Hari libur, kakkerlakvrij en ............

Na weer 2 enerverende weken thuis, hadden we gisteren voor het eerst een geweldige zondag. Agus en Attie hadden: "hari libur" of te wel hun vrije dag, ze werken normaal 6 dagen per week.
Wij hebben met z'n allen heel erg hard gewerkt, om het huis op orde te krijgen. Agus is zelfs aan het schilderen en Attie en ik poetsen. Theo na werktijd aan het klussen. Dus lange avonden en volle weekenden.
Maar gisteren dan eindelijk iedereen zijn vrijheid. Geen personeel om ons heen, gewoon zo op de bank hangen zoals wij dat lekker vinden, en gezellig samen met z'n tweeën.

Het huis is 2x helemaal behandeld met bestrijdingmiddelen(volgens mij gewoon DDT), door een gespecialiseerd bedrijf (een mannetje met een vergifspuit op een brommertje) en is de laatste dagen kakkerlakvrij. De kranen en afvoeren zowel in onze keuken, als in die van Attie waren lek en dus was het in de keukenkastjes daaronder ontzettend nat geworden en gaan rotten. Een waar paradijs voor kakkerlakken.

We hebben 2 nieuwe matrassen gekocht 1 voor onszelf en 1 voor de logeerkamer, met allemaal nieuw beddengoed. De matrassen die er op lagen waren zo muf en vies dat we daar onmogelijk op konden slapen. Het 1 persoonsbed dat nog beneden stond heb ik ook aan de eigenaresse (Ibu Asep) meegegeven, want elke keer als ik in die kamer kwam, kreeg ik het ontzettend benauwd.
Toen Agus en Attie de matras in de garage plaatsten, zagen we hoe vies en beschimmeld deze was. Attie had de eerste dagen op deze matras doorgebracht en vertelde mij dat ze 's nachts voortdurend had liggen hoesten. Het erge is dat Ibu Asep alles vrolijk meeneemt en het waarschijnlijk in 1 van haar andere huizen weer gebruikt.

Naast het kamertje van Attie was nog een hokje helemaal vol met troep. We hebben dat leeggemaakt en alles aan Ibu Asep mee gegeven. Agus heeft het geschilderd en toen moest er een houten rek in gemaakt worden. Wij vonden dat Ibu Asep daar maar voor moest zorgen, ook al omdat wij gemerkt hadden, dat ze geen rupiah aan haar huis wilde uitgeven. Ze probeerde nog via Attie, dat wij het moesten betalen, maar Attie zei "het is klaar jullie hebben genoeg gedaan, zij moet betalen", en heeft het toen ook afgehandeld.
Het houten rek is er gekomen en toen wilde Ibu Asep een aantal van haar spullen in onze berging opslaan. Ik zag de matras al weer terugkomen, nee dus.
Ook bleek dat Ibu Asep elke keer kwam, als ik weg was en dan door het huis aan het rondwandelen was. Er moest dus voortdurend telefoonverkeer tussen haar, Attie en Agus zijn anders kon het niet. De huistelefoon ging ook wel vaak, maar dan werd mij niet verteld wie het was of wat die wilde. Daar heb ik dan ook al gauw genoeg iets van gezegd. Als de telefoon opgehangen werd, moest mij verteld worden wie het was en wat die wilde.
Dan nog kunnen ze me natuurlijk alles wijsmaken, maar toch.

Op een gegeven moment miste ik 's morgens iets, wat er die middag ervoor nog wel was, het was weliswaar niet van ons, maar het was wel ineens verdwenen, toen bleek dat Ibu Asep dat meegenomen had. Ik vroeg wanneer ze dan geweest was en dat was dus geweest toen ik er niet was. Daarop heb ik tegen Attie gezegd, dat het afgelopen was en dat ik voortaan wilde dat de deuren op slot gingen en dat als Ibu Asep wilde komen, ze maar moest komen als ik er was. Agus, ondanks dat hij nog steeds maar heel weinig Engels spreekt, was het helemaal met mij eens en zei ook dat het niet normaal was. Hij moest natuurlijk elke keer naar Attie bellen, om te zeggen dat hij en ik weer onderweg naar huis waren, zodat Ibu Asep weer weg kon gaan.

