus moest dat betalen en kwam toen bij mij met dat hij 50.000 Rp (€ 5,00) te kort kwam. Ik weet zeker dat ik genoeg gegeven heb, want ik ben daar heel kien op. Dus iemand heeft het meegenomen. Ik denk, dat het de zoon van onze bewaker is geweest, want 's avonds kwam hij niet meer.
Attie en Agus verdenk ik er niet van, die gaan namelijk niet hun job in de waagschaal leggen. Maar ik denk dat Attie en Agus dus ruzie hebben gekregen over het onzorgvuldig omgaan met het geld. Ik heb er niets van gezegd en net gedaan of dat ik te weinig gegeven had, maar van af die tijd zijn zowel Attie als Agus erg zorgvuldig met het teruggeven en ontvangen van geld. (Ik trouwens ook).

Toen ik vertrok uit Nederland is mij door menigeen gevraagd: " en wat ga jij daar doen, als Theo werkt?" Nou tot nog toe heb ik mijn handen vol aan het zorgen dat het allemaal goed verloopt. Ik heb van de week voor het eerst een keer gezegd:"jullie zoeken het allemaal maar uit" en ben dat gaan doen wat ik leuk vond. Later op de middag vroeg Agus:"Ibu apa kabar ( hoe gaat het met Ibu)?" Waarop ik zei:"Ibu hari libur" (een vrije dag). Hij moest lachen. Het viel dus duidelijk op.

"How are you today?"

Dit is de vriendelijke welkomstzin die je te horen krijgt, als je een winkel, restaurant, pub of iets anders binnen loopt in Australië. Denk niet dat ze zitten te wachten op een antwoord en al helemaal niet op een wedervraag zoals wij dat geleerd hebben: "Fine, thank you and how are you?" Meestal komt er ook al direct achteraan: "How can I help you?" Het zijn echt heel aardige en vriendelijke mensen. Waar is de tijd gebleven dat als wij uit een trein stapten, iets tegen een conducteur zeiden. Hier zeggen ze dan zoiets van: "Thanks mate have a nice day" en vice versa. Zou dat ooit nog eens weer bij ons terug kunnen komen?

Theo moest wederom voor zijn werk naar Australië en dit keer vond ik, dat ik ook maar eens die kant op moest gaan. We zijn in totaal 10 dagen weggeweest, vandaar ook wat rust op de blog. De eerste 4 dagen hadden we vakantie en maandag moest Theo aan de bak. Maandag Sydney, dinsdag Canberra en dinsdagavond zijn we door gevlogen naar Melbourne en woensdagavond weer door naar Adelaide. Vrijdag zijn we weer vanuit Adelaide over Sydney naar Jakarta terug gevlogen. Even voor de duidelijkheid ik reisde op eigen kosten.

Het was nog even spannend of het door zou gaan, want we waren nog steeds onze paspoorten kwijt. We hadden ondertussen al wel een rondje immigratiedienst gehad met diverse foto's en 2x vingerafdrukken. Ons was beloofd, dat we onze paspoorten vrijdag voor ons vertrek terug zouden krijgen. Niet dus!!! Door veel druk uit te oefenen door allerlei personen hebben we ze dinsdagmiddag gekregen met de benodigde stempels en papieren. Woensdag zijn we vertrokken met onze paspoorten :-).

Sydney is een schitterende stad met heel mooie oude Victoriaanse gebouwen, een geweldige haven met boulevard en niet te vergeten de Opera.

Vrijdag was het Anzac Day. Op deze dag is er een herdenking in de vorm van een heel grote parade voor alle gevallen Australische soldaten. Eerst was Anzac Day voor alle gevallen soldaten in de eerste wereldoorlog, maar het is nu voor alle gesneuvelde Australische soldaten in alle oorlogen. Het was een zeer indrukwekkende parade met ook een delegatie Nederlandse veteranen.

Zaterdag zijn we naar de Blue Mountains geweest. We zouden met een treintje de bergen in gaan, maar de "NS" had bussen ingezet en daardoor was de heen- en terugreis al een echte beproeving. Uiteindelijk was het wel de moeite waard. Twee Hollanders met de three sisters en helemaal op de achtergrond de Blue Mountains.

Ik had Manon (van de cursus ter voorbereiding op het vertrek naar het buitenland) gemaild dat we naar Sydney gingen en of we elkaar weer een keer zouden ontmoeten. Zondagmiddag hebben we met Manon en Marcel geluncht in de haven van Sydney, een wandeling gemaakt en vervolgens nog een afzakkertje genomen. Het was heel erg gezellig en leuk om te horen hoe het hen vergaan was tot nu toe.

Het was Manon en mij zo goed bevallen dat we samen voor de maandagmiddag nog maar een lunch gepland hebben, wij hebben toch vakantie hè.

Daarna heb ik de andere steden onveilig gemaakt en Theo gewerkt. Een goede verdeling lijkt mij. Helaas mocht ik niet meer shoppen, want op de binnenlandse vluchten in Australie mag je maar heel weinig aan gewicht meenemen.

Thuisgekomen bleken we verlost te zijn van onze ongewenste huisdieren, alleen hebben we nu in de tuin kattenvlooien. Er lopen hier enorm veel zwerfkatten rond die op het moment allemaal jongen hebben.

Verder waarschijnlijk een tikus (rat/muis, de grote is bepalend) op het zoldertje boven de personeelskamertjes. Er heeft er al eerder 1 gezeten en is toen doodgegaan. Daar hebben we ongeveer 3 dagen een enorme stank van gehad. Zo erg zelfs dat Agus buiten ging eten en Attie elke keer bijna moest overgeven. Hopelijk vindt deze zijn uitgang weer terug, anders zal ook hij daar dood gaan van de honger, met alle gevolgen van dien.

Daarnaast was/is onze bewaker al een paar dagen ziek, maar nu heeft zijn zoon in zijn plaats al een aantal nachten de bewaking overgenomen. De zoon werkt overdag, dus of die echt wakker is 's nachts is nog maar de vraag.

En Attie is ziek geweest van een omgevallen fles Baygon bestrijdingsmiddel.

Het dak in de garage is rusak(kapot) en dus lekt het in de garage, de waterdispenser van het personeel is rusak, de strijkijzer is rusak. Ik zal dus weer met Ibu Asep moeten gaan steggelen.

Ik weet al precies wanneer het woordje rusak komt:

Attie: "Ibuuuuu??"

Ibu: "Ya?"

Attie: " ................. rusak!!!"

Wederom: "Ibu Titia selamat datang di Indonesia" (Titia welkom in Indonesie).