Schildpaddennatuurreservaat en hotsprings, maar vooral een lange busreis.

Zaterdag hadden we een uitje. Dit was georganiseerd door mensen van het appartementencomplex waar we in wonen. We hadden ons 2 weken geleden voor de trip opgegeven en men vond het zo bijzonder dat we mee gingen, dat ik al een paar keer gezegd had tegen Theo, dat wij waarschijnlijk de enige blanken zouden zijn die meegingen.

Wij waren inderdaad het enige blanke koppel in de bus en de rest was Chinees. Er waren nog 2 blanke mannen die naar later bleek uit Libanon kwamen, 1 van deze mannen was getrouwd met een Chinese. Dus ons vermoeden klopte wel een beetje, maar we zijn in China en wat is er dan leuker dan alleen maar met Chinezen op stap te zijn.
Er was ons vooraf meegedeeld dat de busreis minstens 2 uur zou duren, maar we zaten nog geen 5 minuten in de bus of ons werd al meegedeeld dat het minstens een busreis van 3 uur zou worden.

We zouden een schildpaddennatuurreservaat bezoeken en aansluitend zouden we naar een hotspring-complex gaan met 72 verschillende hotspringbaden. Nou was het ons niet zo te doen om het hotspring gebeuren, zeker ook al met de gedachte aan de Mexicaanse griep en de Chinese hygiëne in ons achterhoofd, maar de schildpadden en vooral de busreis leek ons een geweldige ervaring.

We hadden een reisleidster, die bijna geen woord Engels sprak en dus ging dat allemaal aan ons voorbij. Ze kletste meer dan een kwartier en Theo had mij al verteld dat ze ons dat straks vrij vertaald in 3 zinnen Engels zouden uitleggen. Dit was inderdaad het geval, Theo maakt dat dus dagelijks mee, dat de Chinezen maar kletsen en kletsen en als hij dan vraagt wat ze allemaal gezegd hebben dan zijn ze vaak in 1 of 2 zinnen Engels klaar.

De bus was gemaakt voor kleine Chineesjes en dus zaten we erg bekrompen. Theo zijn lange benen konden geen kant op en uiteindelijk is hij maar overdwars gaan zitten zodat zijn benen een heel eind het gangpad in konden steken.

De busreis was geweldig, eindelijk kregen we het echte China te zien en hoe de mensen op het platteland leven. Nadat de reisleidster uitgesproken was, gingen de Chinezen zich bezig houden met zingen. Karaoke is hier een heel geliefde bezigheid, wij vonden het allemaal goed, zolang we maar geen tulpen uit Amsterdam hoefden te zingen.

We hadden tussen de middag een gezamenlijke lunch.

In China zit je altijd aan een ronde tafel en op die tafel zit een glazen draaischijf, daar worden dan gaande weg de maaltijd de gerechten opgezet. Elke keer komt er weer een gerecht bij. Je ziet ook nog op die schijf een theepot staan, daar zit geen thee in om op te drinken, maar met die hete thee die daar in zit maak je je bestek en je kommetjes schoon voordat je ze gebruikt. Er is dus een kommetje waar je uit gaat eten en een wat groter kommetje om je eetgerei schoon te maken. Boven het grootste kommetje spoel met de hete thee je bestek en je kommetje af, als je dat gedaan hebt dan gooi je het kommetje waar de thee nu in zit leeg in een hele grote kom. Deze kom wordt daarna dan opgehaald. Ze doen dit om hun bestek en serviesgoed te desinfecteren.

Dan komen de gerechten op tafel en iedereen vist elke keer iets uit de schalen die op het draaiplateau staan. Dit doen ze met hun eigen bestek(stokjes) en dus niet met opscheplepels(hygiëne is weer ver te zoeken).
De vissen liggen er nog in zijn geheel op en verder garnalen, gestoomde ei, paksoi, inktvis, onderhuids varkensspek en ga zo maar door. Het ene was wel lekker en het andere was weer iets minder heb ik mij laten vertellen (ik had boterhammen meegenomen). De rijst was wel heel lekker, die is zowel in Indonesië als in China veel smaakvoller dan in Nederland. Theo heeft ook nog een foto gemaakt van de keuken waar het allemaal bereid werd. Daar moest je niet te veel over nadenken.