Dit is iets waar we misschien wel de meeste moeite mee hebben, als we het hebben over een cultuurschok. We hebben het idee dat we voortdurend alert moeten zijn, om te zorgen dat we niet bedonderd worden. Niet alleen door de Indonesiërs die we niet kennen, maar ook door die, die we wel kennen. Ik heb bij Attie al diverse keren gemerkt, dat ze iets zegt wat niet waar is. Je merkt ditzelfde gedrag ook bij andere Indonesiërs. Als dit in Nederland zou gebeuren dan zou je je bedonderd en voorgelogen voelen. Theo en ik voelen dat natuurlijk ook zo en wij moeten voortdurend denken, dat dat hier normaal is en dat we het maar met een korreltje zout moeten nemen.
Maar als je gerechtigheid heel erg hoog in het vaandel hebt staan, dan heb je hier dus af en toe wel een heel harde dobber aan. Ik kan het dan ook vaak niet laten om ze door op een bepaalde manier vragen te stellen, zelf te laten voelen, dat ze eigenlijk aan het liegen geslagen zijn. Verder hoop ik daarmee ook te bereiken, dat ze door hebben, dat ik hen door heb.
Er is geen telefoonverkeer meer en Ibu Asep heeft van de week gevraagd of Agus nog even bij haar langs kon komen, voor de laatste dingen die geregeld moesten worden.

Toch zijn het ook weer heel lieve mensen. Ik wilde graag een ananas hebben. Attie vertelde, dat Agus die beter op zijn brommer kon halen, want dan moest hij de Indonesische prijs betalen. Zou hij de ananas met de auto halen, dan werd het een prijs voor een blanke. Heel vaak is het dan het dubbele of nog meer.

Film van Wilders

In de tijd dat wij in Singapore zaten, was er in Nederland ontzettend veel commotie over de film van Wilders. Wij hebben hier gelukkig niets gemerkt van enige vijandigheid. Wij voelden ons alleen heel erg ongemakkelijk, als wij moesten vertellen dat we uit Holland of Belanda kwamen.

We hielden er wel rekening mee, dat het zou kunnen escaleren. Vooral natuurlijk in Indonesië, maar de Indonesische regering deed er alles aan, om maar duidelijk te maken dat het om een eenling ging en dat iedereen er voor moest zorgen, dat de gemoederen rustig gehouden werden. Juist een reactie zou in de kaart van Wilders spelen.
Het lijkt nu met een sisser af te lopen, maar het blijft oppassen. Het kan ook zo zijn dat het nu net even niet uitkwam om acties te ondernemen, want we hebben afgelopen weekend hier verkiezingen gehad. Bij de Deense cartoons was de reactie ook 6 maanden later en toen moesten ook alle Denen Indonesië hals over kop verlaten. De regering heeft de internetproviders hier opdracht gegeven de film op internet te blokkeren.

Natuurlijk zijn we na terugkomst uit Singapore gelijk naar het consulaat gegaan, om eens te horen wat de adviezen vanuit de ambassade waren. De ambassade had gezegd dat het consulaat moest sluiten, maar dat wilde de consul niet. We hebben een hele tijd met de consul gesproken en hij vertelde dat hij bezoek had gehad van een 6-tal moslims, die wilden weten hoe het zat. De consul zelf is ook moslim en Indonesiër dus dat was zijn voordeel. Hij heeft ons ook uitgelegd wat er zoal in de koran staat en hoe dat geïnterpreteerd moet worden.

We hebben ons woonadres doorgegeven en al onze telefoonnummers, zodat we op alle mogelijke manieren voor het consulaat direct bereikbaar zijn. Verder zijn we heel spaarzaam met het verstrekken van ons adres. Maar tot op heden hebben we niet het gevoel dat we enig gevaar lopen.

Voedselschaarste, honger en dood

http://www.home.nl/nieuws/buitenland/artikel/00367562

Het probleem van het verkrijgen van rijst begint hier inderdaad in Bandung ook duidelijk te worden. Gisteren reden we al langs een plaats waar gratis rijst uitgedeeld werd en waar mensen in een lange rij hun hand ophielden voor een beetje rijst. Rijst is hier in de winkels ontzettend duur voor Indonesische begrippen en als je dan kijkt dat het hier het hoofdvoedsel is voor alle lagen van de bevolking dan is het al gauw een groot probleem. Ik heb van de week Attie eenzelfde zak rijst gegeven, als die ik voor onszelf gekocht heb en daar eten zij en Agus dan 3x op een dag van. Gelukkig kunnen wij hen op die manier toch een beetje helpen. Maar ja dat zijn er maar 2 van de miljoenen.

Singapore.

Donderdagochtend zou Agus ons naar Jakarta brengen en wat schetst onze verbazing, wij hebben bij het hotel ineens 2 chauffeurs (Agus en Irvan) en 2 auto's staan. Oké, wat is er nu weer geregeld waar wij geen weet van hebben. Het schijnt dat er mensen op Jakarta aankomen die opgehaald moeten worden en dat de chauffeur van het bedrijf ons dan daarom wel mee kan nemen. Op zich natuurlijk heel goed, maar zoiets wordt allemaal buiten jou om geregeld en dat is iets waar we voortdurend tegen aanlopen. Iedereen regelt iets en jij weet nergens van en dan gebeurt het ineens. Wel is het dan zo, dat Agus er ook om 5.00 uur is om zijn excuses te maken, omdat hij ons niet naar Jakarta brengt, terwijl het allemaal voor hem geregeld is en hij helemaal geen schuld heeft. Als wij bij Irvan in de auto stappen zegt Agus: be carefull Mr. and Mrs.

De rit naar Jakarta is altijd weer een heel enerverende reis, die ongeveer 3,5 uur duurt. Rijbanen met 2 rijstroken bestaan al gauw uit 3 of in het ergste geval 4 rijstroken. Een vluchtstrook met een doorgetrokken streep is hier gewoon een rijstrook. Nu is dat nog niet zo erg ( hoor mij, zie hoe snel het went), ware het niet dat er om de haverklap op deze vluchtstrook auto's of bussen of vrachtwagens met pech staan. Dus men gaat met een snelheid van tegen de 100 km/h over deze vluchtstrook en dan ineens staat daar een vrachtwagen. Ze moeten dan snel weer invoegen, waar met dezelfde snelheid bumper aan bumper gereden wordt of heel hard op de rem. Wat Theo en ik zo eng vinden, is dat het juist de lijnbussen zijn die dit doen. Je moet er niet aan denken dat zo'n bus vol met mensen tegen een stilstaande vrachtwagen aanknalt.

De rit van Bandung naar Jakarta is 180 km lang en je ziet dan ook dat veel vrachtwagens van de weg afgeraakt zijn, de laatste keer heb ik er 5 geteld.

Goed wij zijn weer heelhuids aangekomen in Jakarta (onze chauffeurs houden zich gelukkig wel aan de regels en keuren zelfs het gedrag van die onverlaten ook af).

De vlucht naar Singapore stelt helemaal niets voor. Binnen 1,5 uur ben je in Singapore. Daar aangekomen moesten we natuurlijk vanwege de ov-chipkaart (het blijft zijn kindje) met de metro. Grote delen onder de grond doorgebracht, dat was natuurlijk wel jammer. Verder valt op: geen graffiti of kapotte stoelen, alles schoon en respect voor elkaar bij het in en uitstappen.

Ons hotel was midden in de drukste winkelstraat van Singapore en nadat we ingecheckt hadden gelijk de straat verkennen. Het is heel erg vreemd om van een land vol met bedelaars en armoede, en zonder verkeersregels binnen 1,5 uur vliegen in zo'n welvarend land met zoveel luxe terecht te komen. Winkels van Gucci, Versace, Rolex en ga zo maar door. Het deed ons denken aan Monaco, maar dan wel 4x zoveel meer. Verder natuurlijk de vele kleine winkeltjes met alle elektronica- en computerapparatuur en de juweliers.