De hotspringbaden waren heel erg lekker en je kon kiezen voor verschillende toevoegingen. Er mocht niet gefotografeerd worden, dat zal ongetwijfeld weer met de censuur en pornografie- en privacy wetgeving in China te maken hebben.

De terugreis ging over een stuk snelweg die al in 1 richting klaar was en daarom duurde die rit niet langer dan 2,5 uur, maar we hadden die andere route niet willen missen, want we hebben enorm veel gezien van het echte China.

Chinese gewoontes: spugen en poepen.

Ik liep al een paar dagen rond met de gedachte een blog te maken over het Chinese leven, maar ik kon geen goed begin vinden. Voor het schrijven van een stukje op het blog heb je af en toe toch wel een beetje inspiratie nodig. Dat was er tot nu toe even niet, maar vanmorgen vroeg kwam daar verandering in.
Er zijn een aantal dingen hier in China waar je toch bepaalde gedachtes over kunt hebben en 1 daarvan is het rochelen en het spugen van de Chinese mensen. Je weet als je naar China gaat dat je daar veelvuldig mee geconfronteerd zal gaan worden en dat je daar maar tegen moet kunnen (cultuurshock). Nou gaat dat over het algemeen ook wel goed bij mij, maar vanmorgen werd ik toch wel een beetje misselijk.

Net na 8 uur kwam de poetsvrouw. Ze staat dan met haar schoonmaakspullen en schone handdoeken recht tegenover mijn kamerdeur op de gang. Het was me van de week ook al een keer opgevallen dat ze dan heftig haar keel loopt te rochelen en dan spuugt in de mand vuile handdoeken. Dat was aan het eind van de middag en dan kan je daar beter tegen dan ’s morgens vroeg bleek vanmorgen.


Ook nu stond ze weer uitgebreid haar keel schoon te rochelen en te spugen, ik zag het niet maar hoorde het des te beter. Ik moet heel eerlijk zeggen dat mijn maag begon te draaien en bij de gedachte dat ze zo direct bij mij binnen zou komen om te poetsen, werd ik nog een beetje misselijker. Ze kwam inderdaad binnen en ook in de badkamer bleef ze rochelen en spugen. Ik denk in het toilet ook daar wil ik niets van weten. Gelukkig had ze vandaag niet zoveel zin in poetsen of zag ze dat ik het toch niet zo kon waarderen, want ze was vrij snel weer weg om vervolgens weer op de gang verder te gaan met het rochelen.

Hoe vaak ik ook al wel niet een taxichauffeur gehad heb, die flink in de auto rochelt en dan bij het eerst volgende stoplicht zijn deur open doet, om dan een flinke kwak spuug naar buiten te spugen. Dat is zeker niet meer op 2 handen te tellen.
Waarom doen die Chinezen dat toch? Ik weet het niet maar geloof me, het is af en toe echt iets om heel misselijk van te worden. Je hoeft op straat ook niet op te passen dat je in hondendrollen stapt, maar je moet oppassen dat je niet in kwakjes spuug stapt.

Dat is 1 nare gewoonte van de Chinezen. Een andere toch ook wel bijzondere gewoonte is, dat ze kleine kinderen op straat laten poepen en plassen. Ik zeg het maar recht voor zijn raap, want zo werd ik er ook mee geconfronteerd. De meeste kinderen hier dragen geen luiers. Ze hebben broeken aan waarvan de naad van achter naar voren open is. Je ziet dan ook 2 blote billetjes lopen als je er achter loopt. Van voren bij de jongetjes zie je natuurlijk ook alles. Als er gepoept moet worden dan ga je gewoon op het trottoir zitten. Ik heb dit al verschillende keren meegemaakt. Nadien worden de billetjes schoongemaakt en wordt het in een afvalbak gegooid. Wordt het bij een boomperkje gedaan dan laat men het ook wel liggen. Als de kinderen in een buggy zitten ligt er een handdoek of een andere doek onder hun billen. Geloof me het blijft elke keer weer een vreemd gebeuren ondanks het feit dat ik het nu toch al een paar keer gezien heb.
De 2 bovenstaande gewoontes van de Chinezen staan mij toch wel het meest tegen. Cultuurshock? Ongetwijfeld!!

Met Robbert Jan en Aldonus in Beijing.

Robbert Jan en Aldonus zijn gisteravond onze tijd in Hong Kong weer op het vliegtuig richting Amsterdam gestapt.

We hebben een schitterende tijd achter de rug met de jeugd. Ze zijn gezellig hier in Shenzhen geweest en we zijn vorige week donderdag met z’n vieren naar Beijing vertrokken. Toen we daar aankwamen was het er 24 graden en volop zon, lekker korte broeken weer. Theo en ik zijn nog even na aankomst in het hotel naar het plein van de hemelse vrede gelopen.


Vrijdag was het rond de 11 graden en zwaar bewolkt, er was regen voorspeld, maar dat kwam laat op de dag, dus daar hadden we geluk mee. Wij hebben eerst een bezoek gebracht aan de verboden stad en later zijn we nog naar het vogelnest en de cube(zwembad) van de Olympische spelen geweest. De taxi chauffeur stopte gewoon op de snelweg om ons foto's van beide gebouwen te laten nemen. Hij bood zelfs nog aan om een foto van ons beiden voor het vogelnest te nemen.


Zaterdag hadden we een tour met ons vieren naar de great wall gepland en het zou spannend worden wat het weer zou doen. Gewapend met 2 dikke winterjassen gekocht in een outlet factory in Beijing zijn we naar de muur gegaan. Robbert Jan en Aldonus hadden zomerjassen en truien bij zich, en hadden daar net genoeg aan. Het was een heerlijke winterse dag volop zon maar een koude wind. Genieten dus.


En zondag…………. een dik pak sneeuw, zoveel was er nog nooit in Beijing gevallen, wat zijn we toch bofkonten. Hier in China zeggen ze, dat als je in Hong Kong aankomt en het regent dan ben je een gelukkig man. In dit geval zullen de Chinezen ook zeggen dat wij gelukkige mensen zijn, omdat het sneeuwt terwijl we in Beijing zijn. Theo en ik (ik meer dan Theo) hebben er wel van genoten, want we zijn alleen maar temperaturen van rond de 30 graden of hoger gewend. Wij zijn de hutongs gaan verkennen dat zijn de woonwijken waar de Chinezen wonen. Vergelijkbaar met de kampongs in Indonesië, maar wel compleet anders gebouwd het is een waar doolhof. We zijn een paar van deze hutongs binnen gelopen en dan kom je dus weer de echte Chinees tegen, die ontzettend vriendelijk en goedlachs is.

’s Avonds zouden we terug vliegen naar Shenzhen, maar op de luchthaven van Beijing had men er helemaal geen verstand van hoe ze met deze weersomstandigheden om moesten gaan. We zijn apart gevlogen omdat we gezorgd hadden dat we wat eerder konden vertrekken dan onze geplande vlucht(20.00 uur). Robbert Jan en Aldonus zaten in een vliegtuig dat officieel om 11 uur ‘s morgens uit Beijing had moeten vertrekken en die zijn ’s nachts om kwart over 12 vertrokken. Wij hadden de vlucht van 18.00 uur en die vertrok om kwart voor 12. Ze kregen het vliegtuig van Robbert Jan en Aldonus maar niet ijsvrij op de vleugels. Vandaar dat ze uiteindelijk nog later vertrokken dan wij.
We hebben op de jongelui gewacht op het vliegveld van Shenzhen waar we om 4 uur ’s nachts landen. Theo en ik hadden een illegale taxi geregeld en zijn nadat ook Robbert Jan en Aldonus geland waren met een echte rammelbak(echt rijp voor de sloop, Theo zei:”ik zal maar niet tegen de deur aanleunen”) naar ons appartement gereden. We waren heel erg bang dat de taxi het niet zou halen en onderweg begaf dan ook 1 van zijn schokdempers het met een enorme knal. Ik keek de chauffeur aan maar hij maakte een gebaar van: Och dat geeft helemaal niet en brabbelde nog iets in het Chinees.
Vanaf dat moment ging hij wel alle putdeksel en kuilen in de weg omzeilen en behoorlijk wat langzamer rijden. Geloof me als je van avontuur houdt en een beetje op het randje wilt leven moet je echt naar China gaan.