De volgende dag zou er om 8.00 uur 's morgens een meneer komen met onze visa, tenminste dat dachten wij. Goed er kwam een meneer, hij vroeg zijn geld, want voor niets gaat de zon op en toen wilde hij onze paspoorten hebben. Wij dachten dat hij ze even in wilde zien en zo leek het ook, maar toen verdwenen ze in zijn zak. We weten allemaal heel goed, dat je nooit je paspoort waar dan ook moet afgeven en wij waren ze kwijt. Ik keek Theo toch wel een beetje verdwaasd, maar zeker ook een beetje boos aan, want ik heb altijd het beheer over de paspoorten en nu had ik ineens niets meer. Ik realiseerde mij dat we niet eens Singapore meer uit konden komen. Ik zag dat Theo eigenlijk hetzelfde dacht en de opmerking maakte: "hadden ze me dat niet kunnen vertellen". "Ik heb ze nog zo gevraagd hoe het allemaal in zijn werk ging". "Nee je gaat gewoon naar Singapore om je visa op te halen en dan weer terug". Nou je bent dus een hele dag je paspoort kwijt en die man regelt blijkbaar bij de desbetreffende instanties jouw visa en om 17.00 uur zou alles weer bij de receptie van het hotel liggen.

We konden 2 dingen doen: in zak en as gaan zitten, of er een gezellige dag van maken en er maar het beste van hopen. Dat laatste hebben we maar gedaan. We hadden wel een mail gestuurd naar Bandung met de vraag of dit de normale gang van zaken was, maar er is een uur tijdsverschil dus het antwoord liet even op zich wachten, maar al snel bleek dat het goed zat.

We hadden de dag ervoor al uitgezocht hoe we in zo'n korte tijd zoveel mogelijk van Singapore konden zien. Net als in Londen hebben ze hier van die sightseeing bussen en hebben we de hele dag ons door de stad laten rijden. Hebben een Hindi tempel en een Buddhistische tempel bezocht en zijn in Chinatown geweest. Verder hebben we een rondrit/vaart met een amfibie voertuig gemaakt.

Wederom aangekomen in het hotel direct onze paspoorten opgehaald bij de receptie.

Ondertussen zijn we de paspoorten al weer 1,5 week kwijt, want nu zijn ze hier weer met onze paspoorten naar allerlei instanties. We vinden dat niet zo geweldig, zeker niet vanwege de perikelen rond de film van Wilders, maar daarover de volgende keer meer.

Eindelijk internet, ongewenste huisdieren, Singapore en nog veel meer ..........

Yes!!!! We hebben weer ons eigen internet en dus kunnen we het thuisfront weer een beetje dichter naar ons toe halen. Het is jammer dat ik niet eerder iets op het blog heb kunnen zetten, want onze dagen lijken wel uit 48 uur te bestaan, zoveel beleven we. Ik heb toch al 51 jaar levenservaring, maar wat ik hier de laatste week allemaal meegemaakt heb, heeft het nog vele malen rijker gemaakt. Ik zal proberen er een niet te lang verhaal van te maken.

We hebben dinsdag 1 april het huis dus definitief gekregen. Op die dag hebben we allemaal dingen geregeld voor Attie(kokkie/maid) en voor het huis zelf. Woensdag zouden we onze spullen gaan verhuizen van het hotel naar het huis, zelf zouden we die nacht nog in het hotel slapen, omdat we donderdagmorgen al om 5.00 uur 's ochtends naar Singapore zouden vertrekken voor onze visa. We hadden een strak plan gemaakt, zoals altijd.

Woensdagmorgen kwam ik vol goede moed het huis ingelopen, om samen met Attie het eens even lekker te gaan poetsen. Ik kom via de voordeur binnen, want dat schijnt zo te horen. (Hebben we ze al afgeleerd). Komt Attie heel enthousiast mij een soort motblik met daarop een hele hele grote, met zijn poten in de lucht spartelende kakkerlak laten zien. Geloof me ik heb in mijn hele leven nog geen kakkerlak in levende lijve gezien, maar al bij het woord kakkerlak heb ik al een naar gevoel, maar bij het zien van zo'n gigantisch groot spartelend beest, heb ik het helemaal gehad. Attie vond het helemaal niet eng en vond het heel normaal. Ik dacht jongens waar zijn we toch in vredesnaam aan begonnen.
Ik had mezelf weer een beetje op de rail gezet en vroeg aan Attie waar hij vandaan kwam en of er meerdere waren. Heel enthousiast vertelde ze dat achter de grote kast(zie foto hiernaast) in de woonkamer er heel erg veel zaten en in haar keukentje ook. Het eerste wat je dan denkt: "oké dan en hoe komen we er weer vanaf". Dus aan Attie gevraagd wat we er aan moesten doen om ze het huis uit te krijgen. Nou daar hebben ze hier iets voor en dat heet kapur, dat is kalk met een beetje vergif in de vorm van een krijtje. Als ze hier een krijtstreep mee zetten, dan schijnen de kakkerlakken het allemaal op een lopen te zetten. Agus en ik hebben dat spul gekocht, eigenlijk heeft Agus het in de winkel opgezocht, omdat hij niet wou dat ik het moest doen. Zij is het in haar keukentje gaan gebruiken. In de woonkamer wilde ze het niet doen, omdat Ibu Titia thuis was en omdat ik toch naar Singapore zou gaan op donderdag.
Toen ze het in haar keukentje gedaan had wilde ze niet dat ik daar kwam, want eigenlijk schaamden zij en Agus zich er voor dat er zoveel in het huis zaten.
Later kwam ze weer binnen en ik vroeg haar hoeveel het er waren geweest. Ze had 20 hele grote en wel 100 baby kakkerlakken zien rennen en die had ze allemaal geprobeerd dood te slaan. Zien jullie het al voor je? Nou ik wel op dat moment. Goed over de kakkerlakken later nog wel meer, want we hebben daar nog veel meer mee beleefd.

Naast het feit dat ze me heel enthousiast die kakkerlak had laten zien. Had ze nog een enthousiaste boodschap over dezelfde kast. Deze was voor ruim de helft opgegeten door termieten!! Wederom huisdieren waar we niet op zaten te wachten. Toen Theo toch maar eens even op zijn werk gebeld en gevraagd wat te doen. Tine gebeld en er zou een bijeenkomst komen met Ibu Asep(huiseigenaresse), Tine en ondergetekende. Dan wordt er een tijd afgesproken en dan is het welkom in Indonesie!!!! Je maakt een afspraak om 9.00 uur 's morgens dan zijn ze er sowieso niet om 9.00 uur, maar als je geluk hebt om 10.00 uur. Als ze er dan nog niet zijn, dan ga je bellen. Dan krijg je altijd het antwoord: "ik ben naar jou onderweg, ik ben er bijna". Als je dan weet dat ze hoogstens door het verkeer een half uur van jou vandaan wonen, dan weet je al dat er iets niet klopt. Goed om 11.00 uur nog niemand, dan nog maar een keer gebeld, dan zijn ze nog ineens boodschappen aan het doen ergens in de stad, maar gaan nu onderweg naar jou. Werkelijk dit kunnen ze een hele dag volhouden. Zo ook nu om 18.00 uur kwamen ze binnen, ik de hele dag gewacht, de kast nauwlettend in de gaten houdend. Oké ze hadden wel donuts uit de stad meegenomen, want ze wisten, dat ik de hele dag door hun slechte manier van afspraken maken, niet ergens had kunnen eten. Werkelijk afspraken in Indonesie zijn geen afspraken.
Goed Theo en ik hadden het al helemaal gehad met die kast, dus Ibu Asep mocht hem van ons wel meenemen. Dan krijg je het onderhandelen, in de tijd dat wij weg zouden zijn, zouden zij de kast opknappen en zorgen dat onze ongewenste huisdieren verwijderd zouden worden. Wij hier dan maar in toegestemd, hopende dat het allemaal goed zou komen.

We zijn 's avonds om 20.00 uur nog onze bagage van het hotel gaan verhuizen en hebben daarna nog een kleinigheidje gegeten in het hotel. Van het strakke plan is niets terecht gekomen.
We waren allebei zo moe van de afgelopen tijd, dat we zoiets hadden eerst maar eens lekker een dagje Singapore en dan gaan we er andermaal nog maar eens tegenaan. Gelukkig niet wetende wat ons allemaal nog te wachten stond.